Μετά από είκοσι χρόνια περίπου στα παρκέ, η Όλγα Χατζηνικολάου έχει πολλά να πει. Η play maker (πλέον) του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας, αν και πέρασε ένα δύσκολο 7μηνο, κατά το οποίο άδικα κατηγορήθηκε και σπιλώθηκε μέχρι να δικαιωθεί πλήρως από τον ίδιο Εθνικό φορέα, δίνει με τον πιο εμφατικό τρόπο τις απαντήσεις της στο παρκέ. Στην αποκλειστική συνέντευξη-ποταμό που ακολουθεί, η Όλγα σε μια de profundis κουβέντα, μιλάει απνευστί, χωρίς αγκάθια στη γλώσσα για τα πάντα! Αληθινή, γνήσια, δε φοβάται τις λέξεις και αποδεικνύει ότι είναι και εξαιρετική συνομιλήτρια.

– Όλγα ξεκίνησες το μπάσκετ στις ακαδημίες του Παπάγου, πέρασες από αρκετές ομάδες, πήρες τίτλους, έκανες δύο χρόνια στην Ισπανία και πλέον εδώ και τρία χρόνια είσαι στον νταμπλούχο Ελλάδος Ολυμπιακό. Έχεις φθάσει εκεί που φανταζόσουν όταν ξεκίνησες πριν χρόνια;

«Ε, ναι…. Όταν ήμουν μικρή, τουλάχιστον, το γυναικείο μπάσκετ δεν ήταν τόσο συγκροτημένο και … δεν είχαμε τέτοιες βλέψεις τα κορίτσια. Ήμουν και εγώ παιδί του ΄87. Όλα ξεκίνησαν για πλάκα, γιατί η μεγαλύτερη αδελφή μου ασχολιόταν με το μπάσκετ. Στην πορεία, όταν από του Παπάγου πήγα στην Ηλιούπολη, είχα πάρει κάποια λεφτά, για εκείνη την εποχή, που δεν περίμενα για την ηλικία μου και ίσως τότε συνειδητοποίησα ότι μπορεί, αν μια κοπέλα δουλέψει και γίνει καλή, να βγάλει και λεφτά από το μπάσκετ.
Δεν είχα παραδείγματα και από άλλες κοπέλες, από δικούς μου ανθρώπους, δεν ήξερα ότι μπορείς να καταφέρεις να βγάλεις λεφτά, άρα για εμένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο όταν τότε τα πήρα για πρώτη φορά στα χέρια μου, και θεωρώ ότι θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη πορεία. Δεν έχω μετανιώσει για επιλογές, αλλά θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερες. Θα μπορούσα να είχα φύγει νωρίτερα στο εξωτερικό, αλλά γενικά πάντα ήμουν ένα παιδί πολύ δεμένο με την οικογένειά μου, με την Ελλάδα. Ήθελα να περνάω και καλά, και θεωρώ ότι άμα δούλευα από πολύ πιο μικρή ηλικία το ταλέντο μου, ίσως να είχα βγάλει και πιο πολλά λεφτά, και να είχα κάνει μια πιο αξιόλογη ακόμα πορεία.
Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη για ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα, αλλά σκεπτόμενη το τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικό, εκεί ένας κόμπος λίγο με πιάνει, αλλά όχι δεν μετανιώνω».

-Αλήθεια, πες μας, γιατί γύρισες από την Ισπανία;

«Από την Ισπανία γύρισα γιατί και πολύ έμεινα δύο χρόνια. Αυτό, βέβαια, που είπα πριν είναι λίγο διφορούμενο, αλλά πήγα μεγάλη, έφυγα μεγάλη στο εξωτερικό, δηλαδή 31 χρονών. Θεωρώ ότι αν πήγαινα στα 25, θα έμενα μια δεκαετία. Αλλά πήγα στα 31. Ένιωσα ότι δεν είχα πολλή υπομονή για να μείνω περισσότερο στο εξωτερικό, μακριά από τους δικούς μου.
Γενικά, πάντα κοίταγα πίσω. Δηλαδή, όταν έφυγα την πρώτη χρονιά ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Ήταν κάτι πολύ διαφορετικό για εμένα. Είχα κόψει κάθε επικοινωνία με όλους γιατί, τελικά, με είχαν κουράσει τα πάντα εδώ, αλλά μετά το πρώτο πεντάμηνο, άρχισαν να μου λείπουν η Ελλάδα και οι δικοί μου. Ήταν σαν να ικανοποίησα ένα απωθημένο μου, σαν να ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ να αντεπεξέλθω, και ειδικά στην Ισπανία, που πάντα θαύμαζα. Γενικά για τον τρόπο που σκέπτονται στον χώρο του αθλητισμού, στο μπάσκετ, την οργάνωση, γιατί ήταν πολύ γρήγοροι, και εγώ πάντα ήμουν μια παίκτρια της ταχύτητας. Και όταν είδα ότι μπορώ και εδώ να είμαι και να είμαι και καλή, είναι σαν….. να πήρα την επιβράβευση και έτσι πήρα τα μπογαλάκια μου και γύρισα. Δηλαδή, για εμένα δύο χρόνια ήταν καλά, δεν άντεχα παραπάνω».

Κεφάλαιο Αθηναϊκός. Η ομάδα που πριν χρόνια κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης, Ξύπνησε, προς στιγμήν, τους πάντες και ανακάλυψαν το γυναικείο μπάσκετ. Η Όλγα ήταν βασικό στέλεχος εκείνης της ομάδας.

