Ο τίτλος δεν είναι διόλου τυχαίος ή υπερβολικός. Το ελληνικό μπάσκετ ζούσε την απόλυτη ομηρία εδώ και πολλά χρόνια και ο Sniper εξηγεί τη σημασία των εξελίξεων που έρχονται μετά την -επιτέλους- αλλαγή ηγεσίας στην ΕΟΚ.

Εδώ και χρόνια οι υγιώς σκεπτόμενοι μπασκετικοί αναρωτιόνταν πότε θα τελείωνε αυτός ο απόλυτος εφιάλτης. Ο εξωφρενικός ξεπεσμός. Η πλήρης απαξίωση του ελληνικού μπάσκετ. Αυτή η κατάχρηση εξουσίας. Κόντρα σε κάθε λογική και κανόνες. Αυτή η εγωκεντρική ηγεσία που δεν δέχεται ακόμα και τώρα να παραδώσει τη σκυτάλη. Όμως, θέλοντας και μη, θα αναγκαστεί να το κάνει. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Δημοκρατία. Στη χώρα μας θεσπίστηκε, στη χώρα μας εδραιώθηκε και όποιος την καταπατά προσβάλει τα ιδεώδη τα πιστεύω της πατρίδας μας.

Πριν από 60 χρόνια, στις βουλευτικές εκλογές του 1961, κυριάρχησε η “ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΘΕΙΑ”. Δυστυχώς τα ερεθίσματα ορισμένων από τους “άρχοντες” του ελληνικού μπάσκετ είναι έντονα. Εξάλλου, οι περισσότεροι τότε ήταν ενήλικοι και βάλε. Οπότε ήταν… λογικό να επηρεαστούν.

Ας πάμε στο σήμερα. Στο 2021, το οποίο μας άφησε πριν από λίγες ημέρες. Σημαδιακό έτος. Ακριβώς 200 χρόνια μετά την θρυλική Επανάσταση του 1821, που αποτέλεσε την ναυαρχίδα για την απελευθέρωση του έθνους μας. Εν έτη 2021 και έπειτα από τραγελαφικά γεγονότα οι νόμιμες εκλογές πήραν παράταση… στην παράταξη. Βλέπετε οι… διορισμένοι στις καρέκλες τους δεν δέχονταν να τις αποχωριστούν. Μα πόσο ακόμα πίστευαν;

Η ΕΟΚ παρέμεινε ουσιαστικά… ακέφαλη για ένα διάστημα με μια προσωρινή διοίκηση που απλά προσπαθούσε με τις συνεχείς αναβολές να κερδίσει χρόνο, φέρνοντας νέους στρατιώτες στο πλευρό της. Όλες οι Ομοσπονδίες έκαναν εκλογές. Η ΕΟΚ όχι τόσο γρήγορα όσο θα μπορούσε! Γιατί; Το αναλύουμε εκτενώς παραπάνω. Είναι θέμα… καρέκλας. Εξουσίας. Πείτε το όπως θέλετε.

Η… πορτοκαλί Επανάσταση του 2021 άργησε να καταλήξει σε νίκη. Βλέπετε το καθεστώς ήταν εδραιωμένο καλά. Ο μονάρχης βρήκε έμμεσο τρόπο να κρατήσει τα ηνία που δεν άντεχε να αποχωριστεί. Ακόμα κι ο… Θεός μας, ο Νίκος Γκάλης, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Ο απόλυτος θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ο άνθρωπος που χαίρει του απόλυτου σεβασμού όλου του πλανήτη, μπήκε στη… μάχη. Εκείνος που έμεινε παραγκωνισμένος τόσα χρόνια, αφήνοντας εν γνώσει του άλλους να καπηλεύονται τα κατορθώματά του. Πολύ απλά γιατί δεν τον αγγίζουν όλα αυτά. Η ψυχή του είναι αγνή. Ξέρει ποιος είναι και τι έχει πετύχει, οπότε οι προβολείς και τα φλας των φωτογράφων τα αγνοεί. Τον νοιάζει η ουσία. Βλέπει τι γίνεται και θέλει να βοηθήσει ανιδιοτελώς όπως πάντα. Γιατί το μπάσκετ είναι η ζωή του. Δεν το έχει ανάγκη. Εκείνο τον έχει. Η έλευσή του από τις ΗΠΑ κάποτε άλλαξε το ρου της ιστορίας. Έφερε αυτό το… κάτι διαφορετικό. Έγινε μύθος και στα δύσκολα δεν κρύφτηκε αλλά τάχθηκε σαν στρατιώτης στη μάχη για το κοινό καλό, δείχνοντας εμπιστοσύνη στον Παναγιώτη Φασούλα.

Τελικά οι εκλογές και η παράταξη του Βαγγέλη Λίόλιου ήταν αυτή που θριάμβευσαν. Θα είναι αυτή η απαρχή για την Ανεξαρτησία του ελληνικού μπάσκετ; Θα μπορέσει να βγει από την παλαιολιθική εποχή; Θα πετάξει στα σκουπίδια τον σκουριασμένο τρόπο σκέψης στην άκρη για να εκσυγχρονιστεί; Το ευχόμαστε ολόψυχα γιατί και ο χρόνος θα το δείξει…

Σχετικά άρθρα