Ολοκλήρωσε η Εθνική μας ομάδα τα δύο παιχνίδια προετοιμασίας της στο… χαμάμ «Δημήτριος Τόφαλος» και τα άλλα δύο, πιο δύσκολα, στο τουρνουά του Βελιγραδίου. Συνολικά και ασφαλή συμπεράσματα δεν μπορούν βγουν από τα τέσσερα πρώτα δείγματα γραφής, όμως κάποιες πρώτες διαπιστώσεις μπορούν να γίνουν.
Αρχικά, ο κόουτς Μίσσας φαίνεται να διατηρεί την πεπατημένη. Η άμυνα είναι βασικό στοιχείο του ελληνικού μπάσκετ, οπότε ξεκίνησε το κτίσιμο ο «στρατηγός» από εκεί. Είδαμε άμυνες που οι περιφερειακοί οδηγούσαν τους αντιπάλους του στον Παπαγιάννη (φόβητρο μέσα στη ρακέτα), κάποια δυναμικά hedge outs που εξελίσσονταν σε παγίδες με κλεψίματα της μπάλας και επιπλέον αντιμετώπιση του pick n roll με τριπλές αλλαγές. Εκεί, όταν ήταν στο παρκέ τα τριάρια, τεσσάρια του Ολυμπιακού που έχουν δουλέψει τις τριπλές αλλαγές, η άμυνα «έβγαινε». Όταν όμως, λόγω rotation, ήταν άλλα παιδιά σ’ αυτές τις θέσεις υπήρξαν προβλήματα. Το κοντό σχήμα με τον Αγραβάνη στο “5” (ή ακόμα και με τον Πρίντεζη ή τον Αντετοκούνμπο) δουλεύει ικανοποιητικά και οι αλλαγές δεν προβληματίζουν την άμυνά μας. Με τη προϋπόθεση, βέβαια, ότι οι περιφερειακοί μας παίκτες δεν θα κολλάνε στο σκριν και θα αλλάζουν γρήγορα, ένα από τα πολλά που δεν έγινε στον αγώνα με την Σερβία.
Στα ριμπάουντ, προβλήματα φάνηκαν απέναντι στην αθλητική ομάδα της Μ. Βρετανίας. Ο κόουτς το εξήγησε ως έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης. Λέγεται και γράφεται ότι έχουμε μια αθλητική ομάδα φέτος. Πράγματι έτσι είναι, με τη διαφορά όμως ότι και άλλες εθνικές ομάδες είναι αθλητικές και κάποιες μάλιστα περισσότερο από τη δική μας. Έτσι. για να μην έχουμε πρόβλημα απέναντι σε τέτοιες ομάδες η αυτοσυγκέντρωση και τα 40 λεπτά είναι απαραίτητη.
Το βασικό στοιχείο βέβαια της άμυνας είναι η διάθεση και πρέπει οι παίκτες για να παίξουν ενεργητική-επιθετική άμυνα να βγάλουν όση ενέργεια έχουν στο παρκέ. Ό,τι, δηλαδή, δεν έγινε κόντρα στη Σερβία.
Στην επίθεση βλέπουμε πολλά γνώριμα plays του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Λογικό , εξάλλου το είχε προαναγγέλλει και ο ίδιος ο κόουτς. Ο Μίσσας και ο Σκουρτόπουλος προσπαθούν να ενσωματώσουν στα γνώριμα plays της πλειοψηφίας των παικτών κάποια δικά τους, ενδεικτικά της μπασκετικής τους φιλοσοφίας.
Φυσικά, ακόμα χρειάζεται πολύ δουλειά ώστε, για παράδειγμα, να μην μπερδεύονται στις αποστάσεις τους, ειδικά οι τρεις της περιφέρειας στο man to man press. Μην ξεχνάμε ωστόσο ότι και ο παράγων τύχη παίζει πάντα ρόλο και η ευστοχία μπορεί να «καμουφλάρει» πολλά προβλήματα.
Επίσης, στην επίθεση φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο, εκτός του Αντετοκούνμπο που σιγά- σιγά θα εξελιχθεί στον ηγέτη της ομάδας, ο βελτιωμένος φέτος (και στην άμυνα) Νίκος Παππάς, εκτός φυσικά από τους υπόλοιπους «γνωστούς» (Πρίντεζης, Παπανικολάου, Μπουρούσης, Σλούκας). Η προσαρμογή του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο σετ ευρωπαϊκό παιχνίδι είναι ένα ζητούμενο, που όσο γρηγορότερα απαντηθεί τόσο το καλύτερο για την Εθνική.
Στα 3 από τα 4 παιχνίδια προετοιμασίας που έδωσε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα έδειξε κάποια καλά στοιχεία τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση (με κάποιες καλές συνεργασίες). Στο τελευταίο παιχνίδι με τη Σερβία δεν έδειξε απολύτως τίποτα. Αν αυτό λειτουργήσει διορθωτικά και εκπαιδευτικά, η συντριβή από τους Σέρβους θα είναι πολύ χρήσιμη.
Όμως, θεωρώ ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έχουν να χειριστούν ο Μίσσας, ο Σκουρτόπουλος και οι υπόλοιποι στον πάγκο της Εθνικής είναι η κούραση της σεζόν που πέρασε.
Το ρόστερ της ομάδας αποτελείται κυρίως από παίκτες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Αυτοί μαζί με τον Γ. Αντετοκούνμπο, έχουν παίξει φέτος περίπου 80 παιχνίδια. Μια κανονική σεζόν ΝΒΑ δηλαδή. Μάλιστα, οι του Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού, έπαιξαν τα 80 αυτά ματς με μεγάλη πίεση γιατί στο πρωτάθλημα δεν είχαν περιθώριο για ήττα ενώ στην Ευρωλίγκα από την αρχή πάλευαν για το πλεονέκτημα έδρας. Ούτε σ’ ένα ματς δεν μπορούσαν να χαλαρώσουν. Στη συνέχεια, ενώ θα έπρεπε λογικά να συνεχίζουν τις διακοπές τους, ξεκίνησαν προετοιμασία με την Εθνική. Έτσι, πιστεύω ότι η φυσική τους κατάσταση δε θα είναι στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. Το τουρνουά των 7-10 αγώνων του Πανευρωπαϊκού θα είναι απαιτητικό. Εύχομαι να μην επαναληφθεί το σενάριο του Παγκοσμίου, όπου η ομάδα κατέρρευσε από δυνάμεις και παραδόθηκε στην Σερβία.
Για το τέλος άφησα τον Κώστα Μίσσα. Δέχθηκε κακοπροαίρετη κριτική από την αρχή. Σαφώς και είναι επιλογή «ανάγκης» εκ μέρους της ομοσπονδίας, μετά την διπλή άρνηση που έλαβε από Ιτούδη-Μπαρτζώκα. Όμως, μιλάμε για έναν κανονικό, πολύ καλό προπονητή. Όπως θα ήταν και 1 -2 ακόμα ονόματα γι’ αυτή τη θέση. Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε την Εθνική στο Πανευρωπαϊκό, έχοντας υπ’ όψιν τον παράγοντα κούραση που ανέφερα πιο πάνω, και στο τέλος να την κρίνουμε και αυτή και τον κόουτς.
Σχετικά άρθρα