-Ήσουν μέλος της μεγάλης ομάδας του Αθηναϊκού. Τότε καταφέρατε κάτι μοναδικό! Στρέψατε όλα τα βλέμματα πάνω σας. Τι δεν πήγε καλά και έμεινε για χρόνια ανεκμετάλλευτη για το γυναικείο μπάσκετ αυτή η επιτυχία;

«Το έχω ξαναπεί αυτό, ότι όταν έγινε η μεγάλη επιτυχία του Αθηναϊκού, που είναι μια περίοδος που με έχει στιγματίσει, ήταν μια ονειρεμένη χρονιά για όλους μας. Θεωρήσαμε ότι μετά από αυτό που κάναμε, που είναι αυτό που λες, που στραφήκαν πάρα πολλά βλέμματα πάνω μας, ήταν τώρα η ευκαιρία, επιτέλους, το γυναικείο να ανέβει, να ασχοληθούν περισσότεροι άνθρωποι, να έρθει περισσότερος κόσμος, να προβληθεί με οποιονδήποτε τρόπο.
Έγινε ένα τεράστιο «μπαμ» για ένα μήνα αναγνώρισης και μέσα σε μια μέρα πάλι, ξεχάστηκαν όλα. Και εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι, δυστυχώς, στην Ελλάδα το γυναικείο μπάσκετ δεν πρόκειται, ό,τι και να γίνει, και Πανευρωπαϊκό να πάρουμε, και Παγκόσμιο να πάρουμε, και την Ολυμπιάδα να πάρουμε… Ο κόσμος δυστυχώς, δεν ξέρω, δεν το έχει το γυναικείο μπάσκετ στο DNA του, ενώ σαν μπάσκετ γενικά είμαστε πολύ μπασκετοχώρα.
Δεν ξέρουν όμως το γυναικείο και δεν θέλω να πω βαριές κουβέντες, ότι το βλέπουν λίγο… ας μην πω καλύτερα…
Είναι και ένα παράπονο που έχουμε, που εμένα πλέον με έχει κουράσει, ότι τελικά δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Αυτό όμως που με στεναχωρεί πιο πολύ είναι ότι δεν υπάρχουν καθόλου υποδομές στο χώρο μας και ότι είμαστε μια γενιά 7- 8 κοριτσιών, που έχει καταφέρει ό,τι έχει καταφέρει, είτε σε επίπεδο Εθνικής Ελλάδος είτε σε συλλογικό, αλλά δεν ακολουθεί τίποτε και, πολύ λυπάμαι που το λέω, αλλά όταν θα φύγουμε μπορεί και να μην υπάρχει ούτε καν γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα».

Κεφάλαιο Εθνική ομάδα. Η Όλγα είναι από τις παλιότερες παίκτριές της. Εδώ και τρία χρόνια είναι η βασική play maker της γαλανόλευκης ενώ πριν είτε μοιραζόταν τη θέση “2” με τη Μάλτση είτε, όταν η Εβίνα δεν συμμετείχε, έπαιζε αυτή στη θέση “2”.
Η Όλγα μιλάει έξω από τα δόντια για το μέλλον της ομάδας, και βέβαια αναφέρεται σε έναν από τους ανθρώπους που άλλαξε το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα.

-Ενδεχομένως στην Εθνική να τα ψιλοκαταφέρνουμε. Υπάρχουν 4-5 κορίτσια ταλαντούχα, έχουν ακόμα αρκετά χρόνια κάποιες παίκτριες του κορμού της. Στις ομάδες όμως του πρωταθλήματος, θα υπάρχει πρόβλημα …Το βλέπουμε ήδη στις Εθνικές κορασίδων και νεανίδων.

«Και στην Εθνική θα υπάρχει πρόβλημα μελλοντικά γιατί τώρα αυτά τα ταλέντα τα τραβάει η εμπειρία των οκτώ, που είμαστε παίκτριες που έχουμε σκληραγωγηθεί με άλλο τρόπο από αυτόν που έχουν σκληραγωγηθεί τα κοριτσάκια αυτά στα κολλέγια και σε όλα αυτά.
Μακάρι να διαψευσθώ κατηγορηματικά, το θέλω πάρα πολύ, αλλά με στεναχωρεί πολύ που κοιτώντας πίσω δεν βλέπω τίποτε να υπάρχει, πέρα από κάποιες εξαιρέσεις κοριτσιών που δεν μπορούν να σηκώσουν, όμως, στις πλάτες τους μια ολόκληρη ομάδα, την Εθνική τουλάχιστον.
Θεωρώ ότι για όλα φταίει η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι κοπέλες, δηλαδή όταν το 2006 μας ανέλαβε ο Μίσσας πρώτη φορά στην Εθνική γυναικών, είχαμε τη νοοτροπία του «φραπέ», χωρίς υπερβολή, και αυτή τη γενιά τότε, μας πήρε ο Μίσσας, που μας βοήθησε όλες χωριστά, μία- μία, πάρα πολύ, και μας έβαλε το επαγγελματικό κομμάτι στο μυαλό, και μας έμαθε πώς πρέπει να σκεπτόμαστε για να είμαστε και διαφορετικές και καλύτερες και για να έχουμε εξέλιξη σε αυτό που κάνουμε!».

