Ο χρόνος μετρά αντίστροφα και τo Final Four της Κολωνίας πλησιάζει ολοένα και περισσότερο. Στις 28-30 Μαΐου, θα ολοκληρωθεί η σεζόν της φετινής -ομολογουμένως διαφορετικής- Euroleague. Έτσι, Μπαρτσελόνα, Αρμάνι, ΤΣΣΚΑ και Εφές προετοιμάζονται με πυρετώδεις ρυθμούς για να διασταυρώσουν τα ξίφη τους, με μοναδικό τους στόχο την κατάκτηση του πολυπόθητου τροπαίου.

Του Δονάτου Φράγκου

Τα ζευγάρια Μπαρτσελόνα-Αρμάνι και ΤΣΣΚΑ-Εφές αναμένονται συναρπαστικά και κάθε ομάδα καλείται να προετοιμαστεί ανάλογα. Τι έκαναν όμως οι 4 διεκδικητές στη φετινή σεζόν, ποια τα δυνατά τους χαρακτηριστικά και ποια τα τρωτά τους σημεία; Ποιες οι ελλείψεις στα ρόστερ και ποιοι οι πρωταγωνιστές; Η κάθε ομάδα έχει ιδιαίτερα γνωρίσματα στο παιχνίδι της, ενώ απρόβλεπτα της… τελευταίας στιγμής αλλάζουν τις ισορροπίες του πολυαναμενόμενου Final Four.

Μπαρτσελόνα: σχεδιασμένη για να φτάσει ως το τέλος

Η φετινή Μπαρτσελόνα αποτελεί βάσει ρόστερ την πιο «γεμάτη» ομάδα της τελευταίας πενταετίας. Δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχει την απόλυτη υπεροπλία σε κάθε θέση στο παρκέ. H πανδημία δεν φαίνεται να περιόρισε την ομάδα της Καταλονίας που με «χρυσά» συμβόλαια και στοχευμένες αλλαγές, κατάφερε να φτιάξει ένα δυνατό σύνολο και δεν θα πάει στην Κολωνία για διακοπές. Πρώτο εμπόδιο στην πορεία της προς την κατάκτηση, η Αρμάνι.

Η μάχη των πάγκων

Η Μπαρτσελόνα το περασμένο καλοκαίρι προχώρησε σε αλλαγή προπονητή, αφού ο Σβέτισλαβ Πέσιτς αντικαταστάθηκε από τον ανερχόμενο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους.

Η Μπάρτσα εμπιστεύθηκε το next big thing των πάγκων και του έδωσε τη δυνατότητα να χτίσει το ρόστερ όπως ακριβώς εκείνος το ήθελε και είχε σκεφτεί στο μυαλό του. Ο Λιθουανός προπονητής δουλεύει ουσιαστικά για πρώτη φορά στην καριέρα του με το «πρέπει» πάνω από το κεφάλι του.

Με εμπειρία από τον πάγκο της Ζαλγκίρις, ο Γιασικεβίτσιους ξέρει τι σημαίνει Final-Four και πίεση, αφού το 2018 είχε τερματίσει μαζί τους στην τρίτη θέση στο Βελιγράδι. Έτσι, αποδέχθηκε την πρόκληση που παρουσιάστηκε μπροστά του με την Μπαρτσελόνα και έχει ήδη κάνει βήματα για να φτάσει πιο κοντά στο στόχο του.

Το μαγικό ρόστερ και οι αστέρες

Η Μπαρτσελόνα του υψηλού μπάτζετ και των εκατομμυρίων είναι θεωρητικά κάτι παραπάνω από πλήρης. Τα ονόματα της ζαλίζουν και προκαλούν πονοκέφαλο στους αντιπάλους της. Στους Νίκολα Μίροτιτς, Μπράντον Ντέιβις, Κόρι Χίγκινς, Άνταμ Χάνγκα, Κάιλ Κούριτς(που συχνά μπερδεύει τις βολές με το τρίποντο), Πιέρ Οριόλα, Άλεξ Αμπρίνες και Βίκτορ Κλαβέρ, ήρθαν να προστεθούν και οι Καλάθης-Γκασόλ για να δέσει το γλυκό.

