Ο Ολυμπιακός πήρε ένα παιχνίδι υψηλής δυσκολίας στο ΣΕΦ (92-86), σε μια αναμέτρηση που είχε ένταση, διακυμάνσεις και απαιτούσε πνευματική αντοχή μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Δεν ήταν μια βραδιά κυριαρχίας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο· ήταν μια βραδιά διαχείρισης καταστάσεων – και αυτό έχει τη δική του αξία.

Το ξεκίνημα έδειξε την ανάγκη προσαρμογής. Ο Ερυθρός Αστέρας χτύπησε σωστά στο low post και στην αδύνατη πλευρά, εκμεταλλευόμενος τη νωθρή αμυντική αντίδραση των γηπεδούχων. Όσο όμως ο Ολυμπιακός ανέβαζε την πίεση στην μπάλα και έκλεινε τη ρακέτα με καλύτερες περιστροφές, άρχισε να ελέγχει τον ρυθμό. Η πρώτη ουσιαστική διαφορά ήρθε μέσα από την περιφερειακή εκτέλεση και την κυκλοφορία (23 ασίστ συνολικά), στοιχείο που φανερώνει καθαρό διάβασμα των close-outs.

Η δεύτερη περίοδος ήταν το καλύτερο διάστημα του Ολυμπιακού. Με σωστό spacing, υπομονή στο pick n’ roll και επιθετική ισορροπία μέσα-έξω, η διαφορά έφτασε σε διψήφια επίπεδα. Εκεί φάνηκε η ποιότητα του ρόστερ: διαφορετικοί παίκτες βγήκαν μπροστά, χωρίς να αλλοιωθεί η αγωνιστική ταυτότητα.

Το κομβικό σημείο, ωστόσο, ήταν αλλού. Στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου και σε μεγάλα κομμάτια της τρίτης περιόδου, ο Ερυθρός Αστέρας έμεινε ζωντανός κυρίως μέσα από τα επιθετικά ριμπάουντ (15 συνολικά) και τους πόντους δεύτερης ευκαιρίας.

Αυτή ήταν η βασική πληγή του Ολυμπιακού. Όταν δεν «καθάριζε» τη φάση με το πρώτο stop, έδινε δικαίωμα στον αντίπαλο να επιστρέφει. Σε παιχνίδια τέτοιου επιπέδου, η λεπτομέρεια του box-out είναι στρατηγικής σημασίας.

Στην τέταρτη περίοδο μίλησε η προσωπικότητα. Ο Σάσα Βεζένκοφ δεν ήταν απλώς πρώτος σκόρερ (23π., 8ρ.), αλλά παίκτης-καθοριστής ρυθμού. Πήρε αποφάσεις την κατάλληλη στιγμή, εκτέλεσε με αυτοπεποίθηση και έδωσε ψυχολογικό αέρα στην ομάδα του στα κρίσιμα σουτ. Εξίσου σημαντική όμως ήταν η παρουσία του Ουόκαπ (10 ασίστ), που οργάνωσε, διάβασε τις αλλαγές και κράτησε χαμηλά τον δείκτη λαθών σε κομβικά σημεία.

Ο Φουρνιέ και ο Ντόρσεϊ πρόσφεραν εκτελεστική σταθερότητα από την περιφέρεια, ανοίγοντας το γήπεδο και υποχρεώνοντας την άμυνα να απλωθεί. Όταν ο Ολυμπιακός παίζει με τέτοια επιθετική πολυφωνία (14/35 τρίποντα, 16/26 δίποντα), γίνεται πολύ δύσκολο να περιοριστεί με στοχευμένη άμυνα σε έναν μόνο παίκτη.

Το σημαντικότερο συμπέρασμα; Ο Ολυμπιακός κέρδισε ένα παιχνίδι που «στράβωσε» αρκετές φορές. Δεν πανικοβλήθηκε όταν η διαφορά έπεσε, δεν βιάστηκε στις τελευταίες κατοχές και έβγαλε άμυνες τη στιγμή που η μπάλα «έκαιγε». Αυτό είναι στοιχείο ομάδας με εμπειρία και μπασκετική ωριμότητα.
Σε αυτή τη φάση της σεζόν, οι νίκες που χτίζουν χαρακτήρα είναι πιο σημαντικές από τις εύκολες επιδείξεις. Και αυτή ήταν μια τέτοια νίκη.

*Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης, με εμπειρία σε Α1 και Α2, υπεύθυνος ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας και αρθρογράφος με έμφαση στην αγωνιστική ανάλυση της EuroLeague

Σχετικά άρθρα