-Σας άλλαξε δηλαδή τον τρόπο ζωής ουσιαστικά.
«Εντελώς, γιατί που λέει ο λόγος, από τα μπουζούκια μας πήρε και λέει «άσε το φραπέ άσε το λουλούδι και παίξε μπάσκετ». Μέχρι τότε δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να μας πει (διότι μέχρι τότε όλα αυτά δεν ήταν δεδομένα για εμάς) «ξέρεις κάτι κοριτσάκι μου, πρέπει να δουλέψεις, πρέπει να προπονηθείς, πρέπει να κάνεις τρεις προπονήσεις την ημέρα και στην μία να βαράς βολές και τρίποντα, να ντριπλάρεις, να πασάρεις, κ.λ.π.» …Και τότε ήρθε αυτός, μας γαλούχησε, μας έφτιαξε και, να δεις, από εκείνη την γενιά είναι αυτές που προχωρήσαμε μετά.
Πλέον δεν ασχολείται κανείς με αυτά τα κοριτσάκια, και αυτά, επειδή στην Ελλάδα, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, και οι γονείς έχουν αλλάξει πολύ στο πώς ασχολούνται με τα παιδιά τους, είναι ανεξέλεγκτα.
Δηλαδή έχουν μια άλλη νοοτροπία, δεκαεννιάχρονων, νομίζουν ότι είναι «κάποια», νομίζουν ότι έχουν καταφέρει κάτι, και θέλεις να τους ρίξεις μια σφαλιάρα και να πεις, «εμείς για να κάνουμε αυτό, έχουμε χάσει καλοκαίρια, έχουμε χάσει εξόδους, εκδρομές, σχέσεις, δεν έχουμε παντρευτεί, δεν έχουμε κάνει παιδί, τι να σου πω τώρα, και έρχεσαι τώρα στα δεκαεννιά να μου πεις τι;».
Αλλά είναι η οικογένεια από πίσω, είναι πώς μεγαλώνει το κάθε παιδί. Τέλος πάντων, είμαι πολύ απογοητευμένη με την νέα γενιά σε αυτό το κομμάτι το μπασκετικό, δηλαδή βλέπω και στεναχωριέμαι, και είναι αυτό που μου είπες ότι, εάν δεν ασχοληθούμε με τις κορασίδες και τις νεάνιδες, δυστυχώς φοβάμαι ότι δεν πρόκειται να γίνει κάτι»

– Ο Πέτρος Πρέκας, σε μια συνέντευξη που του είχα πάρει πέρυσι, όντας προπονητής στον Παναθηναϊκό, μου είχε πει ότι ανέβασε 3-4 μικρά κορίτσια στην πρώτη ομάδα στις προπονήσεις και ήταν εντελώς αγύμναστες. Έκαναν μπάσιμο και δεν πήδαγαν ούτε εφημερίδα! Τις έβαλε επί 2-3 μήνες να γυμναστούν και τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά! Κανείς δεν ασχολείται με την εκγύμναση αυτών των μικρών, ταλαντούχων αθλητριών ;

«Μα το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις σε ένα παιδάκι 14 χρονών είναι να του γυμνάσεις το σώμα. Να το κάνεις αθλητή και μετά να του μάθεις. Εμείς τα παίρνουμε, τα πετάμε στη ρακέτα, και τους λέμε τώρα είσαι 5άρι, είσαι playmaker, ε παίξε. Πού να παίξει….»

-Με την Εθνική έχετε καταφέρει να προκριθείτε στο Παγκόσμιο. Τι να περιμένουμε από αυτή την ομάδα;

«Πάντα όταν γίνεται μια επιτυχία, όπως έγινε το καλοκαίρι αυτή η μεγάλη επιτυχία από τις κοπέλες, δυστυχώς πάντα στην επόμενη διοργάνωση περιμένουνε διάκριση. Αλλά σίγουρα δεν θα είναι τόσο εύκολο. Βέβαια αυτή η ομάδα έχει τρομερό μέταλλο. Και οι πάντες τα τελευταία χρόνια εκεί που λένε ότι δεν πάει άλλο, δεν γίνεται να πάει καλύτερα, βλέπουν ότι κάθε χρόνο κάνει κάτι που μας αφήνει όλους άφωνους.

Εντάξει, πάμε με την επιτυχία αυτή που έχουμε στην πλάτη μας, με αυτοπεποίθηση, που είναι πολύ σημαντικό, και όσο πιο ψηλά φτάσουμε. Βέβαια άλλο Παγκόσμιο, άλλο Πανευρωπαϊκό, αλλά θεωρώ ότι αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει πάλι κάποια έκπληξη, να κάνουμε πάλι την Ελλάδα, για λίγο, να παραμιλάει»

Ο συντάκτης του Basketworld.net, Δημοσθένης

Τσάντης, με την Όλγα Χατζηνικολάου

-Ονειρεύεσαι και τη συμμετοχή σε μια Ολυμπιάδα με την Εθνική, ό,τι δηλαδή δεν έγινε το 2004;

«Ναι, το ονειρευόμουν το ‘04, που ήμουν η τελευταία που κόπηκε, αλλά δεν ξέρω εάν την προλαβαίνω, θα δούμε. Μακάρι να πάνε όλα καλά, αυτό είναι το όνειρο κάθε αθλητή. Άμα γίνει και αυτό, θεωρώ ότι μετά την Ολυμπιάδα, εάν καταφέρω, θα αφήσω τα παπουτσάκια μου και την φανέλα μου και θα πω τα έζησα όλα, είμαι γεμάτη, δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή μου, φτάνει, ό,τι ήταν να πάρω το πήρα»

Κεφάλαιο Πρωτέας Βούλας. Αποκτήθηκε ως το βασικό δυάρι, οδήγησε την ομάδα της Βούλας στο final four του κυπέλου αλλά παραμονές τραυματίστηκε και δεν αγωνίστηκε. Η επιστροφή της από την Ισπανία ήταν σε μια ομάδα με φιλοδοξίες, που όμως δεν πραγματώθηκαν.

-Επιστρέφοντας από την Ισπανία, υπογράφεις με τον Πρωτέα Βούλας, μια από τις παραδοσιακές ομάδες του γυναικείου μπάσκετ. Είχατε μαζευτεί αρκετές καλές παίκτριες και θεωρώ ότι είχε τίτλους ως στόχο εκείνη η ομάδα. Πέσατε, βέβαια, πάνω στο Ελληνικό, που στο τέλος τα πήρε όλα. Πιστεύεις ότι χάθηκε τότε η ευκαιρία για τον Πρωτέα να γίνει ο «καινούριος Σπόρτινγκ» του γυναικείου μπάσκετ;