Η καλοκαιρινή προσθήκη ενός Πλέι μέικερ του επιπέδου του Έλληνα διεθνή γκαρντ, που έλλειπε τόσο πολύ από τους Ισπανούς, βοήθησε την ομάδα να έχει μια σημαντική σταθερά στο παιχνίδι της.

Η προσθήκη και του 40χρονου πλέον Πάου Γκασόλ, που ήθελε πάντα να κλείσει την καριέρα του στη Μπάρτσα, ήρθε να δώσει κι άλλες λύσεις, να προσφέρει με την ηγετική του προσωπικότητα και να αποδώσει όσα ποιοτικά λεπτά μπορεί. Η διαφορά σε σχέση με την περσινή ομάδα είναι τουλάχιστον αισθητή και στις δύο πλευρές του παρκέ και η Μπαρτσελόνα θέλει να φτάσει ως το τέρμα.

Πρώτη στην κανονική διάρκεια και οδηγός στην κούρσα σχεδόν από την αρχή

Οι Καταλανοί τερμάτισαν στην πρώτη θέση της Euroleague στην κανονική διάρκεια και πραγματοποίησαν σπουδαίες εμφανίσεις μέσα σε παραδοσιακά δύσκολες έδρες. Σημείωσαν σημαντικές νίκες και επένδυσαν τόσο στους αστέρες τους, όσο και στην -ίσως όχι και τόσο αναμενόμενη- πολυφωνία του ρόστερ. Στην αρχή της σεζόν η ομάδα της Βαρκελώνης παρουσίασε δύο πρόσωπα: η ποιότητα ήταν φανερή, αλλά η έλλειψη χημείας προβλημάτιζε ακόμη και τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Ωστόσο, η σταθερότητα που βρήκε η ομάδα μέσα από τα παιχνίδια, ο ρυθμός παρά τους συχνούς μικροτραυματισμούς, καθώς και η ταυτότητα που έχει πλέον η Μπάρτσα, πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στο έργο του Σάρας που δεν καταλαβαίνει από…βεντετισμούς.

Κόντρα στο «σύγχρονο» μπάσκετ

Η 4η καλύτερη επίθεση της Euroleague παρουσίασε καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν μια εμμονή στη χρήση του Low-Post. Σε αντίθεση με την κατάχρηση των σουτ τριών πόντων, που συνηθίζεται από αρκετές ομάδες πλέον, οι μπλαουγκράνα εμπιστεύθηκαν το ατομικό τους ταλέντο και στηρίχτηκαν σε μεγάλο βαθμό στις ικανότητες και επιθετικές αρετές των αστέρων τους. Αν και βρίσκονται στην 3η θέση σε επίπεδο δημιουργίας(τελικές πάσες), οι ατομικές προσπάθειες ήταν αρκετές και σε πολλές περιπτώσεις καθόρισαν αποτελέσματα που κρίθηκαν στην κόψη του ξυραφιού. Οι Καταλανοί ωστόσο, κυριάρχησαν και στους αιθέρες, αφού τερμάτισαν πρώτοι συνολικά στα ριμπάουντ, με την ίδια έφεση τόσο στα αμυντικά όσο και στα επιθετικά, δείγμα τόσο διάθεσης αυτοθυσίας αλλά και μπασκετικής ευφυίας.

Άλλο ρέγκιουλαρ σίζον και άλλο πλέι-οφ

Με τον χειρότερο τρόπο διαπίστωσε η ομάδα της Βαρκελώνης ότι στα πλέι-οφ δεν υπάρχουν φαβορί σε καμία σειρά, μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο στο παρκέ. Δια πυρός και σιδήρου χρειάστηκε να περάσουν οι παίκτες του Σάρας για να αποκλείσουν τη σκληροτράχηλη Ζενίτ του Τσάβι Πασκουάλ. Ο Νίκολα Μίροτιτς τα βρήκε σκούρα απέναντι στους Ρώσους και η άμυνα της Ζενίτ βραχυκύκλωσε τους μπλαουγκράνα. Η σειρά οδηγήθηκε σε Game 5 και ύστερα από 4 πολύ κλειστά ματς η Μπαρτσελόνα ξέσπασε, ξεμπούκωσε επιθετικά και διέσυρε τη Ζενιτ, κερδίζοντας τον τελευταίο αγώνα κι έτσι και την πρόκριση στο Final-Four της Κολωνίας. Η πράξη αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από τη θεωρία αλλά η ομάδα της Βαρκελώνης εξασφάλισε την παρουσία της σε ημιτελική φάση της διοργάνωσης για 15η φορά στην ιστορία της.

