Η 10η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων της Ελλάδας άφησε κάποιους ευχαριστημένους. Τι είπατε; Θα μας τρελάνετε;

Ο απολογισμός ήταν τραγικός και δεν μιλάμε μόνο για την τελική κατάταξη που ορισμένες φορές οφείλεται και στην τύχη, αλλά στην εικόνα μέσα στο παρκέ. Μια εικόνα εγωιστική, χωρίς ιδιαίτερο ομαδικό πνεύμα και… βεντετισμούς. Προς Θεού, δεν θέλουμε να κάνουμε επίθεση στα παιδιά. Είναι τα τελευταία που φταίνε. Ό,τι έχουν μάθει κάνουν. Το… αίμα τους βράζει σε αυτή την ηλικία και χωρίς τη σωστή καθοδήγηση και νοοτροπία, είναι λογικό να παρουσιάζουν τόσο απελπιστικά στοιχεία. Και το τεχνικό τιμ φταίει σε μεγάλο βαθμό, καθώς δεν τους ενέπνευσε να παίξουν πιο σωστό μπάσκετ, ενώ φυσικά μερίδιο ευθύνης φταίνε και τα σωματεία που δεν τους εμφύσησαν σωστές αρχές.

Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που ξεχώρισαν και άφησαν υποσχέσεις για το μέλλον, αλλά και κάποιοι άλλοι που δεν ήταν γι’ αυτό το επίπεδο, αλλά βρέθηκαν στο ρόστερ αντί για κάποιους άλλους που έχουν προοπτικές για μεγάλα πράγματα, αλλά… δεν χωρούσαν στο ρόστερ. Όπως δεν είχαν θέση κάποτε παίκτες σαν τον Θοδωρή Παπαλουκά, τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Νίκο Χατζηβρέττα, οι οποίοι ήταν βασικοί και αναντικατάστατοι στην Εθνική Ανδρών τόσο στο χρυσό του Ευρωμπάσκετ του 2005, όσο και στο ασημένιο του Μουντομπάσκετ του 2006. ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ!

Η ΕΟΚ δέχεται διαρκώς πυρά… Άδικα; Εσείς θα μας πείτε. Οι Εθνικές ομάδες έχουν ταλέντο, αλλά χωρίς απόλυτη αξιοκρατία, δεν θα έχουμε επιτυχίες. Πολλά παιδιά θα… καβαλάνε το καλάμι και μετά θα προσγειώνονται απότομα, όταν θα καταλάβουν πως δεν είναι στο επίπεδο του “διεθνή”, ενώ καλύτεροί τους παίκτες θα απογοητεύονται νιώθοντας την αδικία στο “πετσί” τους.

Σχετικά άρθρα