Με μια ιδιαίτερη ανάρτησή του, ο Νίκος Μπουντούρης απευθύνεται στον Λευτέρη Αυγενάκη, εξηγώντας γιατί ο υφυπουργός Αθλητισμού πρέπει να ασχοληθεί με τα παιδιά των Ακαδημιών, με «τα παιδιά μας», όπως τα αποκαλεί ο παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής Ακαδημιών.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Νίκου Μπουντούρη με αφορμή ένα μήνυμα που του έστειλε ένα παιδί της ομάδας του:

ο ΚΎΡΙΕ ΑΥΓΕΝΑΚΗ ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΓΙΑΤΊ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ Με ρωτάνε μερικοί γιατί προσπαθώ να ανοίξουν οι Ακαδημίες. Αν διαβάσετε το παρακάτω μήνυμα που μου έστειλε ένα παιδί της ομάδας μου θα καταλάβετε. Για μένα είναι σαν να πήρα πρωτάθλημα. Ποια θέση γραφείου και ποιο αξίωμα έχει αξία μπροστά στην δουλειά του προπονητή?

“Γεια σας κύριε – κόουτς Μπουντούρη διάβασα το μήνυμά σας όπως διάβασα κάθε άλλο μήνυμα βίντεο και άσκηση που έχετε στείλει. Θα ήθελα να σας ζητήσω προσωπικά συγγνώμη για πολλά πράγματα. Αρχικά, ότι δεν μπορούσα να παραβρεθώ στην συζήτηση που κάνατε.

Αλλά είχα και έχω πολύ διάβασμα. Αυτήν την εβδομάδα για παράδειγμα έγραψα σε 5 μέρες 7 διαγωνίσματα και άλλες τρις εργασίες παραπάνω από 1000 λέξεις. Επίσης ότι δεν συμμετείχα στα προγράμματα ενδυνάμωσης και ατομικής βελτίωσης. Αλλά το σημαντικότερο που θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη και ντρέπομαι ιδιαίτερα για αυτό, είναι ότι έβλεπα μόνο αυτά που δεν μου παρέχει η ομάδα και όχι τι μου παρέχει… Παρότι που με τους συμπαίκτες μου δεν τα πήγαινα ποτέ καλά, παρότι που θεωρούσα τον εαυτό μου αδικημένο απέναντι στους άλλους εγώ έμεινα στην ομάδα και δεν τα παράτησα ποτέ…

Γιατί? Αυτό το ερώτημα το σκέφτηκα με το μήνυμά σας. Η ομάδα αυτή είναι αυτή που με παρακίνησε στον αθλητισμό. Στην καραντίνα είχατε στείλει διάφορα workouts. Εγώ παρότι που οι συμπαίκτες μου γελούσαν λέγοντας ότι μόνος σου τις κάνεις εγώ συνέχισα με αποτέλεσμα μερικούς μήνες αργότερα να έχω τριπλασιάσει την σωματική μου δύναμη. Για αυτό θέλω να σας πω ευχαριστώ που με οδηγήσατε στον υπέροχο κόσμο του αθλητισμού της ενδυνάμωσης και ποιος ξέρει αργότερα και της καλισθενικής.

Επίσης, θέλω να σας ευχαριστήσω που με μάθατε να χάνω. Κάθε φορά που πέφτεις να σηκώνεσαι και να γίνεσαι ακόμα ποιο δυνατός. Αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και στη καθημερινότητα. Αυτό δεν θα το είχα καταφέρει ποτέ άμα δεν είχα έρθει στα Βριλήσσια. Τώρα ποια όταν κάποιος με προσβάλει ή μου μιλάει άσχημα δεν με παίρνει από κάτω αλλά με θυμώνει όχι για να του κάνω κακό αλλά για να τιμωρηθεί καταλαβαίνοντας πόσο άδικο είχε… Δηλαδή με δυναμώνει και δεν με αποδυναμώνει… Επιπλέον θέλω να σας ευχαριστήσω για τις αγωνιστικές στιγμές που μου χαρίσατε τις στιγμές μόνος μου στις μπασκέτες της γειτονιάς που πήγαινα κάθε μέρα σαν τρελός και βάραγα 1000 σουτ 2 με 3 ώρες την ημέρα. Τον ιδρώτα και τον κόπο για να γίνω καλύτερος. Και στην συνέχεια θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα μονά που έπαιξα με τους φίλους μου και μπόρεσα να κάνω όλα αυτά που μου μάθατε.

Γνωρίζω ότι δεν είμαι το μεγαλύτερο ταλέντο, ότι δεν είμαι ο καλύτερος παίκτης και ούτε πρόκειται να γίνει αυτό αλλά εσείς στα Βριλήσσια με κάνατε να αγαπήσω το μπάσκετ να ιδρώνω και να τα δίνω όλα ασχέτως το γεγονός ότι δεν θα παίξω επαγγελματικά μπάσκετ. Με έχετε κάνει να αγαπήσω τόσο το μπάσκετ όσο το έχουν λίγοι που γνωρίζω.
Συμπερασματικά, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για όλα γιατί χωρίς εσάς πολλά πράγματα τα οποία για εμένα τώρα είναι αυτονόητα πλέον, πριν δεν ήταν. Επίσης, τα μηνύματα διαβάστηκαν τουλάχιστον από εμένα και φαντάζομαι ότι πολύ συμπαίκτες μου με ακολουθήσανε.”

Σχετικά άρθρα