Τι οφείλει να κάνει για να κατακτήσει την κορυφή;

Καθοριστικός παράγοντας για την πορεία της Μπαρτσελόνα στο Final Four θα είναι η απόδοση του σούπερ σταρ της, Νίκολα Μίροτιτς. Ο 30χρονος pάουερ φόργουορντ θα χρειαστεί να βρει τον καλό του εαυτό και να μην εξαφανιστεί στα κρίσιμα σημεία, ειδάλλως, οι κυανέρυθροι θα έχουν δύσκολο έργο μπροστά τους. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση του Νικ Καλάθη, που καλείται να κάνει step-up και να αποδείξει γιατί θεωρείται το κορυφαίο όλ αράουντ πόιντ γκαρντ στην Ευρώπη. Η Μπαρτσελόνα έχει ανάγκη το σκοράρισμα του πρώτου και τη δημιουργία του δεύτερου για να ανθίσει επιθετικά και να ανοίξει τις αντίπαλες άμυνες. Αμυντικά, τα 18 μπλοκ στα πλέι οφ απέναντι στη Ζενίτ δείχνουν ότι όταν η μπάλα καίει, μπορούν οι προσωπικότητες της να βγουν μπροστά και να ανταποκριθούν.
Σε αντίθετη περίπτωση, αν οι ανταγωνιστές της εκμεταλλευτούν την επιθετική της αστάθεια αλλά και τη μικρή αδυναμία της ομάδας στον αιφνιδιασμό, η Μπαρτσελόνα θα αποχαιρετήσει γρήγορα το όνειρο. Η πρωτιά της ομάδας του Σάρας στα λάθη στην κανονική διάρκεια και η 2η θέση στην ίδια στατιστική κατηγορία στα πλέι οφ, δείχνουν ότι σίγουρα η Μπαρτσελόνα δεν είναι ανίκητη, ενώ μάλλον αντιμετωπίζει και προβλήματα απέναντι σε πιεστικές και ζόρικες άμυνες.

ΤΣΣΚΑ Μόσχας: θέλει να διατηρήσει τα σκήπτρα

Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας καλείται να υπερασπιστεί τον τίτλο της, αφού στον τελευταίο τελικό του 2019 στη Βιτόρια, κέρδισε την Αναντολού Εφές και κράτησε στα χέρια της το τρόπαιο για 4η φορά.

Η προϊστορία η αλήθεια είναι πως δεν είναι με το μέρος των Ρώσων, αφού από τις 19 φορές που βρέθηκαν σε Final Four και προσπάθησαν να γίνουν πρωταθλητές Ευρώπης, κατάφεραν να βγουν νικητές μόλις τις 4!

Ωστόσο, η συνεχής παρουσία της ομάδας σε τελικές φάσεις του θεσμού, έχει καθιερώσει την ΤΣΣΚΑ στην αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Η «ομάδα του στρατού» διατηρεί ένα καλοδουλεμένο και δεμένο σύνολο και με όπλο την άμυνα θα προσπαθήσει να κάνει το repeat, κάνοντας το πρώτο βήμα απέναντι στη γνώριμή της, Αναντολού Εφές..

Δημήτρης Ιτούδης: ο «στρατηγός»