«Ναι, η ομάδα με άλλες βλέψεις είχε ξεκινήσει. Είχε μαζευτεί ένας κορμός πολύ καλός αλλά γίνανε κάποια λάθη τότε, κάποιες λάθος κινήσεις γενικότερα, και θεωρώ ότι ήταν αποτυχημένη, γιατί ο κ. Βασιλειάδης μας είχε πάρει για κάποιους συγκεκριμένους λόγους (τίτλους), τους οποίους δεν καταφέραμε, ούτε τον ένα ούτε τον άλλο. Όμως είναι και το ότι εκείνη την χρονιά χάσαμε και από το Ελληνικό, το οποίο ήταν μια ομάδα πολύ συμπαγής, που ήταν χρόνια μαζί, και είχαν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά τα προηγούμενα χρόνια και συνεχώς ανέβαιναν, δηλαδή τότε ήταν η αυτοκρατορία του Ελληνικού, άρα δεν ήταν τότε το δικό μας momentum, ήταν του Ελληνικού.
Εμείς ήμασταν μια ομάδα καινούργια, δηλαδή ήρθε η μια από την Ισπανία, η άλλη από την Ισπανία, η Λύμουρα ήταν εκεί νομίζω πέρσι, η Σπυριδοπούλου από το Ελληνικό, η Μαριέλλα (Φασούλα) ακόμα ήταν πιτσιρίκα, υπήρχε δηλαδή καλό υλικό αλλά δεν υπήρχε χημεία. Εγώ είμαι πολύ υπέρ της χημείας και θεωρώ ότι όλες οι ομάδες για να πετύχουν πρέπει να έχουν χημεία μεταξύ τους, και εμείς τότε δεν την είχαμε ακόμα βρει.
Ίσως την επόμενη χρονιά αν έμενε αυτή η ομάδα να έκανε το κάτι παραπάνω, αλλά ο Πρωτέας είναι άξιος γιατί μέχρι τώρα κάνει ένα «παιδομάζωμα» τρομερό, βοηθάει πάρα πολύ στις υποδομές – έχει ένα «κόλλημα» ο Βασιλειάδης στις υποδομές, που στην αρχή εμένα μου είχε «ξινίσει» λιγάκι, αλλά μετά είπα, τουλάχιστον υπάρχει ένας άνθρωπος που ασχολείται με αυτές τις ηλικίες, κάνει άρα πολύ καλή δουλειά και μακάρι να το κρατήσει έτσι αγνό αυτό το κομμάτι και μακάρι να μην λερωθεί από τον υπόλοιπο χώρο».

Και πλέον Ολυμπιακός. Από γεννησιμιού της Ολυμπιακός, ήρθε στην ομάδα του Πειραιά και κουμαντάρει από τον άσσο το καλύτερο ρόστερ της Α1. Όπως μας λέει, «ταβάνι δεν υπάρχει» και τα σχέδια είναι πρωτόγνωρα για τα Ελληνικά δεδομένα.

-Στη συνέχεια δημιουργείται ο Ολυμπιακός και αλλάζουν όλα στο γυναικείο μπάσκετ. Μετά τον Πρωτέα πας στον Ολυμπιακό, κατακτάτε το νταμπλ, προσπαθείτε στην Ευρώπη πέρυσι, με μέτρια αποτελέσματα. Φέτος η ομάδα δείχνει φτιαγμένη για μεγαλύτερα πράγματα στην Ευρώπη. Έχει ταβάνι αυτή ομάδα;

«Όταν μιλάς για ένα μεγάλο σύλλογο όπως είναι ο Ολυμπιακός, σίγουρα δεν υπάρχει ταβάνι. Δηλαδή και να κάνουμε κάτι, θα θέλουμε κάτι παραπάνω, και έτσι πρέπει! Εγώ ήμουν Ολυμπιακός από κούνια.
Πριν μπω σε αυτόν τον σύλλογο, δεν μπορούσα να νιώσω απόλυτα αυτό το ότι είσαι Ολυμπιακός και ότι ο Ολυμπιακός έχει αυτές τις απαιτήσεις, ο σύλλογος αυτός εκπροσωπεί εκατομμύρια οπαδούς σε όλη την Ελλάδα. Όταν μπαίνεις λοιπόν σε αυτό το σύστημα, συνειδητοποιείς ότι είναι όντως «βαριά» η φανέλα, όπως λένε, γιατί δεν είσαι μόνος, είναι άλλοι δέκα, είκοσι, πενήντα, εκατό που σε παρακολουθούν, έχεις έναν ολόκληρο λαό από πίσω.
Θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός θα έχει πολύ καλύτερη συνέχεια. Από ό,τι ξέρω και έχω ακούσει έχει μελλοντικά σχέδια, τα οποία θα κάνουν μεγάλη αίσθηση. Σίγουρα δεν είναι μια φούσκα, σίγουρα δεν είναι ένα πυροτέχνημα που ήρθε για να σκάσει.
Φέτος η ομάδα πάει ένα βήμα παραπάνω από πέρσι. Έχουμε ήδη προκριθεί στους “16”, που ήταν για εμάς αρχικός στόχος και θα ήταν αποτυχία μας εάν δεν το καταφέρναμε. Για του χρόνου λένε Ευρωλίγκα. Και εγώ έχω μάθει άμα δεν βλέπω κάτι να μην το πιστεύω. Δεν θεωρώ ότι έχει ταβάνι.
Το λάθος στο γυναικείο είναι ότι, επειδή δεν γνωρίζει ο κόσμος από γυναικείο μπάσκετ, θεωρεί ότι όλα είναι πιο εύκολα. Δηλαδή πέρσι ο όμιλός μας ήταν πάρα πολύ δύσκολος. Η ομάδα που ήταν στον όμιλό μας πήρε το Eurocup. Όμως όταν έρχεται ο κυρ-Μήτσος από απέναντι και λέει είσαι Ολυμπιακός; Πήρες την Μάλτση; Πήρες την τάδε; Θα πάρουμε το Eurocup. Κάτσε βρε αγόρι μου, ξέρεις εσύ ποια είναι η Hatay, ποια είναι η Carolo; Και η μία και η άλλη … Η άγνοια πέρσι μας έβγαλε αποτυχημένες».

