Ο Ολυμπιακός πήρε μια νίκη που έχει διπλή ανάγνωση στην έδρα της Βίρτους Μπολόνια. Από τη μία, κυριάρχησε για τρία δεκάλεπτα παίζοντας μπάσκετ αρχών, ρυθμού και σωστών αποστάσεων. Από την άλλη, επέτρεψε στην ένταση και στα λάθη του τελευταίου δεκαλέπτου να μετατρέψουν ένα ελεγχόμενο παιχνίδι σε θρίλερ. Το τελικό 94-97, όμως, κρατά το ουσιαστικό: ένα πολύτιμο διπλό σε μια από τις πιο δύσκολες έδρες της EuroLeague.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Το βασικό στοιχείο που έδωσε τον έλεγχο στον Ολυμπιακό ήταν η επιθετική του λειτουργία μέχρι το 30’. Η μπάλα κυκλοφόρησε με υπομονή, το spacing ήταν ξεκάθαρο και το pick-and-roll διάβασμα σωστό, με τον Μιλουτίνοφ να λειτουργεί όχι μόνο ως finisher αλλά και ως δημιουργός από το short roll. Οι 5 ασίστ του Σέρβου σέντερ δεν είναι τυχαίο νούμερο· δείχνουν ομάδα που παίζει με κανόνες και εμπιστεύεται την πάσα.

Καθοριστικός παράγοντας ήταν ο Εβάν Φουρνιέ. Όχι απλώς για την εξαιρετική του ευστοχία από τα 6.75μ., αλλά για το timing των εκτελέσεών του. Τιμώρησε κάθε λάθος βοήθεια, κράτησε ανοιχτές τις αποστάσεις και ανάγκασε τη Βίρτους να αλλάξει αμυντικό πλάνο, κάτι που άνοιξε διαδρόμους για Ντόρσεϊ και Βεζένκοφ. Ο Ολυμπιακός έφτασε μέχρι το +20, γιατί επιτέθηκε με καθαρές αποφάσεις και όχι με βιασύνη.

Στο τέταρτο δεκάλεπτο, ωστόσο, η εικόνα άλλαξε. Τα λάθη στην πρώτη πάσα, η απώλεια ελέγχου στο transition και η έλλειψη ψυχραιμίας μετά την αποβολή του Γουόκαπ έδωσαν στη Βίρτους το δικαίωμα να πιστέψει στην επιστροφή. Οι Ιταλοί ανέβασαν την ένταση, πίεσαν την μπάλα και βρήκαν μεγάλα σουτ, μειώνοντας αποστάσεις που δεν έπρεπε να κλείσουν.

Εκεί, φάνηκε και η δεύτερη ανάγνωση της νίκης: ο Ολυμπιακός, παρότι αγχώθηκε, δεν κατέρρευσε. Βρήκε μεγάλα καλάθια όταν η μπάλα «έκαιγε», με τον Φουρνιέ και τον Ντόρσεϊ να αναλαμβάνουν την ευθύνη και τον Πίτερς να δείχνει ψυχραιμία από τη γραμμή των βολών στο τέλος. Δεν ήταν το ιδανικό φινάλε, ήταν όμως ένα φινάλε ωριμότητας.

Αυτή η νίκη λειτουργεί ως υπενθύμιση. Όταν ο Ολυμπιακός παίζει με δομή, σωστές αποστάσεις και καθαρό decision making, μπορεί να επιβληθεί σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Όταν χάνει τον έλεγχο του ρυθμού και αυξάνει τα λάθη του, δίνει ζωή σε ομάδες που δεν θα έπρεπε να επιστρέψουν στο παιχνίδι.

Το θετικό είναι ότι το «πώς» της κυριαρχίας του για 30 λεπτά δείχνει τον δρόμο. Το αρνητικό, ότι το τελευταίο δεκάλεπτο δείχνει τι πρέπει να διορθωθεί άμεσα. Και στις δύο περιπτώσεις, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: αυτή η ομάδα έχει τα εργαλεία, αρκεί να μένει πιστή στις αρχές της.

* Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης, με παραστάσεις από Α1 και Α2, υπεύθυνος ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας και αρθρογράφος με έμφαση στην αγωνιστική ανάλυση της EuroLeague.

Σχετικά άρθρα