Εδώ και χρόνια σύσσωμος ο κόσμος του μπάσκετ πρεσβεύει το δόγμα πως ορισμός του μεγάλου σκόρερ είναι «ο παίκτης που με ένα απλό… κλικ μέσα στον αγώνα μπορεί απ’ το πουθενά να μετατρέψει ένα παιχνίδι σε προσωπική του υπόθεση».

Η παρακάτω περίπτωση παίκτη που πήρε το χέρι του «φωτιά» στη διάρκεια ενός αγώνα επαληθεύει και με το παραπάνω το δεδομένο πόρισμα! Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να ξεχάσουμε για λίγο τη… σκιά του Τρέισι Μαγκρέιντι που περιφερόταν τα τελευταία χρόνια της καριέρας του στα παρκέ του NBA, προκαλώντας οίκτο σε όσους τον παρακολουθούν. Αντ’ αυτού ας θυμηθούμε πως υπήρξε μια περίοδος, κάπου ανάμεσα στο 2000 και το 2007 που ο Τ-Μακ ήταν τεράστιος παίκτης.

Κι όταν λέμε τεράστιος, το εννοούμε στο βαθμό που χρησιμοποιούμε την έκφραση για αθλητές σαν τον Κόμπε και τον Λεμπρόν. Τόσο καλός μπασκετμπολίστας έχει υπάρξει. Κι ακόμα και αν θεωρήσουμε πως τα All Star Games στα οποία έχει αγωνιστεί (7 τον αριθμό) και οι δυο συνεχόμενοι τίτλοι σκοραρίσματος που έχει κατακτήσει (2003, 2004), δεν αποτελούν επαρκή κριτήρια για να αξιολογηθεί η κλάση του, ας επιχειρήσουμε να γυρίσουμε το βίντεο των αναμνήσεων 17 χρόνια πίσω.

Και πιο συγκεκριμένα στις 9 Δεκεμβρίου του 2004. Τότε που σημείωσε 13 πόντους (33 συνολικά) στα τελευταία 33 αγωνιστικά δευτερόλεπτα, με 4 τρίποντα -το ένα μάλιστα απ’ αυτά τετράποντο αφού κέρδισε και φάουλ- πετυχαίνοντας επιπλέον και το τρίποντο της νίκης για τους Ρόκετς με σκορ 81-80! Κι όλ’ αυτά ενάντια σε ποιους; Στους Σπερς! Τους μετέπειτα πρωταθλητές Σπερς για να είμαστε πιο ακριβείς. Τους Σπερς του 29χρονου -και στην κορυφαία φάση της καριέρας του τότε- Τιμ Ντάνκαν, του All Star εκείνη τη σεζόν Μανού Τζινόμπιλι, του… δεσμευμένου με την Εύα Λονγκόρια Τόνι Πάρκερ (αυτό κι αν είναι προσόν!) και με προσωπικό αντίπαλο τον πιο αποτελεσματικό αμυντικό «εξολοθρευτή» της προηγούμενης δεκαετίας στο NBA, τον Μπρους Μπόουεν. Ας το επαναλάβουμε, μπας και το εμπεδώσουμε λοιπόν: 13 πόντοι σε 33 δευτερόλεπτα. Χωρίς οίκτο…

Σχετικά άρθρα