Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός «πονάει» και «πονάει» βαριά, όποιος δεν το βλέπει είτε εθελοτυφλεί είτε εξυπηρετείται από αυτή την κατάσταση. Η έφοδος του COVID 19 στη ζωή μας ήρθε για να αλλάξει ριζικά όσα γνωρίζαμε, όμως ήρθε για να ξεβρακώσει και την κοινωνία, η οποία έχει μάθει να κρύβεται πίσω από μάσκες πίσω από μία ωχαδερφιστική προσέγγιση.

Συγγνώμη αλλά όσο κι αν ψάξω δεν βρίσκω πως γίνεται να μην χαρακτηρίσω υποκριτικό το να μιλάμε για ατομική ευθύνη και την ίδια ώρα να αφήνουμε τον αθλητισμό και όσους ζουν από αυτόν να αργοπεθαίνουν. Από πότε η συλλογική ευθύνη μετουσιώθηκε σε στείρα ατομική ευθύνη που δεν επιβάλλει να νοιαστούμε και για αυτούς; Την ώρα που οι επιστήμονες μιλάνε για ατομική ευθύνη κραδαίνοντας τη «δαμόκλειο σπάθη» του lockdown υπάρχουν άνθρωποι που κινδυνεύουν όχι από τον COVID 19 αλλά από την πείνα, την ανέχεια και τα ψυχολογικά.

Οι παίκτες και οι προπονητές μπορεί στον τίτλο να μην είναι επαγγελματίες, όμως στη ζωή τους είναι επαγγελματίες εκατό τοις εκατό. Όταν φεύγεις από την πόλη που ζεις για να πας σε άλλη προκειμένου να παίξεις/προπονήσεις δεν μπορεί να λέγεσαι ερασιτέχνης. Όταν κάποιος σε πληρώνει -έστω και λίγα- κι έχει απαιτήσεις δεν μπορεί να λογίζεσαι χομπίστας. Είσαι μη αναγνωρισμένος επαγγελματίας!

Η ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ

Ο ΠΣΑΚ αφουγκραζόμενος το πρόβλημα έκανε το πρώτο βήμα και βγήκε μπροστά με στόχο να αφυπνίσει τους εν υπνώσει διοικούντες, όμως και πάλι αυτό δεν αποδεικνύεται αρκετό. Τίποτα δεν αλλάζει και δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να είναι αισιόδοξος για το μέλλον.

Προσωπικά, σε μία προσπάθεια να εμβαθύνω περισσότερο στην πρόταση του ΠΣΑΚ νομίζω ότι και ο Σύνδεσμος βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος. Αν θεωρήσουμε ότι στόχος όλων είναι αθλητές και προπονητές να πληρωθούν, τότε δεν βλέπω πως θα γίνει αυτό χωρίς να δουλέψουν οι ακαδημίες που έχουν γίνει πλέον η κινητήρια δύναμη των περισσότερων ομάδων.

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι σε μία οικονομία που βρίσκεται σε κρίση, οι χορηγίες έχουν μειωθεί κι οι εύποροι πρόεδροι με διάθεση να πλησιάσουν το χέρι στην τσέπη τελούν είδος προς εξαφάνιση, τότε μάλλον η προσέγγιση θα πρέπει να διαφοροποιηθεί. Ο στόχος όλων θαρρώ πως έπρεπε να είναι η επανέναρξη των ακαδημιών, ειδικά από τη στιγμή που οι επιστήμονες λένε ότι τα παιδιά δεν μεταφέρουν τον ιό*.

Άρα το πρώτο βήμα είναι το άνοιγμα των ακαδημιών, που είναι το ασφαλέστερο υγειονομικά και το οποίο συντηρεί τις περισσότερες αντρικές ομάδες, και στην πορεία δίνεις λεφτά για τεστ και υποστηρίζεις με κάθε τρόπο τις ομάδες να προπονηθούν και να αγωνιστούν ζητώντας τους να επιδείξουν ατομική ευθύνη. Έτσι μπορεί να δουλέψει αποτελεσματικά το πράγμα!

ΥΓ: Στις ανατολικές χώρες συνηθίζουν να λένε ότι «Ένα δέντρο φτιάχνει 1000 σπίρτα, αλλά 1 σπίρτο μπορεί να κάψει 1000 δέντρα», οπότε καλό θα ήταν άνθρωποι που έχουν αναδειχθεί και βγει μέσα από το αθλητικό κίνημα να μην γίνουν το σπίρτο που θα κάψει το δάσος του ερασιτεχνικού αθλητισμού.

* Επειδή δεν αρέσκομαι να το παίζω ψευδοεπιστήμονας γι’ αυτό μεταφέρω την πηγή για να γνωρίζουν όλοι. Η διευθύντρια της πνευμονολογικής κλινικής «ΣΩΤΗΡΙΑ», Μίνα Γκάγκα, μιλώντας στην ΕΡΤ στις 13/11/2020 και την εκπομπή «Από τις έξι» είπε: «Υπάρχουν μελέτες σε όλο τον κόσμο που δείχνουν ότι τα παιδιά δεν μολύνονται και δεν μεταφέρουν τον ιό στο σπίτι» και έφερε το παράδειγμα της Γαλλίας, «η οποία με όλα αυτά τα κρούσματα και το πλήρες lockdown άφησε τα σχολεία ανοιχτά. Νομίζω ότι τα ίδια τα παιδιά δεν είναι πρόβλημα, αυτό που φοβούνται πολλοί είναι τους γονείς που συγχρωτίζονται. Αν φανεί ότι υπάρχει διαμόλυνση και στα σχολεία τότε και αυτά θα κλείσουν, όμως οι περισσότερες χώρες κράτησαν τα σχολεία ανοιχτά και ο ΠΟΥ παρακαλεί τις χώρες να τα διατηρήσουν ανοιχτά».

Σχετικά άρθρα