Γέλιο. Μια λέξη-είδος προς εξαφάνιση πλέον. Κι όμως… Υπάρχουν άνθρωποι, που το έχουν κυριολεκτικά στο αίμα τους. Να το βγάζουν, να το μεταδίδουν και να μας κάνουν να αφήνουμε έστω για λίγο τα προβλήματα της καθημερινότητας.  Όπως ο Διονύσης Ζάχος, που εδώ και χρόνια επιδίδεται σε απολαυστικούς ρόλους και όπου βρεθεί τυγχάνει θερμής υποδοχής. Ο γνωστός ηθοποιός με  τις φαρμακερές ατάκες και τα πολλά πρόσωπα, αφήνει ελεύθερο στη σκηνή του Basketworld.net τον πραγματικό του εαυτό. Απολαύστε τον!

 

Πόσο πιο δύσκολο είναι να κάνεις τον κόσμο να γελάσει εν μέσω οικονομικής κρίσης;

Νομίζω ότι η σάτιρα είναι σάτιρα, δεν αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου. Από την εποχή του Αριστοφάνη μέχρι και σήμερα, ο κόσμος δε θα σταματήσει να γελάει! Αυτό του δίνει ζωή, ενέργεια και νομίζω ότι σε περιόδους δύσκολες, όπως η τωρινή, ο κόσμος στρέφεται στη σάτιρα.

 

Πιστεύεις ότι πλέον έχουμε περισσότερο ανάγκη το γέλιο;

Ναι, σαφώς και χρειαζόμαστε πιο πολύ το γέλιο. Ο κόσμος αυτή τη στιγμή υποφέρει -στο μυαλό του περισσότερο- γιατί τον έχουν «κουρδίσει’ από πολλές πλευρές κι αυτό που τον κάνει να αισθάνεται χειρότερα δεν είναι το οικονομικό. Όπως λέει κι ένας στίχος σε τραγούδι της Ρένας Βλαχοπούλου «Ας πάει και το παλιάμπελο, δε νοιάζομαι σταλιά. Κι αν δεν έχουμε όλοι γεμάτο πορτοφόλι έχουμε καλή καρδιά». Οι Έλληνες πάντα ήμασταν η χώρα του «ώπα», επομένως, πιστεύω, πως δε μας πειράζει που δεν έχουμε λεφτά, μας πειράζουν όλα αυτά που μας κάνουν.

 

Από τις μιμήσεις που έχεις κάνει υπάρχει κάποια που ξεχωρίζεις και γιατί;

Εκτός από τις κλασικές, που θεωρώ ότι για μας είναι ο πολιτισμός μας ο ελληνικός κινηματογράφος, δηλαδή Αλίκη (σ.σ. Βουγιουκλάκη), Ρένα (σ.σ. Βλαχοπούλου), Μελίνα (σ.σ. Μερκούρη), Τζένη (σ.σ. Καρέζη), Ζωή (σ.σ. Λάσκαρη), Ζωζώ (σ.σ. Σαπουντζάκη) δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις προσωπικότητες τις οποίες κάνω. Όλα όσα βγάζω τα βλέπω σαν παιδιά μου, έχω μια διάθεση να τα «κυοφορώ» κι όταν αυτά είναι έτοιμα… «βγαίνουν»! Βγαίνουν μέσα από την ψυχή μου! Πιστεύω, βέβαια, ότι ο κόσμος έχει κάποιες προτιμήσεις, ανάλογα με την εκάστοτε επικρατούσα κοινωνική μόδα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα τώρα με τη Φουρέιρα.

 

Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για σένα;

Το καθετί που αναπνέει, το καθετί που είναι δίπλα μου και με ερεθίζει στο μυαλό για να ασχοληθώ μαζί του. Απλά καθημερινά πράγματα, όπως το να βάζει ο άνδρας το χεράκι του στα γεννητικά του όργανα ή μια γυναίκα να γεμίζει τα στήθη της ώστε να φαίνονται μεγαλύτερα. Πράγματα τα οποία με βοήθησαν να κάνω αυτή την επιθεωρησιακή στροφή και να ασχοληθώ με καθημερινά αυθόρμητα πράγματα που κάνει ο απλός άνθρωπος και προκαλούν γέλιο.