Ο Έλληνας τεχνικός, βρίσκεται στη Ρωσία για χάρη της ΤΣΣΚΑ από το 2014 και από ότι φαίνεται, θα κλείσει δεκαετία εκεί. Ο Ιτούδης ανανέωσε το συμβόλαιο συνεργασίας του με την ομάδα για 2 χρόνια, μερικές μέρες πριν τη διεξαγωγή του Final-Four στην Κολωνία. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Αντρέι Βατούτιν, τον στηρίζει με τυφλή εμπιστοσύνη και του έχει εμπιστευτεί τα κλειδιά της ομάδας. Η αγάπη του Βατούτιν για τον Έλληνα προπονητή μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη: 2 κατακτήσεις Ευρωλίγκας, 5 πρωταθλήματα και αρκετές προσωπικές διακρίσεις. Η ομάδα της Μόσχας βρίσκεται σε Final-Four ασταμάτητα από το 2012 μέχρι και σήμερα και θέλει να συνεχίσει σε αυτούς τους ρυθμούς. Με τον Δημήτρη Ιτούδη, η ΤΣΣΚΑ έχει βρει την υγειά της κι ελπίζει να κατακτήσει άλλη μια ευρωπαϊκή κούπα. Η ομάδα που έχει παρουσιάσει τη φετινή σεζόν είναι σοβαρή και διακρίνεται μέσα από την ομαδική δουλειά. Η κυριαρχία στη ρακέτα μέσα από τις σωστές αλλαγές είναι μοναδική. Οι περιστροφές στην άμυνα και το σετ παιχνίδι είναι πανάκεια για τους Ρώσους και ο Δημήτρης Ιτούδης με την εμπειρία που έχει πλέον να διαβάζει το παιχνίδι, προετοιμάζει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Μένει να δούμε αν η ΤΣΣΚΑ θα μείνει πιστή στις αρχές της ή θα προσαρμοστεί απόλυτα στις ανάγκες των καταστάσεων στο δρόμο για την κορυφή.

Η ενίσχυση στους «ψηλούς» και η μεγάλη απώλεια

Το καλοκαίρι, η ομάδα δεν ξόδεψε όσο συνήθιζε τα υπόλοιπα χρόνια, ωστόσο πραγματοποίησε και πάλι δυνατές κινήσεις. Αρκετοί έφυγαν και στη θέση του σέντερ προστέθηκαν οι Μάικλ Έρικ και Νικόλα Μιλουτίνοφ. Η έλευση του Τορνίκε Σενγκέλια από την Μπασκόνια, που αποτελεί βασικότατο γρανάζι για την ομάδα, μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Το στοιχείο του πλουραλισμού είναι έντονο, αφού σε κάθε βραδιά, διαφορετικοί παίκτες αναλαμβάνουν τη σκυτάλη του σκοραρίσματος. Οι Ντάνιελ Χάκετ, Γκάμπριελ Λούντμπεργκ, Κλάιμπερν και Βιτμαν έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ωστόσο οι Φόγκτμαν, Χίλιαρντ, Στρέλενιεκς, Αντόνοφ και Κουρμπάνοφ συχνά καθορίζουν τα αποτελέσματα της ομάδας. Η πολυφωνία είναι το δυνατό σημείο της ΤΣΣΚΑ, που πρόσφατα έχασε όμως τον πρώτο της σκόρερ και το σημείο αναφοράς στην επίθεσή της. Ο λόγος για τον Μάικ Τζέιμς, που στις 23 του Απρίλη και ένα μήνα περίπου πριν τη φάση του Final-Four ταξίδεψε για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού για λογαριασμό των Μπρούκλιν Νετς. Οι διαφωνίες που είχε με τον κόουτς Ιτούδη ήταν πολλές και οι πρόσφατες δηλώσεις του Βατούτιν είναι ενδεικτικές για την αδυναμία της συνεργασίας των δύο.

Δεύτερη στη ρέγκιουλαρ σίζον, σκούπα στα πλέι οφ

Οι Ρώσοι δε δυσκολεύτηκαν ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ρέγκιουλαρ σίζον, αφού τερμάτισαν στη 2η θέση χωρίς να αντιμετωπίσουν προβλήματα. Η συμπαγής περιφερειακή άμυνα, η εμπειρία και η καθοδήγηση από τον πάγκο, εξασφάλισαν στην «ομάδα του στρατού» άλλη μια εύκολη…σεζόν στη δουλειά. Το έργο της ΤΣΣΚΑ στα πλέι οφ ολοκληρώθηκε με μεγάλη άνεση, αφού ισοπέδωσε την Φενερμπαχτσέ με 3-0 και έδειξε ότι όταν κολλάει στο σκορ μπορεί να…πατάει γκάζι όποτε χρειάζεται, ενώ και ο Λούντμπεργκ συνεχίζει να εντυπωσιάζει και να βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση(έχοντας ήδη μία εξαιρετική εμφάνιση στο Game 3 απέναντι στη Φενέρ). Τα μεγάλα σκορ και η «σκούπα» παρά την απώλεια του πρώτου σκόρερ δημιουργούν προσδοκίες αλλά και απαιτήσεις στους οπαδούς της ομάδας, που είδαν το σύλλογο να χάνει το σούπερ σταρ του, όχι όμως και την…μπάλα.