Στροφή στο έντεχνο… Μάθαμε την Όλγα ως δυάρι και ξαφνικά στον Ολυμπιακό με την μπαγκέτα στο χέρι να διευθύνει την ομάδα! Της άρεσε η θέση, ενώ την έκανε να αισθάνεται… νεάνιδα ξανά.

-Από 2άρι play maker. Σε μάθαμε ως δυάρι, να κάνεις μπασίματα, σουτ από μέση απόσταση και στον Ολυμπιακό …. στροφή στο έντεχνο… Ξαφνικά η Όλγα… play maker!

«Η αλήθεια είναι ότι αυτή η στροφή στην καριέρα μου στην ηλικία μου είναι σαν να τραγουδάω λαϊκά και να με πετάνε στα έντεχνα ξαφνικά. Πάντα ήμουν ένα combo δυάρι. Υπήρξαν και άλλοι προπονητές, οι οποίοι με πετάγανε για ειδικές καταστάσεις στον άσσο, αλλά ποτέ δεν με είχαν βαφτίσει άσσο.
Όταν, λοιπόν, ήρθε η κόουτς Καπογιάννη εκείνη την χρονιά, που δεν ξέρω τι όνειρο είχε δει το προηγούμενο βράδυ, και μου λέει σε θέλω για βασικό playmaker, την θεώρησα το λιγότερο τρελή. Είπα «κόουτς σοβαρολογείς;» «ναι» μου απάντησε εκείνη, «και δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, θα σε κάνω playmaker».
Εγώ πάντως, στο μεταξύ, είχα έρωτα με αυτήν την θέση, μου άρεσε, την αγαπούσα αυτή τη θέση πολύ, απλά λίγο την φοβόμουνα γιατί ξαφνικά στα 33 – 34 μου να διευθύνω, να κατευθύνω… Τελοσπάντων, μου είπε, άσε τα όλα πάνω μου, απλά θέλω να έχεις καλή διάθεση για αυτό το πράγμα και είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις.
Δεν φαντάζεσαι τι κίνητρο μου έδωσε αυτό, γιατί ξαφνικά ένιωσα ότι είμαι 15 χρονών, μου έδωσε πάλι από την αρχή μια δίψα, μια επιθυμία να το πετύχω, και την ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό γιατί εκείνο το καλοκαίρι μου άλλαξε τον τρόπο που ξανάρχισα να βλέπω το μπάσκετ.
Και, τελικά, είμαι εδώ και παίζω playmaker εδώ και τρία χρόνια και μακάρι να είχα βρει μια Καπογιάννη νωρίτερα, λόγω της σωματοδομής μου γιατί δεν υπάρχουν ψηλά playmaker. Αν είχε βρεθεί ένας άνθρωπος να με είχε πάρει τότε και να μου είχε πει έλα κοριτσάκι μου, ίσως η πορεία μου να ήταν και εντελώς διαφορετική.
Γιατί δυάρια υπάρχουν πολλά, playmaker με τα δικά μου τα προσόντα όχι. Για το λόγο αυτό απορώ δηλαδή, άλλος δεν μπορούσε να δει αυτό που είδε η Καπογιάννη; Για να καταλάβεις, βλέπουν ένα παιδάκι ψηλό, λιγνό, με μακριά άκρα, με πολύ καλό χειρισμό, γιατί σουτ δεν είχα, άρα πώς με πετάς στο δυάρι; (από μέση απόσταση είμαι καλή, το τριποντάκι δεν το έχουμε πολύ).
Τον χειρισμό στην ντρίπλα τον οφείλω στον Παταβούκα, δύο χρόνια εκεί, κάθε μέρα ατομικές στην ντρίμπλα, αλλά, θέλω να πω, πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει την καριέρα σου, την ζωή σου, τον τρόπο σκέψης».

-Ίσως η Ελένη Καπογιάννη σκέφτηκε ότι πρέπει να αρχίσει να φτιάχνει μια πιο ψηλή πεντάδα.
«Ναι, η αλήθεια είναι ότι, συγκεκριμένα τότε είχα γελάσει γιατί μου είχε πει ότι είδε εικόνα εμένα σαν … άσσο και την Johnson σαν “5” να κάνουμε παγίδα στα playmaker, και ότι δεν πρόκειται να βλέπουν όχι πάσα ούτε… Ίσως να είχε το μυαλό της σε συγκεκριμένες εικόνες λόγω ύψους».
Ωραία η επίθεση στο μπάσκετ αλλά με την άμυνα τι γίνεται; Εδώ μιλάμε για την καλύτερη Ελληνίδα αμυντικό στο μπάσκετ. Δεν είναι μόνο τα κλεψίματα, η Όλγα κλείνει διαδρόμους, οδηγεί τις αντιπάλους της σε παγίδες, μέχρι και κοψίματα κάνει.