 

Ας υποθέσουμε ότι αύριο το πρωί κερδίζεις ένα εκατομμύριο ευρώ. Τι θα έκανες;

Μια ζωή την έχουμε, πώς θα τη γλεντήσουμε, πώς θα καταντήσουμε!

 

Μου λες ότι θα τα… εξαφάνιζες;

(γέλια) Νομίζω ότι τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας εκτός από τα… σάβανα! Άλλωστε είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πολύ καλή σχέση με το χρήμα. Αισθάνομαι τυχερός γιατί από τα 22 μου που βρίσκομαι στο χώρο τα πήγα πολύ καλά και έβγαλα όσα έπρεπε για να ζω αξιοπρεπέστατα. Δεν είχα ποτέ την τάση για βίλες ή για κότερα! Αντίθετα μου άρεσε πάντα να βοηθάω τον κόσμο, πράγμα που έχω κάνει και πραγματικά είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή. Οπότε δε νομίζω ότι αν κέρδιζα ένα εκατομμύριο ευρώ θα άλλαζε κάτι. Σίγουρα θα συνέχιζα τη δουλειά μου, σε καμία περίπτωση δε θα καθόμουν σπίτι μου! Γεμίζω, εξάλλου, τις μπαταρίες μου από το χειροκρότημα του κόσμου. Αντλώ ενέργεια.

 

Ενέργεια την οποία βρίσκεις συνεχώς τρόπους να ανανεώνεις;

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια αλλεπάλληλη οργασμική επιθεωρησιακή κατάσταση. Ζούμε σε ένα ατελείωτο επιθεωρησιακό έργο στο οποίο δυστυχώς δεν είμαστε καν πρωταγωνιστές… Είμαστε θεατές. Και λέω «δυστυχώς» γιατί στη ζωή πρέπει να είμαστε πρωταγωνιστές. Συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω μας, τα ερεθίσματα είναι αναρίθμητα, να το πω απλά υπάρχει πολύ ψωμί και πολύ βούτυρο που δεν ξέρεις που να πρωτοαλείψεις.

 

«Όσο υπάρχουν “νούμερα” εγώ έχω δουλειά»

Πώς θα ήθελες να σε θυμάται ο κόσμος μετά από 10-15 χρόνια;

Αυτό, νομίζω, φαίνεται στην ιστορία του καθενός. Εγώ δεν κάνω κάτι για το οποίο ίσως θα θεωρήσω τον εαυτό μου κάτι πολύ σημαντικό. Όπως μου είχε πει κάποτε ο Γιάννης ο Μπέζος «όποιος παίρνει πάρα πολύ σοβαρά τον εαυτό του, χάνει την ουσία του πράγματος». Δεν μπορώ να σου πω από τώρα ότι θα πείσω κάποιον για μένα. Αυτό θα φανεί από μόνο του. Θα ήθελα απλά, όταν ο κόσμος με έχει στο μυαλό του, να με έχει με ένα μιδίασμα, με ένα χαμόγελο και μια γλύκα.

 

Δεν είσαι, δηλαδή, από εκείνους που τους ενδιαφέρει να ασχολείται ο κόσμος μόνο για τη δουλειά τους κι όχι για το χαρακτήρα τους.

Θα σου πω μια ατάκα την οποία χρησιμοποιώ συχνά. «Η καριέρα δεν θέλει μόνο ταλέντο, θέλει και χαρακτήρα». Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου οι καλλιτέχνες είναι περισσότεροι από τους θεατές, το κοινό ξέρει να επιλέγει, να συμμετέχει και να απορρίπτει. Δεν είναι πρόβατα όπως κάποιοι θέλουν να λένε.

 

Έχεις καλλιτεχνικά απωθημένα; Υπάρχουν κάποιοι τους οποίους θα ήθελες να μιμηθείς και για κάποιον λόγο δεν το έκανες μέχρι τώρα;

Κοίτα… εδώ και 12 χρόνια έχω μιμηθεί αρκετό κόσμο και από κει και πέρα θεωρώ πως δεν υπάρχουν προσωπικότητες για να μιμηθείς όπως υπήρχαν κάποτε… Οι φιγούρες της ελληνικής σόουμπιζ -αν δεχθούμε ότι υπάρχει σόουμπιζ στη χώρα μας- είναι πλέον επικοινωνιακές και για μια σεζόν το πολύ. Αν τις κάνεις για περισσότερο χρόνο θα τις κάψεις. Απλά… όσο υπάρχουν «νούμερα» εγώ έχω δουλειά!