Σύνολο από «στρατιώτες», έλλειψη μεγάλης προσωπικότητας

Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας δεν δείχνει να θορυβείται από σημαντικές απώλειες της τελευταίας στιγμής και με την εικόνα της μέχρι σήμερα δύσκολα μπορεί να την αμφισβητήσει κανείς. Αυτό όμως που είναι σίγουρο, είναι πως κοιτώντας το ρόστερ της ομάδας καταλαβαίνει κανείς πως λείπει ένας παίκτης βαρόμετρο. Μολονότι υπάρχουν αρκετά έμπειρα ονόματα, δεν εντοπίζεται ένας μπαρουτοκαπνισμένος παίκτης που θα βγει μπροστά όταν η μπάλα καίει. Τέτοιος ήταν ο Μάικ Τζέιμς για την ΤΣΣΚΑ, που καλείται πια να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις και τη συλλογική προσπάθεια για να καλύψει το κενό του. Εντούτοις, οι μεγάλες ευρωπαϊκές νίκες συνήθως απαιτούν και σπουδαίες ατομικές εμφανίσεις. Η ΤΣΣΚΑ αν θέλει να σηκώσει για 2η σερί φορά το τρόπαιο, θα πρέπει να παρουσιάσει απόλυτη πνευματική συγκέντρωση και ίσως οφείλει να εμπιστευτεί ακόμη περισσότερες προσπάθειες στους Κλάιμπερν και Λούντμπεργκ, με τον τελευταίο να καλείται πλέον να παραλάβει τη σκυτάλη του πρωταγωνιστή.

Αναντολου Εφές: Ευκαιρία για λύτρωση

Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν, πήγε στο Final Four στη Βιτόρια το 2019 και έφτασε μέχρι την πηγή, αλλά νερό δεν ήπιε.

Ηττήθηκε στον τελικό από την ΤΣΣΚΑ και έτσι στον τελευταίο τελικό που πραγματοποιήθηκε (αφού πέρυσι η σεζόν δεν ολοκληρώθηκε λόγω της πανδημίας του κοροναϊού) η Εφές αρκέστηκε στο να είναι η μία από τις δύο φιναλίστ.

Φέτος, με περισσότερη εμπειρία και με το ρόστερ διαφοροποιημένο, έχει καταφέρει να παραμείνει στις κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες. Σε μια άτυπη ρεβάνς του τελικού του 2019, θα αντιμετωπίσει στην ημιτελική φάση της διοργάνωσης την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Εργκίν Αταμάν: Ψάχνοντας την πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή διάκριση

Ο 55χρονος Τούρκος προπονητής, βρίσκεται στην Αναντολού Εφές από το 2017. Από τότε, η ομάδα έχει καταγράψει αξιοσημείωτες πορείες τόσο σε εγχώριο επίπεδο, όσο και στην Ευρώπη. Το 2019 μάλιστα ο Αταμάν έφτασε με την ομάδα του στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος και στον τελικό της Euroleague, δεν κατάφερε όμως να βγάλει από τη μέση την ΤΣΣΚΑ. Σε μία σχεδόν 5ετία λοιπόν με τους Τούρκους, έχει κερδίσει το πρωτάθλημα του 2018-2019 απέναντι στη Φενερμπαχτσέ, ενώ έχει κατακτήσει και δυο Σουπερ Καπ. Ωστόσο, η Αναντολού ονειρεύεται την υπέρβαση και σίγουρα η απείρως απρόβλεπτη ομάδα της μπορεί να φτάσει μέχρι το τέρμα. Ο Αταμάν υπέγραψε διετή ανανέωση συμβολαίου το Μάϊο του 2019 και το σύνολο που έχει δημιουργήσει από την έναρξη της συνεργασίας του με την Εφές μέχρι και σήμερα, δικαιολογεί το σκεπτικό της διοίκησης του συλλόγου. Οι έξυπνες κινήσεις του στη διαδικασία του χτισίματος ενός ρόστερ καθώς και οι ενέργειες του κατά τη διάρκεια των αγώνων που βοηθούν την ομάδα να κρύψει τις αδυναμίες της, καθιστούν τον Αταμάν ένα πολύ δυνατό χαρτί για την Εφές.