– Είσαι αν όχι η καλύτερη, μια από τι καλύτερες παίκτριες στην Ελλάδα στην άμυνα. Γιατί δεν υπάρχουν πολλές καλές «αμυντικές» παίκτριες στο γυναικείο μπάσκετ και θεωρείς ότι θα πρέπει να γίνει εκεί focus στο στυλ του Ελληνικού γυναικείου μπάσκετ;
«Ναι, επειδή πάντα ήμουν λάτρης της άμυνας, και θεωρώ ότι η άμυνα, αρχικά, είναι η καρδιά, και καρδιά έχουν όλοι. Το θέμα είναι πόση καρδιά είσαι διατεθειμένος να βάλεις σε αυτό το κομμάτι. Γιατί, δυστυχώς, η άμυνα είναι ένα κομμάτι του μπάσκετ που δεν αγαπάνε πολλά παιδάκια. Όλα θέλουν να βάζουν καλάθι, όλα …
Εγώ αναγκάστηκα, είναι η αλήθεια, να γίνω αμυντικογενής παίκτρια, γιατί ήμουν πάντα στην φουρνιά στην Εθνική πίσω από την Μάλτση, σαν “2”, που εκεί πέρα επειδή είχαμε παίκτριες να βάζουν, εγώ έπρεπε να σκαρφιστώ κάτι για να κερδίζω χρόνο συμμετοχής. Και, λέω, τι δεν κάνουν αυτές τόσο καλά; Δεν παίζουν άμυνα. Θα αρχίσω, λοιπόν, εγώ να παίζω άμυνα για να αναγκάσω τον προπονητή να με βάζει, να κερδίζω λεπτά και να παίζω κιόλας.
Και συνειδητοποίησα ότι πρέπει και να έχεις κάποια ταχύτητα, κάποια έκρηξη, και θέληση. Είναι καρδιά, είναι πάθος, είναι διάθεση πάνω από όλα. Αυτά τα στοιχεία χρειάζεσαι για να γίνεις αμυντικός. Είναι όλα η καρδούλα, η διάθεση και πώς το θέλεις.
Ο εγωισμός. Eγώ, ακόμα και τώρα στα 37 μου, βάζω πολλές φορές σαν κίνητρο ότι δεν θα μου βάλουν καλάθι, και άμα μου βάλουν και ένα καλάθι μπορεί και να μην κοιμηθώ μια εβδομάδα. Δηλαδή έχω εμμονή. Και τρελαίνομαι όταν άλλες παίκτριες δεν το κάνουν αυτό το πράγμα, και λέω εγωισμό δεν έχουν; Θεωρώ ότι αυτά είναι στοιχεία που τα έχεις και σαν άνθρωπος.
Να σου πω όμως εγώ και κάτι άλλο που γίνεται. Είναι η Εβίνα η Μάλτση και η Όλγα η Χατζηνικολάου και τα κοριτσάκια βλέπουνε ένα παιχνίδι πριν από δέκα χρόνια. Ποιο είναι πιο δελεαστικό: Η Εβίνα Μάλτση, που βάζει τους είκοσι πόντους και λέει ο προπονητής το όνομά της συνέχεια ή η Όλγα που εάν δεν είσαι μπασκετικός δεν θα καταλάβεις την δουλειά που κάνει μέσα στο γήπεδο;
Εγώ μακάρι να μπορούσα, το όνειρό μου είναι αυτό, να δουλεύω σε ένα camp μόνο πάνω στην άμυνα, στις αρχές της άμυνας, και να πωρώνω κοριτσάκια να δουν την άμυνα με διαφορετικό μάτι».

– Στο κάτω-κάτω η αντρική ομάδα με τον Σφαιρόπουλο δίνει το παράδειγμα. Ό,τι κάνει το κάνει με την άμυνα καταρχάς. Βέβαια, οι προπονητές τι λένε; Η άμυνα σου δίνει το ρυθμό για την επίθεση, αλλά η επίθεση την διάθεση για την άμυνα.

«Σωστό. Είναι αλληλένδετα αυτά. Άρα μην είσαι πάρα πολύ καλός αμυντικός, αλλά προσπάθησε. Τώρα πιάνεις ένα κομμάτι που εγώ δεν μπορώ, τρελαίνομαι όταν βλέπω να τρώνε καλάθι. Και εγώ όταν τρώω καλάθι, δεν μπορώ, αρχίζω να βαράω κεφάλια».

– Η πιο δύσκολη παίκτρια που έχεις αντιμετωπίσει;
«Η αλήθεια είναι ότι δεν με έχει δυσκολέψει καμία. Εγώ είχα ψιλογαλουχηθεί καλά, γιατί από πολύ πιτσιρίκα έτρωγα σφαλιάρες από την Μάλτση δυόμιση μήνες στην Εθνική, που ήταν τότε στα πολύ καλά της, πριν δέκα χρόνια, δώδεκα, δεκατρία και μετά όλα τα άλλα μου φαινόντουσαν παιχνιδάκια. Λέω, εντάξει, εφόσον μπορώ να σταματήσω αυτήν, που τότε ήταν στα ντουζένια της (Την Εβίνα, δεν την σταματάς και ακριβώς) μετά οι άλλες ξέρεις μου φαινόντουσαν… Δηλαδή και η Ταουράσι (* Η Diana Taurasi είναι μια από τις καλύτερες παίκτριες στον κόσμο. Το nick name της είναι White Mamba. Της το έδωσε ο ίδιος ο Kobe Bryant. Παίζει στην Ρωσική Εκατερίνμπουργκ) ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία για εμένα, εντάξει αφού δεν την έβλεπα, δεν προλάβαινα, αυτή είναι άλλο επίπεδο. Όχι δεν μπορώ να πω ότι κάποια με δυσκόλεψε. Μόνο όταν έχω μπει με άλλη διάθεση στο γήπεδο μπορεί να με δυσκολέψει οποιαδήποτε παίκτρια. Όταν είμαι πολύ focus δεν έχω θέμα σε αυτό».

Κάθε παίκτης/παίκτρια, χρωστάει πολλά απ’ αυτά που είναι σε κάποιους προπονητές. Η Όλγα είπε για τον Κώστα τον Παταβούκα που την δούλεψε στην ντρίπλα, ενώ μας λέει ποιοι άλλοι την «σημάδεψαν» ως παίκτρια και τους «οφείλει» ποσοστά από το επίπεδο που είναι σήμερα.

– Εκτός του Κώστα του Παταβούκα στον Αστέρα Εξαρχείων, ποιοι προπονητές σου έχουν σημαδέψει την καριέρα, σε έχουν βοηθήσει;

«Με σημάδεψαν, σίγουρα, ο Τζώρτζης ο Δικαιουλάκος, που ήταν εκείνη την ονειρεμένη χρονιά στον Αθηναϊκό, που με είχε πάρει στην ομάδα τότε και έζησα όλο αυτό το όνειρο. Γενικά, όσες φορές έχω δουλέψει με τον Τζώρτζη, είναι ένας προπονητής που μου ταιριάζει. Σίγουρα, με σημάδεψε πολύ η Καπογιάννη, που μου έδωσε μια άλλη ευκαιρία, μου έδωσε ζωή τέλος πάντων, και ο Μίσσας γιατί στο ξεκίνημα στην Εθνική γυναικών τότε με έκανε να δω τα πράγματα εντελώς διαφορετικά, μου άλλαξε την ζωή. Όλοι συνεισέφεραν σε πολλά πράγματα, αλλά αυτοί είναι που θεωρώ ότι με έχουν σημαδέψει».

