Ο Ολυμπιακός λύγισε στο Κάουνας έπειτα από δύο παρατάσεις, σε ένα παιχνίδι που είχε στα χέρια του περισσότερες από μία φορές, αλλά δεν κατάφερε να «κλειδώσει». Το 99-94 αφήνει πικρή γεύση, όχι γιατί δεν υπήρξε προσπάθεια – το αντίθετο. Αλλά γιατί στα σημεία που απαιτούνται καθαρές αποφάσεις και πειθαρχία, η ομάδα βγήκε εκτός των αρχών της.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Οι απουσίες Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ άλλαξαν τις ισορροπίες. Το rotation έγινε πιο απαιτητικό, τα φάουλ του Γουόκαπ από νωρίς δυσκόλεψαν τη διαχείριση και το βάρος έπεσε σε σχήματα που έπρεπε να αντέξουν παραπάνω από το συνηθισμένο.

Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Ολυμπιακός έπαιξε το μπάσκετ που τον χαρακτηρίζει. Έλεγχος ρυθμού, σωστή κυκλοφορία, άμυνα με επαφή και καθαρές επιθέσεις στο μισό γήπεδο. Το +9 δεν ήταν τυχαίο. Ήταν αποτέλεσμα σωστής προσέγγισης και πνευματικής συγκέντρωσης.

Στην τέταρτη περίοδο όμως, το παιχνίδι πήγε σε συνθήκες έντασης και συναισθηματικού ρυθμού. Η Ζάλγκιρις βρήκε μεγάλα σουτ, εκμεταλλεύτηκε την έδρα και κυρίως έβαλε το ματς σε «κατοχές πίεσης». Εκεί ο Ολυμπιακός δεν είχε την ίδια καθαρότητα. Επιθέσεις χωρίς υπομονή, βιαστικές επιλογές και στιγμές που το spacing χάθηκε.

Ο Φουρνιέ ήταν εντυπωσιακός παραγωγικά. Πήρε πρωτοβουλίες, έβαλε μεγάλα σουτ, κράτησε την ομάδα επιθετικά ζωντανή. Όμως το παιχνίδι δεν κρίθηκε μόνο στο ταλέντο. Κρίθηκε στις λεπτομέρειες: μια πάσα που δεν έγινε στο transition, μια άμυνα μισό βήμα αργά, ένα ριμπάουντ που δεν «κλειδώθηκε».

Στην πρώτη παράταση υπήρξε ευκαιρία. Στη δεύτερη, η Ζάλγκιρις είχε περισσότερη διαύγεια. Ο Γκος και ο Φρανσίσκο τιμώρησαν κάθε λάθος close out, κάθε κακή ισορροπία στην άμυνα. Ο Ολυμπιακός κυνήγησε με μεγάλα σουτ, αλλά όταν παίζεις διαδοχικές κατοχές εκτός πλάνου, το παιχνίδι αρχίζει να γέρνει.

Παρά τα 52 ριμπάουντ και τις 24 ασίστ, τα 14 λάθη και κυρίως οι αποφάσεις στα τελευταία λεπτά καθόρισαν την έκβαση. Στην EuroLeague τα ματς αυτού του τύπου δεν τα παίρνει απαραίτητα ο πιο ταλαντούχος – τα παίρνει ο πιο πειθαρχημένος στο τέλος.
Το θετικό; Ο Ολυμπιακός έδειξε αντοχή, βάθος χαρακτήρα και αγωνιστική βάση ακόμη και χωρίς δύο βασικούς πυλώνες.

Το ζητούμενο; Στα παιχνίδια που γίνονται «ρωσική ρουλέτα», να παραμένει μέσα στις αρχές του και όχι μέσα στο συναίσθημα της στιγμής.

Γιατί στο επίπεδο αυτό, η διαφορά ανάμεσα στη νίκη και την ήττα δεν είναι η ένταση. Είναι η καθαρότητα

*Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης, με εμπειρία σε Α1 και Α2, υπεύθυνος ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας και αρθρογράφος με έμφαση στην αγωνιστική ανάλυση της EuroLeague.

Σχετικά άρθρα