Κεφάλαιο ρόστερ και… Σέϊν Λάρκιν

Η Αναντολού είναι πάντα μια επικίνδυνη ομάδα που αν βρεθεί στη μέρα της επιθετικά, μπορεί να «σκοτώσει» οποιονδήποτε αντίπαλο με τον αέναο ρυθμό της. Με τους Σέιν Λάρκιν(15 πόντους μ.ο) και Βασίλιε Μίσιτς (5 τελικές πάσες ανά παιχνίδι, ενώ βρίσκεται και στην κορυφαία πεντάδα της σεζόν) να εξασφαλίζουν σκορ και δημιουργία αντίστοιχα, και τους Κρις Σίγκλετον και Ντάνστον Μπράιαντ να φροντίζουν για το παιχνίδι των ψηλών, η τουρκική ομάδα μπορεί να ποντάρει πάνω στην εμπειρία τους. Το δίδυμο Λάρκιν-Μίσιτς στα γκαρντ συμπληρώνει το ένα το άλλο ιδανικά και ο Λάρκιν των μεγάλων παιχνιδιών μπορεί να κερδίσει έναν αγώνα σχεδόν μόνος του. Ο Αταμάν δεν βγάζει από το παρκέ το Μίσιτς ούτε για…πλάκα, κι αυτό είναι ενδεικτικό για την εμπιστοσύνη που έχει στο πρόσωπό του μεν, αλλά και την έλλειψη εναλλακτικών αξιόπιστων λύσεων στην περιφέρεια δε. Ο 35χρονος Κρούνοσλαβ Σίμον βρίσκει αρκετό χρόνο συμμετοχής, ενώ οι Μπομπουά, Άντερσον και Μοερμάν προσφέρουν ποιοτικά λεπτά. Το πόσο εξαρτημένη είναι η Εφές από τα γκαρντ της για να βρει σκορ είναι γνωστό και ίσως αυτό την καθιστά ευάλωτη.

Έμφαση στο τρίποντο και την ταχύτητα

Η Αναντολού Εφές παρουσίασε στην κανονική διάρκεια ένα σταθερό πρόσωπο με συγκεκριμένη φιλοσοφία. Η διάθεση της ομάδας να πάει σε γρήγορες επιθέσεις, να τρέξει το γήπεδο και να βγάλει αιφνιδιασμούς είναι ξεκάθαρη. Το σετ παιχνίδι δεν είναι κάτι που επιζητά ο κόουτς Αταμάν και είναι λογικό να επιλέγει το Ραν εντ γκαν παιχνίδι με το υλικό που έχει στα χέρια του. Το γεγονός πως σε όλες τις σημαντικές στατιστικές κατηγορίες η ομάδα της Εφές βρίσκεται σε υψηλές θέσεις, αποδεικνύει πως δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα. Η Εφές τερμάτισε 2η στα τρίποντα στην κανονική διάρκεια, ενώ στη συγκλονιστική σειρά με τη Ρεάλ Μαδρίτης, αντιμετώπισε μια πανομοιότυπη ομάδα και ολοκλήρωσε τα πλέι οφ ως leader στην κατηγορία των τριπόντων, σουτάροντας με το φοβερό και τρομερό 44%. Η δημιουργία κινείται σε υψηλά επίπεδα, ενώ η ποιότητα -κυρίως στο κομμάτι της άμυνας- στις θέσεις των ψηλών, θωρακίζει τη ρακέτα.