Θα ήθελα πάντως -για να απαντήσω στην ερώτησή σου για το αν έχω απωθημένα- κάποια στιγμή να κάνω κάποια θεατρικά έργα τα οποία έχω στο μυαλό μου. Με ενδιαφέρει μια στροφή στο θέατρο. Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, ίσως για μια πενταετία ακόμα να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω μέχρι τώρα, όμως θα ήθελα να μου δοθεί μια ευκαιρία να κάνω έργα τα οποία ζηλέψει.

 

Πώς περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου εκτός από το να μιμείσαι; Πώς διασκεδάζεις;

(γέλια) Σίγουρα διασκεδάζω… διασκεδάζοντας τους άλλους! Να σου πω την αλήθεια δε μου αρέσει πολύ το έξω, προτιμώ να περνάω χρόνο στο σπίτι μου, είμαι πολύ πιο μοναχικός σαν άνθρωπος.

 

Είσαι δηλαδή… σπιτόγατος;

Όχι, δε θα το έλεγα! Αθόρυβος είναι, νομίζω, η κατάλληλη λέξη! Μου αρέσει να βρίσκομαι έξω με παρεάκια, για φαγητό, οι βολτούλες, το βουνό, το διάβασμα, πράγματα που με «γεμίζουν».

 

Με τον αθλητισμό πώς τα πας;

Δυστυχώς η σχέση μου με τον αθλητισμό δεν είναι καθόλου καλή! Δεν είμαι φαν και αυτό δεν το λέω για καλό, είναι ένα από τα ελαττώματά μου που έχω παλέψει να το διορθώσω χωρίς επιτυχία, κάτι που με λυπεί ιδιαίτερα. Έχω παρακολουθήσει κάποια ματς της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου λόγω της φιλίας μου με τον Θοδωρή Ζαγοράκη, όμως από κει και πέρα απολύτως τίποτα! Οφείλω να τονίσω, βέβαια, ότι τα νέα παιδιά χρειάζονται τον αθλητισμό, είμαι υπέρ ενός πιο υγιεινού τρόπου ζωής, μακριά από ναρκωτικά, το αλκοόλ και τη νύχτα. Ο κόσμος πρέπει να αθλείται.

 

Ποιες είναι οι μουσικές σου προτιμήσεις;

Θα έλεγα μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς μου αρέσει μόνο η μουσική και όχι τα λόγια. Περισσότερο προτιμώ να ταξιδεύω με τη μουσική και να βάζω εγώ τους στίχους!

 

Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό μου με μια λέξη;

«Δημιουργικό»! Στη συγκεκριμένη φάση, νομίζω ότι η συγκεκριμένη λέξη με εκφράζει πιο πολύ! Αλλά αν έπρεπε να πω και μια δεύτερη λέξη θα έλεγα «νούμερο»! «Δημιουργικό νούμερο» ίσως! (γέλια)!

 

«Οι Τούρκοι μας γ@μ… κάθε απόγευμα στο σαλόνι μας!»

Η σχέση σου με τον κόσμο σε ικανοποιεί;

Έχω την εντύπωση ότι όταν ένας καλλιτέχνης βρίσκεται στο ξεκίνημά του ο κόσμος έχει μία τάση να συγχωρεί πράγματα και γενικότερα να τον βλέπει με άλλο μάτι. Το κύκλωμα είναι αυτό και το μάρκετινγκ που σε κρίνει περισσότερο. Ο κόσμος θα σου δώσει την ευκαιρία και θα σε ξαναδεί αν κάνεις ένα λάθος ή δε σου πάει κάτι καλά όταν δει ότι έχεις ταλέντο. Ο κόσμος δεν είναι μαλάκας! Έχει ξυπνήσει χρόνια τώρα. Άρα λοιπόν, μετά από 12 χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο, πιστεύω ότι δε θα μου συγχωρήσουν -και σε οποιονδήποτε καλλιτέχνη- λάθη γιατί ξέρουν ότι μπορείς να τα κάνεις κι αν δεν τα κάνεις σημαίνει ότι τους κάνεις… αρπαχτή με αποτέλεσμα να σου γυρίσουν την πλάτη. Τα χρόνια σου και η εμπειρία σου πάνω στη σκηνή σε προδίδουν, δε σε αφήνουν να κάνεις λάθος!

