Είναι από τους παίκτες που χαίρεσαι να παρακολουθείς κατά τη διάρκεια μίας αναμέτρησης. Ένα αστείρευτο, επιθετικά, ταλέντο που συνεχίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κληρονομιά των μεγάλων σκόρερ του παρελθόντος και του παρόντος -Τζόρνταν, Έρβινγκ, Μπέιλορ, Μαλόουν, Μπερντ, Μπράιαντ- στο NBA. Ο τρόπος παιχνιδιού του μοναδικός, καθώς δε θυμίζει σε κάτι τους αστέρες παλαιότερων εποχών.

Έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζεται σε οποιαδήποτε κατάσταση, όπως ο χαμαιλέοντας, αλλά και να παγιδεύει τα θύματά του, εντός παρκέ, στον «ιστό» του «θανατηφόρου» επιθετικού πλουραλισμού του. Ο λόγος για τον Κέβιν Ντουράντ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που έκανε την εμφάνισή του στα παρκέ του «Μαγικού Κόσμου», κατάφερε να μετατραπεί στον παίκτη που όλοι αγαπάνε να λατρεύουν (πράγμα πολύ δύσκολο). Ας μπούμε στη φωλιά του Durantula και ας θυμηθούμε τα πρώτα χρόνια της πορείας του στο χώρο της πορτοκαλί θεάς (και όχι μόνο).

Η εκκόλαψη και ο θάνατος του μέντορά του

Οι μεγάλες αγάπες δεν είναι δυνατόν να κρυφθούν. Ο έρωτας του Κέβιν Ντουράντ (γεννημένος στις 29 Σεπτεμβρίου του 1988 στην Ουάσινγκτον) για το μπάσκετ ήταν τόσο φανερός και ανιδιοτελής, σε σημείο που ο σημερινός αστέρας των Θάντερ να ασχολείται -σχεδόν- αποκλειστικά με την πορτοκαλί Θεά.

Κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων αγωνίστηκε σε μία από τις μεγαλύτερες ερασιτεχνικές μπασκετικές ενώσεις (Amateur Athletic Union), για λογαριασμό αρκετών ομάδων και υπήρξε συμπαίκτης με τους Μάικλ Μπίσλει και Τάι Λόουσον. Εκείνη την περίοδο, η ζωή του δέχθηκε ένα πολύ δυνατό πλήγμα καθώς ο πρώτος προπονητής του, Τσαρλς Κρεγκ, δολοφονήθηκε. Ο Ντουράντ, προς τιμήν του μέντορά του ο οποίος έφυγε από τη ζωή στα 35 του χρόνια, αποφάσισε πως αυτός θα έπρεπε να είναι ο αριθμός που θα τον συντρόφευε στην περιπλάνηση του στον υπέροχο μπασκετικό κόσμο (μοναδική εξαίρεση τα λυκειακά του χρόνια).

Άλλαξε τρεις φορές Λύκειο -National Christian Academy, Oak Hill Academy, Montrose Christian School- προσπαθώντας να βρει το μέρος όπου θα μπορούσε να μεγαλουργήσει. Κάτι που κατόρθωσε στην τελευταία του χρονιά. Όντας μέλος της ομάδας του Λυκείου Μοντρόουζ ανακηρύχθηκε καλύτερος παίκτης (Washington Post All Men Basketball Player of the Year, McDonald’s All American and MVP) και MVP του All American Game (το αντίστοιχο του All Star Game, αλλά για Λύκεια) για τη σεζόν 2005-2006.

Η τρομακτική του εξέλιξη στην τελευταία του σεζόν ως μαθητής τον βοήθησε να ανέβει στη δεύτερη θέση της λίστας με τα μεγαλύτερα ταλέντα της χώρας, πίσω μόνο από τον Γκρεγκ Όντεν.

Ένα αστέρι γεννιέται

Το τέλος των σχολικών του χρόνων σηματοδότησε και την αρχή της αναρρίχησής του στην κορυφή. Άλλωστε, ένας γεννημένος νικητής δε μπορεί να στοχεύει σε τίποτα λιγότερο από το υψηλότερο σκαλί του βάθρου.

Τα κολλέγια τον πολιορκούσαν προκειμένου να αποσπάσουν τη θετική του απάντηση. Αυτοί όμως που χαμογέλασαν στο τέλος ήταν οι άνθρωποι του Πανεπιστημίου του Τέξας (Texas Longhorns). Η τελική απόφαση του Ντουράντ ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη καθώς στα μέσα της προηγούμενης χρονιάς είχε κάνει αίτηση στο συγκεκριμένο κολλέγιο.

Πολύ πριν την αρχή της αγωνιστικής και πανεπιστημιακής περιόδου 2006-2007, ο Durantula θεωρούταν -καθόλου άδικα- ως ένα από τα 12 μεγαλύτερα ταλέντα της Αμερικής που επρόκειτο να μπουν στο πανεπιστήμιο. Οι προσδοκίες που άρχισαν να δημιουργούνται γύρω από τον ίδιο θα μπορούσαν να «λυγίσουν» οποιονδήποτε 18χρονο. Όχι όμως τον Κέβιν. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε τα παρκέ του NCAA, μεταμορφώθηκε στον «τρόμο» κάθε άμυνας. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 25.8 πόντους και 11.1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Δεν κατάφερε όμως να οδηγήσει την ομάδα του στο Final 4 καθώς, στο δεύτερο γύρο της ανατολικής περιφέρειας (March Madness), οι Longhorns γνώρισαν την ήττα με 87-68 από τους USC Trojans.

