Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε το ρόστερ του για τη νέα αγωνιστική περίοδο και μια από τις σημαντικές ειδήσεις του καλοκαιριού που διανύουμε ήταν το τέλος εποχής του Βαγγέλη Μάντζαρη! Δίκαιο ή άδικο; Η ιστορία θα το δείξει. Όπως και να ‘χει κάποια σχόλια που γίνονται είναι άδικα και εκτός πραγματικότητας. Ο Sniper αναλύει…

Όταν το καλοκαίρι του 2011 ερχόταν στον Πειραιά μετά από εκπληκτική σεζόν στο Περιστέρι υπό την καθοδήγηση του Αργύρη Πεδουλάκη, οι αντιδράσεις ήταν ουκ ολίγες, κυρίως λόγω της παρουσίας του στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα με την πράσινη φανέλα του Στράτου Περπέρογλου. Ο νεαρός, τότε, πλέι μέικερ αγνόησε ορισμένους “δημοσιογράφους” που τον… αγάπησαν μετά, δούλεψε σκληρά, έφαγε ορισμένα δυνατά χαστούκια από τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, στάθηκε όρθιος και κέρδισε την εμπιστοσύνη του “Σοφού”, ο οποίος τον έχρισε βασικό πλέι μέικερ της ομάδας. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ήταν καθοριστικός στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας όπου… σάλπισε την αντεπίθεση και παράλληλα πέρασε “χειροπέδες” στον Μίλος Τεόντοσιτς. Στο πρωτάθλημα τα έβαλε αρκετές φορές με επιτυχία με τον Δημήτρη Διαμαντίδη και κέρδισε το respect όλων. Η δεύτερη σεζόν του στο λιμάνι ήταν… εφιαλτική λόγω του σοβαρού τραυματισμού του, όμως εκεί κι αν έδειξε χαρακτήρα, καθώς επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ.

Κάπως έτσι καθιερώθηκε στον Ολυμπιακό και το πιο σημαντικό; Κατάφερε να ναι ο βασικός “άσσος” με τρεις διαφορετικούς προπονητές: Ίβκοβιτς, Μπαρτζώκα και Σφαιρόπουλο. Μάλιστα, με τον τελευταίο έκανε εντυπωσιακά βήματα προόδου και στο επιθετικό κομμάτι, αποκτώντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Αποκορύφωμα το σωτήριο τρίποντο στο ΟΑΚΑ που έστειλε στην παράταση τον τελευταίο τελικό του 2016 κόντρα στον Παναθηναϊκό, πριν ο Σπανούλης χαρίσει το τρόπαιο και η ηγετική του παρουσία στον ημιτελικό της Euroleague το 2017 κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όπου παράλληλα έβγαλε την πίστη με την άμυνά του στα αντίπαλα γκαρντ.

Κάπου εκεί εμφανίστηκε το έντονο ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού με κατευθυνόμενα δημοσιεύματα και πολλή πίεση, όμως ο ίδιος δεν ενέδωσε και παρά την εξαιρετική πρόταση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου έβαλε την υπογραφή του σε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, παίρνοντας φυσικά πλουσιοπάροχες αποδοχές που χαρακτηρίστηκαν “υπεραξία”. Από εκεί άρχισαν τα προβλήματα, καθώς ανέβηκαν και οι απαιτήσεις προς το πρόσωπό του αυξήθηκαν σε παράλογο βαθμό. Τη σεζόν 2017-2018 ξεκίνησε εξαιρετικά, όμως στη συνέχεια υπήρξαν συνεχείς τραυματισμοί στα γκαρντ και τράβηξε απίστευτο κουπί με το νέο σύστημα της διοργάνωσης. Αναμενόμενο ήταν να… σκάσει κάποια στιγμή και να μην αποδίδει όπως πριν. Άρχισε ο χρόνος συμμετοχής του να μειώνεται και η “μουρμούρα” από τον κατευθυνόμενο περίγυρο εντάθηκε.

Στο δεύτερο χρόνο του δέχτηκε προς τιμήν του ένα μικρό “ψαλίδι” για να διευκολύνει τον σχεδιασμό, όμως ούτε ο ίδιος θα περίμενε τι αντιμετώπιση θα είχε από τον Ντέιβιντ Μπλατ, ο οποίος σταδιακά τον μετέτρεψε σε… τελευταίο τροχό της αμάξης, με το ρόλο του να περιορίζεται αφάνταστα και σε πολλά κρίσιμα παιχνίδια να μην πατάει καν παρκέ. Ακόμα κι όταν στον θρίαμβο στο ΣΕΦ στην Ευρωλίγκα περιόρισε τον Καλάθη, στη συνέχεια πάλι… εξαφανίστηκε μέχρι που φτάσαμε στο τέλος του. Ο Αμερικανοϊσραηλινός τεχνικός τον έβαλε στην black list του και ζήτησε από τη διοίκηση να τον τελειώσει, όπως και έγινε, καθώς του ζητήθηκε να βρει ομάδα και κάπου εκεί προέκυψε η Ούνικς Καζάν. Αξίζει να σημειωθεί ότι μπορεί όταν ο Μάντζαρης ανανέωσε και τις δύο φορές με τον Ολυμπιακό να πήρε υψηλά συμβόλαια, όμως πάντα είχε στα χέρια του και μεγαλύτερες προτάσεις. Όμως, λόγω του “δεσίματός” του με την ομάδα προτιμούσε να μένει στο… σπίτι του. Και φέτος θα έμενε αν δεν τον ωθούσε στην έξοδο ο Μπλατ.

Ο Μάντζαρης έπαιξε το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος και σίγουρα όσα ακούγονται εις βάρος του είναι τραγικά και δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.