 

Είσαι αληθινός απέναντι στο κοινό;

Ναι! Είμαι αληθινός και υπήρξα πάντα αληθινός με οτιδήποτε έχει να κάνει με τον κόσμο και πάνω στη σκηνή. Σε καμία περίπτωση αυτό που κάνω εγώ δεν είναι ψεύτικο! Και αυτό στο λέω με όλη μου την ειλικρίνεια και ίσως και με έπαρση. Η σκηνή θέλει «τσαλάκωμα». Στη σκηνή εκτίθεμαι, ξεγυμνώνομαι και δείχνω τα πάντα, δείχνω την αλήθεια μου. Στις παραστάσεις μου, οι πρωταγωνιστές επί της ουσίας είναι το κοινό. Γιατί συμμετέχει μαζί μου, «συμπάσχουν», μιλάνε μαζί μου και υπάρχει αμεσότητα. Νομίζω ότι η λέξη που ταιριάζει ανάμεσα σε μένα και το κοινό είναι «συνωμότες»! Συνωμοτούν! Σ’ αυτά που λέω συμφωνούν κι εγώ είμαι το «βήμα» τους.

 

Πιστεύεις ότι η έννοια του καλλιτέχνη έχει φθαρεί στις μέρες μας; Κάποιοι λένε ότι παλαιότερα υπήρχαν περισσότεροι πραγματικοί καλλιτέχνες, ενώ τώρα τους ψάχνουμε με τα κιάλια. Το πιστεύεις αυτό;

Όχι, δεν το πιστεύω. Υπάρχουν πάντα καλοί καλλιτέχνες, υπάρχει πάντα μεράκι, έχουμε πολλούς σημαντικούς ανθρώπους στον καλλιτεχνικό χώρο. Νομίζω ότι τώρα δεν έχουμε κείμενα. Υστερούμε σε πνευματικούς ανθρώπους κι αυτό είναι το δράμα αυτής της χώρας. Δεν υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που να χαράξουν έναν δρόμο το οποίο θα ακολουθήσουμε εμείς οι νεότεροι. Λείπουν εκείνοι οι συγγραφείς οι οποίοι θα κάνουν τη διαφορά. Το κείμενο είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας. Από και ξεκινά και το καλό και το κακό! Έχουν «φύγει» ονόματα όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα πάμε μπροστά.

 

Είσαι, λοιπόν, αισιόδοξος;

Θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ αξιόλογοι ηθοποιοί στους οποίους πρέπει να δοθούν ευκαιρίες. Αν τώρα οι καναλάρχες φέρνουν το ένα τουρκικό σήριαλ πίσω από το άλλο, τι να πω! Εντάξει, γελάσαμε, αλλά φτάνει! Τετρακόσια χρόνια μας γαμήσανε, τώρα μας γαμάνε κα κάθε απόγευμα στο σαλόνι μας τη στιγμή που υπάρχουν συνάδελφοι οι οποίοι πεινάνε! Αυτό είναι άνανδρο από πλευράς καναλαρχών και παραγωγών… Έλεος πια! Το «γκιουλέ γκιουλιέ», αλλά υπάρχει και το «γιοκ»! Πρέπει, λοιπόν, εμείς οι Έλληνες να πούμε «γιοκ» στα τούρκικα ή τέλος πάντων να πάρουν αυτοί για δουλειά! Δε λέω να μην κάνουμε καινούργια πράγματα, τα τουρκικά σήριαλ είναι μία μόδα, αλλά να δουλέψουν και οι Έλληνες ηθοποιοί! Η ζωή μας είναι μπροστά! Η σάτιρα έχει όρια, αλλά η μαλακία της πουθενά και πρέπει να σοβαρευτούμε, να ανασυνταχθούμε και να κάνουμε πράγματα που θα μας κάνουν καλύτερους σαν ανθρώπους.

 

Κλείνοντας, ο λόγος σε σένα.

Θα ήθελα να πω ότι εμείς όλοι πρέπει να βοηθάμε στις μικρές κοινωνίες τους φίλους μας με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος. Γιατί μόνο έτσι θα βοηθηθεί η υπόλοιπη μεγάλη κοινωνία που λέγεται «Ελλάδα».

 

 

 

Σχετικά άρθρα