Το σπασμένο ταμπλό και η μπασκέτα που ήταν ρουφίχτρα.

Η φρασεολογία τou 80 λοιπόν.
Η Διάνα… τα Βοτσαλάκια… τα Περόνια…
ο Λόφος του Στρέφη… το ανοιχτό της οδού Θηβών… η Γούβα… το Τροκαντερό.

“Μπι δε μπι ή μπι μπι”
κι ένας μεγαλύτερος που τραμπούκιζε μικρότερους για να παίξει μονό.

Το ρολόι λοιπόν… ήταν παιχνίδι προπόνησης στο σουτ.

Ξύλινο ταμπλό χωρίς διχτάκι ή στεφάνι με σύρμα.

Δεν ήταν εύκολο να σε βάλουν στο μονό, έπρεπε να είσαι παικτρόνι.

Η νίκη ή η ήττα ήταν θέμα τιμής πολλές φορές για τη γειτονιά σου.

‘Ήσουν ο ήρωας της γειτονιάς αν ήσουν παικταράς..
και μετά σουτάκια στις πινακίδες για extra προπόνηση και οι γιαγιάδες να σε κυνηγάνε μη σπάσεις κανένα τζάμι.

Χώμα και παντόφλα με λάστιχο, ποιος είχε λεφτά για παπούτσια.

Ποιός θυμάται τις ελβιέλες… τα αθλητικά παπούτσια των παιδικών μας χρόνων.

Δεν σταματούσες με τίποτα στα ανοιχτά γήπεδα… και μία φωνή “στην άκρη…” όταν έκανες μπάσιμο.

Πόσες.. μα πόσες αλήθειες στον ιδρώτα του προσώπου σου.

Ο ύπνος σου γεμάτος όνειρα νίκης στα μονά της γειτονιάς.

” 20-20 ψηλέ και πάμε στα 22… θα εισπράξεις μπασκετική καρπαζιά…”

Ο λεγόμενος καρπαζοεισπράκτορας της εποχής.

Σ’ αυτά τα ατελείωτα μονά μάθαινες μπάσκετ.

Το μπάσκετ της αλάνας.

” Χωρίς φάουλ παίζεις; ”
Εννοείται δε μασάω κάστανα παλικάρι μου.

” Basketball is life ” Διονύσης Γκιουλέας