Καλός ο επαγγελματικός αθλητισμός αλλά απαιτεί θυσίες, χρόνο, παραχωρήσεις. Τι έχει στερηθεί η Όλγα όλα αυτά τα χρόνια;
-Κάνεις επαγγελματικό αθλητισμό, άσχετα αν δεν αμείβεστε όπως θα έπρεπε. Τι θυσίες έχεις κάνει, τι έχεις στερηθεί όλα αυτά τα χρόνια ;

«Κοίτα να σου πω κάτι. Επειδή πολλοί μου το ρωτάνε αυτό. Δεν είμαι αχάριστη. Κάνω κάτι το οποίο το αγαπάω πάρα πολύ, αλλιώς δεν θα το έκανα. Εννοώ, δεν μπορώ να πω ότι έχω στερηθεί κάτι, διακοπές κ.λ.π.
Θα τελειώσω κάποια στιγμή και θα τα κάνω όλα μαζεμένα. Αλλά θεωρώ ότι ήμουν μια αθλήτρια που έζησε και με κάποιο τρόπο πράγματα, δηλαδή μπόρεσα και τα συνδύασα, από ένα σημείο και μετά, και λόγω του όταν μεγαλώνεις πρέπει να κάνεις focus, είχα τέτοια αγάπη για το μπάσκετ, που δεν το έβλεπα έτσι.
Εντάξει, ναι, έχω στερηθεί γενέθλια αγαπημένων ανθρώπων, γάμους των καλύτερών μου φίλων, τέτοια πράγματα ναι, μου έχουν στοιχίσει, γιατί γενικά είμαι πολύ με τους φίλους και την οικογένεια, αλλά όχι δεν έχω στερηθεί κάτι άλλο. Ίσως αν δεν είχα αυτό το πάθος με το μπάσκετ να είχα κάνει παραπάνω σπουδές για να μπορούσα να νιώθω πιο εξασφαλισμένη.
Να μου πεις βέβαια και όσα πτυχία να έχεις πλέον δεν… αλλά, ξέρεις, να νιώθεις πιο ασφαλής σε αυτό το κομμάτι. Δεν έχω κανένα απωθημένο, αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Μετά από πολλά- πολλά χρόνια (ελπίζουμε) θα αποσυρθεί. Θα την χάσει ο χώρος; Αποκλείεται! Έχει ήδη σκεφτεί τι θέλει να κάνει ώστε εκτός από παίκτρια να προσφέρει και από άλλο χώρο στο γυναικείο μπάσκετ.
-Έχεις δύο, πέντε, δέκα χρόνια ακόμα μπροστά σου να παίζεις. Όταν αποσυρθείς από την ενεργό δράση, πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στον χώρο του μπάσκετ ; Η Μάλτση, για παράδειγμα, έχει δηλώσει ότι έχει άλλα δέκα χρόνια καριέρα μπροστά της…

«Πέντε-δέκα, φαντάζομαι βάζεις και τους βετεράνους μέσα. Η Μάλτση να κάνει ό,τι θέλει και όσο αντέχει, εγώ δεν αντέχω τόσο. Δεν σκάω, θα πάω όσο αντέχω και όσο με πάει το σώμα μου, αλλά το μετά είναι κάτι το οποίο σίγουρα έχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια και γυρνάει μέσα στο κεφάλι μου.
Πάντα με εξίταρε το να ασχοληθώ από κάποιο πόστο με παιδάκια, μικρής ηλικίας κοριτσάκια, γιατί θεωρώ ότι είναι ένα κομμάτι στο οποίο υστερεί πάρα πολύ η χώρα μας, και θα ήθελα αν μπορέσω κάποια παιδάκια να δουν διαφορετικά το άθλημα και να καταφέρουν να πετύχουν τα όνειρά τους.
Να δούλευα δηλαδή σε κάποια ακαδημία με μικρά κορίτσια. Να διευκρινίσω ότι δεν τα αντέχω πριν τα δέκα τους, μετά τα δέκα. Δεν αντέχω, δεν θέλω, πριν τα δέκα να τα πάρουν άλλοι.
Αλλά θεωρώ ότι μια ηλικία πολύ σημαντική για τα κοριτσάκια είναι 10-17, γιατί εκεί γίνεται όλη η δουλειά. Αν μπορούσα να το καταφέρω αυτό, θα ένοιωθα ότι αφήνω γενικά κάτι.
Πέρα από αθλήτρια θα ήθελα να βοηθήσω και κάποια άλλα παιδιά να μην κάνουν τα δικά μου λάθη, να πάρουν πράγματα που δεν πήρα εγώ και εάν τα είχα πάρει θα ήταν διαφορετικά».

-Δεν σε ενδιαφέρει να ασχοληθείς με την προπονητική;

Όχι, καθόλου. Δεν με ενδιαφέρει η προπονητική πέρα από τις μικρές ηλικίες, με συγκεκριμένο τρόπο. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να γίνω προπονήτρια, δεν το έχω. Θεωρώ ότι και προπονητής γεννιέσαι, δεν μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε. Και το βλέπεις και από το πώς αγωνίζεται μια παίκτρια και καταλαβαίνεις εάν αυτή το έχει ή όχι».

