Ο θάνατος αποτελεί το διαβατήριο για την αιωνιότητα, κάτι που ισχύει απόλυτα στην περίπτωση του Αλεξάντερ Γκομέλσκι, ο οποίος παρά το γεγονός πως έφυγε από τη ζωή, οι ιδέες του και η προσφορά του τόσο στο ρωσικό όσο και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τον διατηρούν ακόμα ανάμεσά μας.

Στις 16 Αυγούστου, λοιπόν, του 2005, ο -κατά πολλούς- κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ νικήθηκε από την επάρατη νόσο, χάνοντας τη μάχη της επιβίωσης σε ηλικία 78 ετών. Ωστόσο, άφησε πίσω του μία τεράστια… κληρονομιά, έχοντας να παρουσιάσει τεράστιες επιτυχίες κατά τη διάρκεια της καριέρας του.

Εξάλλου, διόλου τυχαίο είναι το γεγονός πως έχει κερδίσει μία θέση τόσο στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, όσο και σε αυτό της FIBA, ενώ το βραβείο του «Προπονητή της Χρονιάς» στην Ευρωλίγκα φέρει το όνομά του.

Ό,τι και να πει κανείς για τα όσα έχει κάνει στη σπουδαία του διαδρομή είναι πραγματικά λίγο. Το 1948 έκανε τα πρώτα του βήματα, αναλαμβάνοντας την Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, παράγοντας σημαντικό έργο. Έτσι, πέντε χρόνια αργότερα πήρε τα ηνία της ΑΣΚ Ρίγα, που αποτέλεσε και την πρώτη… βασίλισσα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, πριν κάνει την εμφάνισή της η Ρεάλ Μαδρίτης. Υπό τις οδηγίες του, οι Λετονοί κατέκτησαν πέντε σερί πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και τρία σερί Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης (1958, 1959, 1960).

Το 1969 μεταπήδησε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, σαρώνοντας κι αυτή τη φορά τα πάντα στο πέρασμά του. Στα 11 χρόνια της παρουσίας του στην «Ομάδα του Στρατού» πρόσθεσε στο παλμαρέ του 9 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης, 2 Κύπελλα, ενώ το 1971 έφτασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών! Παράλληλα, το 1970 και το 1973, συμμετείχε στο μεγάλο τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, κατακτώντας τη δεύτερη θέση.

Αποτέλεσμα εικόνας για alexander gomelskyΗ «αλεπού των πάγκων», όπως ήταν το προσωνύμιό του, αποτέλεσε και τον «ισόβιο» προπονητή της Εθνικής ομάδας της χώρας του, αφού κάθισε στον πάγκο της ούτε λίγο, ούτε πολύ για 30 χρόνια!

Ο απολογισμός του ήταν κι εκεί τουλάχιστον εντυπωσιακός, κερδίζοντας ένα χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1988, Σεούλ), δύο παγκόσμια πρωταθλήματα (1967 Μοντεβιδέο, 1982 Μπογκοτά) και έξι Ευρωμπάσκετ (1963, 1965, 1967, 1969, 1979, 1981)!

Μάλιστα, το 1987 ήταν αντίπαλος της Εθνικής μας ομάδας στο μεγάλο θρίαμβο του ελληνικού μπάσκετ, φεύγοντας από την Αθήνα με το ασημένιο μετάλλιο, μετά από τις «χρυσές» βολές του Αργύρη Καμπούρη.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του διετέλεσε τεχνικός σύμβουλος και πρόεδρος στην αγαπημένη του ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Πάντα, εξάλλου, η ομοσπονδία της χώρας ζητούσε τις συμβουλές του, μέχρι να τον νικήσει ο καρκίνος, αφήνοντας το μπάσκετ φτωχότερο, μετά από την απώλεια του ενός και μοναδικού πατριάρχη του, ο οποίος ανέκαθεν υπήρξε ένας ταπεινός υπηρέτης της «πορτοκαλί θεάς» και δεν θαμπώθηκε ποτέ ούτε από τα χρήματα, ούτε από τη δόξα και την πρωτοφανή αγάπη που εισέπραξε…