Μόνιμη πηγή κινδύνων η περιφέρεια

Αναμφισβήτητα ο Σέιν Λάρκιν είναι ο ηγέτης της ομάδας. Η απόδοση του πόιντ γκάρντ θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της ομάδας στο Final Four. Ο Αμερικανός-Τούρκος πλέι μέικερ βάζει συχνά-πυκνά την υπογραφή του σε κρίσιμους αγώνες και τιμωρεί ανελλιπώς τα λάθη. Επί της ουσίας η αδυναμία της Εφές είναι η κούραση! Το βάθος του πάγκου δεν μπορεί να θεωρηθεί ικανό να ξελασπώσει μια άσχημη βραδιά ενός αστέρα της ομάδας. Τα λεπτά που αγωνίζεται ο Μίσιτς μπορούν εύκολα να μεταφραστούν και ως έλλειψη εναλλακτικών στην περιφέρεια. Ωστόσο, η ομάδα από την Τουρκία είναι αναμφίβολα αθλητική και μένει να δούμε αν μπορεί να κερδίσει την σωματική κούραση αλλά και να τα βγάλει πέρα στα δύσκολα παιχνίδια του Final Four που απαιτούν τεράστια πνευματική συγκέντρωση. Εάν βρεθεί σε καλό φεγγάρι άλλος ένας και στηρίξει την προσπάθεια των Μίσιτς-Λάρκιν στην επίθεση, τότε το όνειρο της κατάκτησης μοιάζει πιο αληθινό από ποτέ για την ομάδα της Εφές.

Αρμάνι Μιλάνο: Αναζητά το τέλος της ανομβρίας

Αρκετά χρόνια μετά την τελευταία παρουσία της ομάδας σε Final-Four (29 χρόνια πιο συγκεκριμένα, ρεκόρ… αποχής στη διοργάνωση) και την τελευταία κατάκτηση (το 1988 απέναντι στη Μακάμπι Τελ Αβίβ), παρουσιάζεται μοναδική ευκαιρία στην Αρμάνι να κάνει 4 τα συνολικά τρόπαια της Euroleague.

Η ομάδα του Έτορε Μεσίνα θα κληθεί να αντιμετωπίσει την Μπαρτσελόνα των σούπερ-σταρ και στόχος της είναι να βρεθεί στην κορυφή.

Η επιστροφή της ιταλικής ομάδας στο προσκήνιο, χρειάστηκε υπομονή για αρκετά χρόνια καθώς και πολύ χρήμα.

Έτορε Μεσίνα: κυνηγάει μοναδικά ρεκόρ

Ο Ιταλός προπονητής που βρίσκεται στον πάγκο της Αρμάνι από το 2019, κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να μετατρέψει το ρόλο της σε πρωταγωνιστικό. Μετράει ήδη 4 κατακτήσεις Euroleague (2 με την Βίρτους Μπολόνια και 2 με την ΤΣΣΚΑ) και θα προσπαθήσει να τις κάνει 5 με τους Ιταλούς, κάνοντας έτσι κι ένα βήμα ακόμα για να πιάσει στην κορυφή με τις περισσότερες κατακτήσεις τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς των 9 (!) σε σύνολο. Στο 12ο προσωπικό του Final-Four, ο 61χρονος αναζητά πάλι την κατάκτηση μετά από 13 χρόνια, έχοντας φτιάξει μια έμπειρη ομάδα, πολύπλευρα ικανή κι ευπροσάρμοστη. Η ομάδα του Μεσίνα δεν διακρίνεται τόσο για κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο στο παιχνίδι της και αυτό ακριβώς είναι που την καθιστά τόσο επικίνδυνη και απρόβλεπτη. Ο πολύπειρος Ιταλός τεχνικός εμπιστεύεται παραδοσιακά τα γκαρντ του, γι’ αυτό φρόντισε άλλωστε να έχει αρκετά και ικανά, τόσο στον τομέα της δημιουργίας αλλά και του σκοραρίσματος.

