Ο Ολυμπιακός επέστρεψε στις νίκες με το 98-86 απέναντι στην Παρί, σε ένα παιχνίδι όπου η επίθεση έδωσε λύσεις, αλλά η άμυνα ήταν τελικά αυτή που “έγυρε” την πλάστιγγα στα κρίσιμα σημεία.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Αργή εκκίνηση, προβλήματα στο close-out και υπερβολικός χώρος στον Ρόμπινσον

Το πρώτο δεκάλεπτο αποκάλυψε χαμηλή ένταση και νευρικότητα στα αμυντικά rotations. Ο Ρόμπινσον χτύπησε ξανά και ξανά στην πρώτη πάσα, σε handoffs και σε απλές καταστάσεις pick-and-pop, με τον Ολυμπιακό να δίνει καθαρά περιφερειακά σουτ χωρίς πίεση.

Το 21-29 της περιόδου ήρθε φυσιολογικά από το αργό footwork στις αλλαγές και τις καθυστερημένες βοήθειες στις close-out άμυνες.

Το σημείο καμπής: άνοδος έντασης, δημιουργία από το spacing και εκμετάλλευση των mismatches

Από το 12’ έως το 20’, οι Πειραιώτες παρουσίασαν εντελώς διαφορετικό προφίλ:

– πίεση στην πρώτη πάσα
– πιο επιθετική αντιμετώπιση στα pick-and-roll (ιδίως απέναντι στον Μόργκαν)
– έλεγχος του αμυντικού ριμπάουντ
– καλύτερη ισορροπία στις επιστροφές
– αποφασιστικότητα στο transition

Το 13-1 σε αυτό το διάστημα δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα, αλλά προϊόν ρυθμού και ταχύτητας σκέψης.

Στην επίθεση, οι spaced δράσεις με Παπανικολάου–Πίτερς έδωσαν καθαρές γραμμές πάσας, ενώ ο Γουόρντ πρόσθεσε ενέργεια και σκόραρε μέσα από κάθετη απειλή και transition καταστάσεις.

Φουρνιέ: το καλύτερο παιχνίδι του με τη φανέλα του Ολυμπιακού

Ο Γάλλος βρήκε ρυθμό τόσο από σκριν μακριά από τη μπάλα όσο και από δημιουργημένες καταστάσεις drive & kick.

Με 18 πόντους, καθαρές εκτελέσεις και ενεργή άμυνα, αποτέλεσε το πιο σταθερό κομμάτι της επιθετικής λειτουργίας. Το σημαντικότερο: έβγαλε συνέπεια στις αποφάσεις του — κάτι που έλειψε στα προηγούμενα παιχνίδια.

Η Παρί επέστρεψε, αλλά η αντίδραση του Ολυμπιακού ήταν… “μεγάλου ρόστερ”

Όταν η διαφορά έπεσε στο 72-69, ο Ολυμπιακός έδειξε ωριμότητα:

– Ο Χολ έδωσε δύο συνεχόμενες λύσεις κοντά στο καλάθι
– ο Ουόκαπ σημείωσε καθοριστικό τρίποντο
– η άμυνα έκλεισε τους διαδρόμους στα drives
– το spacing στα τελευταία λεπτά έφερε σωστές αποστάσεις και ποιοτικές εκτελέσεις

Το 10-0 σερί (από 81-78 σε 91-78) ήταν ουσιαστικά η φάση όπου “κλείδωσε” ο αγώνας.

Ποιοι έκριναν το παιχνίδι

Φουρνιέ: σταθερότητα, εκτέλεση, αποφασιστικότητα
Γουόρντ: ενέργεια, άμυνα, συνεχές motor
Ουόκαπ: ρυθμός, έλεγχος κατοχής, καθοριστικές άμυνες
Μιλουτίνοφ: μάχη στο ζωγραφιστό, δεύτερες κατοχές, ισορροπία ριμπάουντ
Ντόρσεϊ: επιθετικές νότες όταν χρειαζόταν σκορ από την περιφέρεια

Τακτικά, ο Ολυμπιακός κέρδισε γιατί:

– ανέβασε δραματικά τον αμυντικό του ρυθμό στο β’ δεκάλεπτο
– βρήκε πολλαπλές πηγές σκοραρίσματος
– κέρδισε τις μάχες στα ριμπάουντ και τις δεύτερες κατοχές
– διάβασε τις αδυναμίες και τις αλλαγές της Παρί στα τελευταία λεπτά
– είχε καθαρό rotation και ξεκάθαρους ρόλους στο τέλος

Συμπέρασμα

Ο Ολυμπιακός πήρε μια δίκαιη και ουσιαστική νίκη απέναντι σε μια ομάδα που άντεξε για 30 λεπτά, αλλά δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στον ρυθμό και τη φυσικότητα του φινάλε.

Το στοιχείο που πρέπει να κρατήσει ο Μπαρτζώκας δεν είναι το +12, αλλά η ένταση και η ταχύτητα απόφασης στο δεύτερο δεκάλεπτο και στα τελευταία πέντε λεπτά — σημεία που θύμισαν ομάδα με βάθος, ξεκάθαρη ταυτότητα και προσαρμοστικότητα.

Το ζητούμενο πλέον είναι η σταθερότητα, ειδικά στις εξόδους σε Pick-and-Roll και στις άμυνες επάνω στην πρώτη πάσα. Αν ο Ολυμπιακός “κλειδώσει” αυτά τα δύο, τότε το ταβάνι του ανεβαίνει αισθητά.

* Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης – υπεύθυνος των ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας

Σχετικά άρθρα