-Η οικογένεια σου σε έχει στηρίξει στη καριέρα σου, πάντα δίπλα σου στις δυσκολίες…
«Ναι, γιατί για εμένα είναι η αρχή, η μέση και το τέλος, τα πάντα η οικογένειά μου. Μου στάθηκαν πάρα πολύ και απορώ πώς εάν κάποιοι δεν έχουν τέτοιους ανθρώπους δίπλα τους, ξέρεις, να τους στηρίζουν, μπορούν να περνάνε τέτοια σοκ, γενικότερα. Δηλαδή εάν εγώ δεν είχα αυτούς τους ανθρώπους, με ό,τι έχω περάσει όλα αυτά τα χρόνια, θα ερχόσουν στο Δρομοκαΐτειο να κάνουμε αυτήν την συνέντευξη τώρα».

Επαγγελματικό μπάσκετ σημαίνει συμβόλαιο, άρα χρήματα, managers. Τι γίνεται όμως στο γυναικείο μπάσκετ; Πονεμένη ιστορία. Η Όλγα δεν διστάζει να πει ακόμα και για το σενάριο που θα έπεφταν χρήματα τι θα γινόταν.

-Με τα λεφτά που βγάζει μια παίκτρια από το μπάσκετ, μπορεί να ζήσει;
« Όχι! Πέρα 5-6 συγκεκριμένων ονομάτων όχι. Άσε που οι παίκτριες δεν παίρνουν και τα λεφτά κάθε μήνα. Πέρα από τον Ολυμπιακό, δεν ξέρω ποια άλλη ομάδα πληρώνει τακτικά. Ακόμα κι εγώ στο παρελθόν, κάποιες χρονιές δεν πληρωνόμουνα και αν δεν είχα και τη μαμά μου να μου δίνει 10 ευρώ χαρτζιλίκι, ίσως να είχα κόψει και το μπάσκετ. Οπότε..όχι δεν μπορεί να ζήσει…»

-Αν πέφτανε χρήματα θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότερες απαιτήσεις από τις αθλήτριες ; Θα κατάφερναν τα κορίτσια να ανταποκριθούν σ’ αυτές τις απαιτήσεις;

«Απαιτήσεις θα μπορούσαν να είχαν αλλά αν ξαφνικά έδιναν χρήματα στις παίκτριες, όπως είναι τώρα η κατάσταση, όχι δεν θα ανταποκρίνονταν. Δεν είναι «κτισμένες» επαγγελματίες. Αυτό πρέπει να δουλευτεί από την μικρή ηλικία. Δεν μπορείς να πάρεις ένα κοριτσάκι 19-20 χρονών, να του πεις «πάρε 50 χιλιάρικα και παίξε». Το πολύ –πολύ να κάτσει στα αποδυτήρια να κάνει τα «κακάκια» της…. Για αυτό λέω ότι πρέπει από την βάση του να αλλάξει όλο το σύστημα. Πρέπει να διαλυθεί και να ξαναγεννηθεί από την αρχή. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι αυτό…».

-Αν πέσουν χρήματα στο γυναικείο μπάσκετ και μπουν μάνατζερς θα πάει καλύτερα;

«Όχι. Γιατί και οι μάνατζερ που θα ασχοληθούν με το γυναικείο θα είναι … ας μην πω καλύτερα. Γιατί, για εμένα, αυτοί γενικά έχουν «φάει» το χώρο. Δεν είμαι πολύ υπέρ αυτής της «φάρας» των μανατζαραίων.
Ξέρεις πώς θα μπορούσε αυτός ο χώρος να καθαρίσει; Να φύγουν όλοι αυτοί, και εάν όχι όλοι, οι περισσότεροι, να μείνουν μόνο δύο, και να μπούνε μέσα αθλήτριες, που έχουνε πονέσει το χώρο και έχουνε δώσει και τη ζωή τους για αυτό το άθλημα στην Ελλάδα. Δεν γίνεται, δηλαδή, να μην έχουν απορροφηθεί παίκτριες σαν την Καλέτζου, σαν την Κωστάκη. Σου μιλάω για κάποιες που έχουν σταματήσει πιο πρόσφατα. Δεν γίνεται. Είναι αθλήτριες – πρότυπα και για εμάς και για άλλα παιδιά, που έχουν μεράκι, έχουν όρεξη. Αυτές θα καθαρίσουν τον χώρο. Δηλαδή έχει πολύ ανάγκη ο χώρος από γυναίκες. Πάρα πολύ.
Γιατί υπάρχουν πολλοί άντρες, οι οποίοι ο καθένας θα έρθει επειδή θέλει να κάνει συγκεκριμένα πράγματα ή θα έχει άλλα στο μυαλό του, δηλαδή πρέπει να μπουν γυναίκες που έχουν αγαπήσει και πονέσει αυτόν το χώρο. Να βρουν και χορηγούς και έτσι να καθαρίσει το άθλημα. Υπάρχει λάθος προσέγγιση των πραγμάτων».

Euroleague maniac και στο βάθος ο… «όμορφος Σάρας»

– Τι μπάσκετ σ’ αρέσει να παρακολουθείς ;

«Ευρωλίγκα. Είμαι μανιακή με την Ευρωλίγκα. ΝΒΑ δεν παρακολουθώ καθόλου, ούτε τους τελικούς. Έχω μια φίλη που μου τα λέει όλα αναλυτικά. Μόνο τον Γιάνναρο παρακολουθώ στους Bucks. Ευρωλίγκα όμως δεν χάνω παιχνίδι. Κάθε Πέμπτη –Παρασκευή, ή Τρίτη –Τετάρτη όταν έχει διπλή αγωνιστική, είμαι με το κοντρόλ στο χέρι και βλέπω όλους τους αγώνες.
Έχω μια αδυναμία φέτος στην Ζαλγκίρις. Εννοείται ο Ολυμπιακός. Πάντα μου άρεσαν Μπαρτσελόνα – Ρεάλ, έχω αδυναμία στο Ισπανικό μπάσκετ. Από τους τωρινούς προπονητές φυσικά παραδέχομαι τον Ομπράντοβιτς. Καινούργια μου αδυναμία είναι ο Σάρας. Είναι κι ωραίος άντρας, παίζει και ωραίο μπάσκετ η ομάδα του….».

Σχετικά άρθρα