Ρόστερ γεμάτο εμπειρία αλλά και ενέργεια

Ο γνώριμος στην Ελλάδα Κέβιν Πάντερ, που είχε περάσει για μερικά φεγγάρια από ΑΕΚ και Ολυμπιακό, είναι ο πρώτος σκόρερ για την Αρμάνι στην Ευρώπη και η εκτελεστική του δεινότητα είναι ότι χρειάζεται μια ομάδα σε ένα Final-Four. Η παρουσία του Σέιβον Σίλντς κάτω από τα καλάθια είναι εγγύηση για το σκοράρισμα από κοντά. Η Αρμάνι έχει επιπλέον την πολυτέλεια να διατηρεί στη νευραλγική θέση του άσου δυο πολύ έμπειρα γκάρντ, που συχνά συνυπάρχουν σε χαμηλά σχήματα: τους Σέρχιο Ροντρίγκεζ και Μάλκολμ Ντιλέινι. Ο « Ελ Τσάτσο» βρίσκεται τρίτος στη λίστα με τις περισσότερες τελικές πάσες (με 48 μέχρι στιγμής) σε φάση Final-Four και έχοντας ήδη 2 Euroleague στο παλμαρέ του, μαζί με τον εκρηκτικό Μάλκολμ Ντιλέινι ορίζουν τους ρυθμούς της ομάδας. Ο Ντιλέινι αναζητά την πρώτη του Euroleague και τη φετινή σεζόν υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε δαιμονισμένος! Ο Ζαχ Λεντέι πραγματοποιεί επίσης εξαιρετική σεζόν, ενώ ο Κάιλ Χάινς των 9 συνεχόμενων Final-Four δεν σταματά να αποτελεί βαρόμετρο για τη ρακέτα κάθε ομάδας. Ο Τζίτζι Ντατόμε σούταρε στην κανονική διάρκεια με το εξωπραγματικό 51% έξω από τα 6 και 75, ενώ όλο το ρόστερ μοιάζει απλά να βρίσκεται μόνιμα σε ταχύτητες…Final-Four.

Δυσκολεύτηκε να βρει ρυθμό, έπος με την Μπάγερν

Η Αρμάνι, με ρεκόρ 21-13 στη ρέγκιουλαρ σίζον, τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογίας, είχε όμως τα συνηθισμένα σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή της. Δυσκολεύτηκε να βρει ρυθμό στην άμυνα μέσα στη σεζόν, όμως κατάφερε να εντοπίσει τα όποια προβλήματα και να βελτιώσει την εικόνα της σε μεγάλο βαθμό. Στη φάση των πλέι οφ, βρήκε απέναντί της τη 5η Μπάγερν Μονάχου και η σειρά οδηγήθηκε σε 5ο παιχνίδι, για να κριθεί η παρουσία στην ημιτελική φάση του θεσμού. Σίλντς, Ντιλέινι και Ροντρίγκεζ καθάρισαν τη μπουγάδα με 28 τρίποντα συνολικά, ενώ ο πρώτος αποτέλεσε μόνιμη πηγή κινδύνου απέναντι στους Γερμανούς που μάταια προσπάθησαν να τον περιορίσουν. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο Κέβιν Πάντερ, ενώ ο Κάιλ Χάινς περιορίστηκε κυρίως στα αμυντικά του καθήκοντα και στις τελευταίες στιγμές του Game 5 απέδειξε με την τάπα του απέναντι στον Γουέιντ Μπάλντγουιν γιατί έχει πάντοτε κομβικό ρόλο στις ομάδες που βρίσκεται. Η άμυνα μισή-πρόκριση, σε ένα ματς που κρίθηκε στη λεπτομέρεια δείχνει πως η αμυντική κλάση του Χάινς μπορεί να αποτελέσει οδηγό στο δρόμο για τη διάκριση.
Παρ’ όλα αυτά, τα πολλά φάουλ που έκανε στη σειρά με τη Μπάγερν ο Χάινς και η έλλειψη δυναμικής εναλλακτικής κάτω από το καλάθι προκαλούν ερωτήματα και προβληματισμό στο στρατόπεδο της Ιταλικής ομάδας. Ένας rim protector είναι πάντα απαραίτητος και δεν μοιάζει αυτή τη στιγμή λογικό να αναλάβει όλο το βάρος μόνος του δεδομένων και των συνθηκών.

Ο επίλογος θα γραφτεί από τους παίκτες

Μένει απλά να δούμε σε τι επίπεδο θα εμφανιστούν οι ομάδες στο Final-Four και πόσο θα προσέξουν τις λεπτομέρειες, εκεί όπου γράφεται η ιστορία και γίνεται ακόμη πιο φανερή η διάκριση ενός μεγάλου παίκτη από έναν τεράστιο. Στο τέλος της ημέρας εκείνοι «μιλούν» μέσα στο παρκέ, εκείνοι είναι οι πρωταγωνιστές.

 

Σχετικά άρθρα