Η επιστροφή του Ολυμπιακού στους τίτλους έπειτα από έξι συνεχή «στείρα» χρόνια είχε σίγουρα την σφραγίδα του Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος έδειξε ξανά γιατί αποτελεί τον ηγέτη της νέας εποχής. Ένας σύγχρονος γκαρντ, με «φονικό» ένστικτο που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Ένας ηγέτης, που χάρη στους εξαιρετικούς πλέι μέικερ που έχει ο Γιώργος Μπαρτζώκας (βλ. Σλούκα – Ουάλκαπ), αξιοποιείται ιδανικά και αλλάζει εντελώς τις ισορροπίες με την παρουσία του στο ελληνικό μπάσκετ.

Σε ένα γνώριμο γήπεδο για εκείνον (σ.σ. το 2015 είχε βρεθεί στην καλύτερη πεντάδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κ19 Ανδρών), έβγαλε την προσωπικότητά του και έδειξε όπως και στο ματς της Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ, πως όσο φοράει την ερυθρόλευκοι φανέλα, οι «πράσινοι» δεν θα μπορούν ποτέ να κοιμούνται ήσυχοι.

Το ξεκίνημά του στον τελικό ήταν τρομερό. Για λόγους που μόνο ο Γιώργος Μπαρτζώκας… ξέρει, έμεινε στον πάγκο σε ολόκληρο το δεύτερο δεκάλεπτο, κάτι που είχε συμβεί και στη Μόσχα κόντρα στην ΤΣΣΚΑ, όπου επίσης είχε μπει… καυτός και μετά απλά… έβλεπε. Ο έμπειρος τεχνικός κατάλαβε το λάθος του και τον έριξε μέσα στο τρίτο δεκάλεπτο, όταν η πλάστιγγα είχε αρχίσει να γέρνει προς τον Παναθηναϊκό και ο χαρισματικός σκόρερ, έκανε εξαιρετικά τη δουλειά του, δείχνοντας την κλάση του, αλλά και το… κρύο αίμα του, καθώς δεν έχασε το ρυθμό του.

Ο τίτλος του MVP ήταν… αναπόφευκτος και σε αυτό το σημείο ο Ολυμπιακός θα πρέπει να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Βίλερμπαν που ακύρωσε το deal για τον Λάιτι και έγινε μετά επαναπροσέγγιση και συμφωνία με τον Ντόρσεϊ.

Με 21 πόντους και σπουδαία ευστοχία (4/7 δίποντα, 3/6 τρίποντα, 4/4 βολές) σε 20 λεπτά συμμετοχής, ήταν ο κορυφαίος παίκτης του αγώνα και ο άνθρωπος που «μίλησε» όταν η μπάλα ζύγιζε… τόνους, «σκοτώνοντας» τους αντιπάλους του.

ΥΓ: Χωρίς καμία δόση υπερβολής είναι ο διάδοχος του Βασίλη Σπανούλη, παρότι έχει εντελώς διαφορετικό στυλ παιχνιδιού. Μαζί με τον Κώστα Σλούκα και τον Σάσα Βεζένκοφ είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν πλέον την ευθύνη και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό.

Σχετικά άρθρα