Η Δήμητρα Καμπουράκη άλλαξε σελίδα στην καριέρα της και πλέον ετοιμάζεται για την νέα σεζόν, η οποία θα την βρει στον Πρωτέα Βούλας, υπό τις οδηγίες του Παναγιώτη Σαββάτη, μετά από δύο χρόνια στην Νίκη Λευκάδας.

Η νεαρή γκαρντ μιλώντας στο Basketworld.net παρουσιάστηκε ενθουσιασμένη με τη νέα προοπτική που ανοίγεται μπροστά της στα νότια προάστια της Αθήνας, ενώ ακόμα μας αποκαλύπτει πως ο δεύτερος χρόνος στην Λευκάδα δεν ήταν ακριβώς αυτό που λέμε… ρόδινος.

Επιπλέον η 24χρονη αναφέρεται στην Εθνική Γυναικών, αλλά και στο επίπεδο του μπάσκετ γυναικών στην Ελλάδα, εννώ τέλος ευχαριστεί εκείνους που την έχουν βοηθήσει στην πορεία της.

-Μίλησε μου για τη νέα σου ομάδα, τον Πρωτέα Βούλας…
«Όταν μίλησα με τον κόουτς μου είπε ότι ήθελα να χτίσει μια νεανική ομάδα και να βοηθήσει τα νέα παιδιά. Από εκεί και πέρα ο στόχος της ομάδας θα είναι η παραμονή και μετά ότι καλύτερο γίνει. Εγώ από την άλλη είχα ανάγκη από κάποιον να με εμπιστευτεί και ουσιαστικά να μου πει αυτά που θέλω να ακούσω, ώστε να αποδώσω αυτό που θέλω και που μπορώ στο παρκέ. Οπότε όπως καταλαβαίνεις δέχθηκα αμέσως.
Ανυπομονώ να ξεκινήσουμε τα παιχνίδια. Έχω όρεξη να ξεκινήσουμε την δουλειά με τις νεαρές παίκτριες που έχουν την… κάψα να παίξουν, να πιέσουν, να τρέξουν».

-Καλείσαι να αναπληρώσεις το κενό που άφησε η Αγγελική Νικολοπούλου, που από την νέα σεζόν θα είναι στον Ολυμπιακό. Πως σου φαίνεται αυτό;
Το είδα κάπου γραμμένο αυτό και με άγχωσε τρομερά! Είναι αγχωτικό να πηγαίνεις σε μια ομάδα που η πλέι μέικερ, της οποίας τη θέση καλείσαι να καλύψεις, έχει πάει στον Ολυμπιακό, αφού πρώτα κλήθηκε στην Εθνική και ήταν βασική. Βέβαια το να προσπαθήσω να γεμίσω όσο μπορώ την θέση της είναι και ένας στόχος που θέλω να πετύχω.

-Πως ήταν η εμπειρία σου από την Νίκη Λευκάδας…
«Τι να σου πω; Ήμουν μια παίκτρια που πήγε στην επαρχία από μια μεγάλη πόλη και στην αρχή όλα ήταν καλά. Στη συνέχεια όμως, όταν δημιουργούντε προβλήματα χωρίς λόγο, δεν μπορείς να έχεις αυτή την παίκτρια στο 100% στο παρκέ, όταν έξω από αυτό συμβαίνουν πολλά πράγματα που δεν θα έπρεπε να απασχολούν την παίκτρια.
Στην Λευκάδα με εμπιστεύτηκαν τον πρώτο χρόνο χωρίς να με έχουν δει πουθενά στην Α1, παρά μόνο στην Α2. Οπότε το ότι είμαι στην Α1 το χρωστάω στους ανθρώπους εκεί. Αυτό βέβαια χωρίς να έχει καμία σχέση η δεύτερη χρονιά με την πρωτη».

-Την δεύτερη χρονιά όμως εμείς που ήμασταν από έξω και σας βλέπαμε εσάς και την πορεία σας, βλέπαμε πως είστε καλά…
«Θεωρώ πως ήταν απλώς τύχη η πορεία μας».

