Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα παιχνίδι που για 39 λεπτά έδειχνε ότι μπορουσε να κερδίσει. Το τελικό 83-85 απέναντι στη Φενέρμπαχτσε κρίθηκε σε μια φάση υψηλού βαθμού δυσκολίας, όμως η αλήθεια του αγώνα δεν βρίσκεται μόνο στο buzzer beater. Βρίσκεται στη διαχείριση των τελευταίων κατοχών.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Ήταν ένα ματς επιπέδου Final Four σε ένταση, ρυθμό και ποιότητα αποφάσεων. Ο Παναθηναϊκός είχε ξεκάθαρο πλάνο: έλεγχος ρυθμού, επιθέσεις μέσα από το pick n’ roll και στόχευση σε καταστάσεις close-out απέναντι σε μια άμυνα που αλλάζει και πιέζει την μπάλα.

Στο πρώτο ημίχρονο οι «πράσινοι» βρήκαν ισορροπία μέσα από την κυκλοφορία και την ενέργεια της δεύτερης πεντάδας. Η παρουσία του Σορτς έδωσε ταχύτητα, ο Ερνανγκόμεθ κυριάρχησε στο επιθετικό και αμυντικό ριμπάουντ, ενώ η άμυνα στις γραμμές πάσας δημιούργησε ρήγματα. Το πρόβλημα, όμως, ήταν ήδη ορατό: η περιφερειακή άμυνα στα stagger και στα flare της Φενέρ. Τα 13 τρίποντα των φιλοξενούμενων δεν ήταν τυχαία· προήλθαν από κακές αποστάσεις και καθυστερημένες περιστροφές.

Στο δεύτερο μέρος, το παιχνίδι έγινε καθαρά θέμα εκτέλεσης υπό πίεση. Ο Παναθηναϊκός πήρε σκορ από προσωπικές φάσεις, κυρίως με τον Ναν, αλλά η επιθετική του λειτουργία άρχισε να γίνεται πιο στατική. Λιγότερη υπομονή στην έξτρα πάσα, περισσότερη μπάλα στο έδαφος και καταστάσεις ένας εναντίον ενός χωρίς δεύτερη επιλογή.

Και εκεί κρίνονται αυτά τα παιχνίδια. Στα τελευταία τρία λεπτά, οι λεπτομέρειες ήταν υπέρ της Φενέρμπαχτσε. Καλύτερη ισορροπία floor balance μετά από άστοχο σουτ, πιο καθαρές επιλογές στο pick n’ roll και κυρίως – καθαρό μυαλό. Ο Παναθηναϊκός είχε δύο κατοχές για να «κλειδώσει» το ματς και δεν πήγε σε οργανωμένη εκτέλεση.

Αγωνιστικά, υπάρχουν δύο σημεία αναφοράς:

Πρώτον, τα 35 ριμπάουντ της Φενέρ και η ικανότητά της να τελειώνει φάσεις με δεύτερη προσπάθεια ή με έξτρα πάσα μετά από επιθετικό ριμπάουντ.

Δεύτερον, οι 25 ασίστ των Τούρκων απέναντι στις 17 του Παναθηναϊκού. Όταν μια ομάδα μοιράζει τόσο καλά τη μπάλα, σημαίνει ότι διάβασε σωστά τις αμυντικές σου επιλογές.

Το θετικό για τον Παναθηναϊκό; Η ανταγωνιστικότητα απέναντι στην πρωτοπόρο της EuroLeague, η παρουσία του Ερνανγκόμεθ ως σταθερού άξονα και η ενέργεια σε μεγάλα διαστήματα της άμυνας. Το αρνητικό; Ότι σε τέτοια ματς δεν αρκεί να είσαι καλός. Πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος στην τελευταία απόφαση.

Οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται μόνο από τις νίκες. Χτίζονται από τον τρόπο που διαχειρίζονται τις ήττες. Και αυτή η ήττα, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να γίνει μάθημα διαχείρισης για τα παιχνίδια που έρχονται.

*Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης, με εμπειρία σε Α1 και Α2, υπεύθυνος ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας και αρθρογράφος με έμφαση στην αγωνιστική ανάλυση της EuroLeague

Σχετικά άρθρα