Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν και ο Σπύρος Διαμαντόπουλος κατάφερε να… ριζώσει (και) στον Αμύντα, όπως είχε κάνει προηγουμένως στην ΑΕΝ Κηφισιάς, όντας σημαντικό στέλεχος στις συνεχείς ανόδους και επιτυχίες. Τούτη τη φορά, όμως, το κεφάλαιο “επαγγελματικό μπάσκετ” κλείνει οριστικά για τον έμπειρο φόργουορντ, ο οποίος μίλησε στο Basketworld.net γι’ αυτή τη δύσκολη απόφαση.

Με όπλα την ψυχή, το πάθος και το υψηλό IQ του, κατάφερε μεγάλα πράγματα στο ελληνικό μπάσκετ, ξεπερνώντας κάθε φορά όποιο… ταβάνι θεωρητικά είχε. Δείτε όλα, όσα μας είπε ο Έλληνας άσσος, ο οποίος πέραν από πολύ καλός παίκτης, είναι και εξαιρετικός χαρακτήρας, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη όσον αφορά τις σκέψεις και τις προτεραιότητές του:

“Νιώθω ότι ήρθε αυτό το σημείο στην πορεία μου που έπρεπε να τραβήξω… χειρόφρενο γιατί αντιλήφθηκα ότι οι πολύ υψηλοί ρυθμοί εργασίας και προπόνησης με είχαν φτάσει σε ένα σημείο που με κουράζομουν υπερβολικά. Ειμαι ένας αθλητής που όλα μου τα χρόνια είχα πολύ συγκεκριμένη ρουτίνα μέσα στην εβδομάδα που με οδηγούσε στον αγώνα του Σαββάτου. Αυτή περιελάμβανε 1 ή 2 πρωινές προπονήσεις μέσα στην εβδομάδα κυρίως με σουτ και λιγότερο βάρη όπως και συγκεκριμένη ώρα που έτρωγα τα γεύματα μου μέσα στη μέρα. Λόγω αυξημένων υποχρεώσεων στο σχολείο που εργάζομαι ως καθηγητής φυσικής αγωγής τα τελευταία 12 χρόνια (Ερασμειος Ελληνογερμανικη Σχολή) κατάλαβα ότι δεν μπορώ να τα κάνω και τα δυο σε υψηλό επίπεδο άλλο πια.

Η απόφαση μου να κρεμάσω τα παπούτσια δεν σημαίνει ότι θα σταματήσω να παίζω μπασκετ, αφού δόξα τω Θεω είμαι υγιής και νιώθω ότι μπορώ να παίξω ακόμα, ωστόσο όχι σε επαγγελματικό επίπεδο. Ο Αμύντας τουλάχιστον έτσι όπως εγώ τον έζησα τα τελευταία 5 χρόνια ήταν για μένα το καταφύγιο των ονείρων που είχα σαν παίχτης. Δηλαδή μια ομάδα και 3 προπονητές (Ζαβός, Παρασκευόπουλος, Μουμούρης) που με έκαναν πρωταγωνιστή και μια παρέα παιδιών – συμπαιχτων που με δεχθήκαν μ’ αυτό το ρόλο. Το καλοκαίρι του 2014 όταν μετά από προσωπική επικοινωνία με τον κουμπάρο μου πια τον Λεωνίδα τον Ζουπα και τον Ηλία τον Τσιντζα, αποφάσισα να έρθω στην ομάδα η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα είχαμε τόσο μεγάλο δέσιμο και τέτοιες επιτυχίες.
Τεράστιο ρόλο στο δέσιμο της ομάδας έχει παίξει η διοικητική και οικονομική σταθερότητα που προσφέρει η οικογένεια Ζουπα όπως και το γεγονός ότι η 3αδα των προπονητών έμεινε η ίδια όλα αυτα τα χρόνια.

Τη φετινή χρονιά, δυστυχώς, μας βρηκαν οι ταυρματισμοι στο κλείσιμο της σεζόν εκεί που θέλαμε να φορτσαρουμε για τα πλει οφς οπότε δεν τα καταφέραμε ως προς αυτόν τον στόχο. Απ την αρχή της χρονιάς μας έλειψε ο Σάκης ο Κωνσταντάκοπουλος ένας παίχτης που η ομάδα πήρε για να πρωταγωνιστήσει αλλά δυστυχώς έπρεπε να χάσει περίπου 6 μήνες λόγω ενός χειρουργείου που του έτυχε εκτάκτως.
Αν συνυπολογισουμε ότι χάσαμε και τον πύργο μας τον Νίκο τον καμπούρη από τις 20 Δεκεμβρίου μεχρι τον Μάρτιο και τον Λεωνίδα στα τελευταία 5 παιχνίδια καταλαβαίνει κανείς ότι χάσαμε την ευκαιρία μας για τα πλει οφς από αυτούς τους εξωτερικούς παράγοντες.

Ωστόσο δεν μας έμεινε πικρία καθώς κάναμε σπουδαίες νίκες μέσα στη σεζόν και για μια ομάδα όπως εμεις με χαμηλό μπάτζετ και παιδιά που δουλεύουν από το πρωί θεωρείται επιτυχία να είμαστε σωμενοι στην Α2 από τον Μάρτιο περίπου.

Η ομάδα τα 3 χρόνια της Α2 έκανε 45 νίκες 45 ήττες που σημαίνει ότι χοντρικά ένα Σάββατο γελούσαμε ένα κλαιγαμε (γέλια). Στιγμές που δεν θα ξεχάσω…

Με Αρίωνα τον Ιανουάριο του 2005 με προπονητές Αλέκο Παππα και Παν. Σαλιχο στο εκτός έδρας ματς με τη Ραφήνα που βρισκόμασταν πίσω στο σκορ 10 πόντους με 50″ να απόμενουν και κέρδισαμε με μεγάλα τρίποντα από Τσιντζα, Παγωνη, Μιτσικα.

Με την ΑΕΝΚ τη νίκη πρόκριση επί του ΆΡΗ με 81-60 στην έδρας μας τον Οκτώβριο του 2012 που μας έφερε αντιμέτωπους με τον ολυμπιακό του Μπαρτζωκα που εκείνη τη χρονιά πήρε την Ευρώλιγκα στην Πόλη.

Με τον Αμύντα,το μπαράζ στην Αταλάντη που κέρδισαμε την ΑΕΛ στις 22 Μαΐου του 2016 και ανεβήκαμε στην Α2 όπως και όλες τις μικρές καθημερινές στιγμές μας στην προπόνηση που μας έκαναν κάτι παραπάνω από συμπαιχτες και απλούς φίλους”.