-Στην Λευκάδα είχατε και αντρικό τμήμα και γυναικείο. Έχοντας αυτά τα δύο σαν γνώμονες, πόσο διαφορετικό είναι το μπάσκετ των ανδρών από εκείνο των Γυναικών σε θέμα κόσμου;
«Γενικά ο κόσμος της Λευκάδας αγαπά πολύ τον αθλητισμό και στηρίζει και το αντρικό, αλλά και το γυναικείο. Παρόλα αυτά δεν είναι σε καμία περίπτωση το ίδιο πράγμα. Είναι διαφορετικό να βλέπεις παίκτριες 22-23 χρονών να παίζουν Α1 και διαφορετικό να βλέπεις παίκτες σαν τον Τσαλδάρη. Παρόλα αυτά αν ο κόσμος ήξερε το πόσο δουλεύουμε, πόσο ιδρώτα χύνουμε και πόσο δουλεύουμε με το μυαλό το παιχνίδι μας, τότε θα άλλαζε γνώμη».

-Εθνική Γυναικών. Πως την είδες φέτος;
«Σε κάθε παιχνίδι έβαζα τέρμα την τηλεόραση και πήγαινα κοντά να βλέπω το παιχνίδι λες και είμαι στο γήπεδο. Ζήλευα, με την καλή έννοια και πραγματικά τις χαιρόμουν».

-Οπότε αφού ζήλευες, έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου την Εθνική…
«Είναι σίγουρα στόχος για εμένα, καθώς εννοείται πως θέλεις να λαμβάνεις μέρος σε κάτι τέτοιο. Αλλά για να πας θα πρέπει να έχεις δουλέψει πολύ. Εγώ θέλω να πάω και να βοηθήσω, να μην είμαι απλά μια παίκτρια στην δωδεκάδα και πιστεύω πως σε λίγα χρόνια, δουλεύοντας ακόμα πιο πολύ τα καλοκαίρια, θα τα καταφέρω».

-Πιστεύεις πως στην Ελλάδα, μια γυναίκα μπορεί να ζήσει 100% από το μπάσκετ;
«Κοίτα, εγώ είμαι από εκείνες που ζουν από το μπάσκετ. Όταν ξεκίνησα να βλέπω το μπάσκετ πιο επαγγελματικά, ήμουν 17 ετών και έπαιζα στον ΔΑΣΑΛ. Τότε οι ομάδες ήταν σωστές και τυπικές απέναντι σου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μπορέσεις να κάνεις όνειρα ότι θα μπορείς να ζήσεις από αυτό. Στην πορεία όμως που τ είδα αυτό, μπορώ να σου πω ότι δεν μπορείς να ζεις πια από το μπάσκετ. Εγώ το κάνω τα τελευταία τρία χρόνια με δυσκολία, καθώς πολλές ομάδες λένε πάρε ένα έναντι και τον άλλο μήνα βλέπουμε. Αυτός ήταν και από τους λόγους που προτίμησα τον Πρωτέα. Έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για τον πρόεδρο και την ομάδα γενικά, οπότε δεν μου ήταν δύσκολο να πω ναι κατευθείαν».

-Τώρα για να κλείσουμε, θέλω να μου πεις ποιοι είναι εκείνοι που σε έχουν βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια στην πορεία σου…
«Αρχικά θέλω να ευχαριστήσω το Sports Hall και όλους όσους είναι εκεί. Στήθηκε πρόπερσι και εκεί γίνεται τρομερή δουλειά από όλους. Από τον κόουτς Δεμέναγα, τον κόουτς Παντελάκη, τον κόουτς Ζιάγκο και τους άλλους. Όλοι αυτοί στάθηκαν δίπλα μου και τους ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον Θωμά Προδρόμου τον Μάνατζερ μου που από την στιγμή που με ανέλαβε με έχει βοηθήσει σε όλους τους τομείς και θέλω να του ζητήσω ένα συγνώμη που τον έχω 25 ώρες το 24ωρο στα τηλέφωνα…»

Σχετικά άρθρα