Μολαταύτα, σάρωσε όλα τα ατομικά βραβεία. Αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της χρονιάς (National Association of Basketball Coaches, Adolph F. Rupp Trophy) αλλά και ο πιο θεαματικός αθλητής (Oscar Robertson Trophy).
Οι σκάουτερ του NBA έκαναν «παρέλαση» έξω από το προπονητικό κέντρο του κολλεγίου προκειμένου να θαυμάσουν και να δελεάσουν τον υπερπαίκτη από την Ουάσινγκτον. Η ευκαιρία του «Μαγικού Κόσμου» ήταν πιο κοντά από ποτέ και ο Ντουράντ δεν ήταν πρόθυμος να την αφήσει ανεκμετάλλευτη.

«Υπερηχητικός Κεραυνός»

Δήλωσε συμμετοχή στο Draft του 2007, όπου επελέγη στο νούμερο 2 από τους Σιάτλ Σουπερσόνικς. Υπό τις οδηγίες του P.J. Carlesimo (τρεις φορές πρωταθλητής NBA με τους Σπερς ως βοηθός προπονητή του Πόποβιτς), άρχισε να δείχνει από την πρώτη στιγμή τις πραγματικές του δυνατότητες. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 31 Οκτωβρίου του 2007 κόντρα στους Ντένβερ Νάγκετς (ήττα με 120-103), σκοράροντας 18π και μαζεύοντας 5 ριμπάουντ. Στις 16 Νοεμβρίου, έδωσε τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη στην ομάδα του -μετά από διπλή παράταση- κόντρα στους Ατλάντα Χοκς, ευστοχώντας σε τρίποντο buzzer beater για το 126-123. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με 20.3 πόντους, 4.4 ριμπάουντ και 2.4 ασίστ ανά παιχνίδι, όντας όμως ανήμπορος να σώσει τους Σόνικς από το «ναυάγιο» (ρεκόρ 20-62). Τα κατορθώματά του βέβαια δε θα ήταν δυνατόν να μην επιβραβευθούν. Έτσι, επελέγη στην καλύτερη πεντάδα των νεοσύλλεκτων στο NBA και αναδείχθηκε ρούκι της χρονιάς (2008).

Με το τέλος της αγωνιστικής περιόδου, που σηματοδότησε μία από τις χειρότερες σεζόν στην ιστορία του συλλόγου, οι Σόνικς μεταφέρθηκαν στην Οκλαχόμα και μετονομάστηκαν σε Θάντερ.

Ο Ντουράντ συνέχισε τις εκπληκτικές του εμφανίσεις και την επόμενη χρονιά (25.3π, 6.5ριμπ, 2.8ασίστ) αλλά και πάλι δε μπόρεσε να ξεκολλήσει την ομάδα του από τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας (ρεκόρ 23-59). Τα πάντα όμως θα άλλαζαν από την επόμενη αγωνιστική περίοδο.

Ο Σκοτ Μπρουκς αντικατέστησε τον Καρλέσιμο στον πάγκο των «Κεραυνών» και ο χαρισματικός power forward, κυριολεκτικά, εκτόξευσε τους αριθμούς του. Οδήγησε τους Θάντερ στα play-offs του NBA (ρεκόρ 50-32), μετρώντας 30.1 πόντους (πρώτος σκόρερ της Λίγκας), 7.6 ριμπ και 2.8 ασίστ. Εκεί, η παρέα του Ντουράντ αντιμετώπισε τους μετέπειτα πρωταθλητές Λέικερς.

Ο ηγέτης της ομάδας από την Οκλαχόμα ήταν εξαιρετικός και στα έξι παιχνίδια της σειράς (25π, 7.7ριμπ, 2.3ασίστ), αλλά και απελπιστικά απομονωμένος. Παρά τον αποκλεισμό, ήταν σίγουρο ότι μία νέα δύναμη ανέτειλε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ακολούθησαν δύο ακόμη τίτλοι πρώτου σκόρερ (2011 και 2012), μία πρόκριση στους Τελικούς της δυτικής περιφέρειας όπου αποκλείστηκε από τους Ντάλας Μάβερικς, αλλά και η τρελή πορεία του 2012 όπου, με ρεκόρ 47-19 (ελέω lock out), οδήγησε τους Θάντερ στους Τελικούς κόντρα στους Μαϊάμι Χιτ.

Η αρχή ήταν ιδανική για τον Ντουράντ. Σκόραρε 36 πόντους (τους 17 στο τέταρτο δωδεκάλεπτο) κόντρα στους Χιτ, οδηγώντας την ομάδα του σε μία μεγαλοπρεπή νίκη (105-94). Ήταν όμως και η μοναδική. Η παρέα του Λεμπρόν κέρδισε τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια και κατέκτησε, με εμφατικό τρόπο, το δεύτερο πρωτάθλημα στην ιστορία της. Ο Ντουράντ μέτρησε 30.2 πόντους στα πέντε παιχνίδια της σειράς. Η σκηνή που κλαίει στην αγκαλιά των γονιών του μετά το τέλος του πέμπτου αγώνα ήταν πραγματικά συγκλονιστική, παρουσιάζοντας ένα διαφορετικό πρόσωπο, (περισσότερο «θνητό»).

Ο αποκλεισμός στα ημιτελικά της δυτικής περιφέρειας (ο Ουέστμπρουκ ήταν τραυματίας) από τους Μέμφις Γκρίζλις του Μαρκ Γκασόλ (4-1) αποτέλεσε πισωγύρισμα στην εκ νέου απίστευτη σεζόν του (28.1 πόντοι, 7.9 ριμπάουντ, 4.6 ασίστ στην κανονική περίοδο και 30.8 πόντοι, 9 ριμπάουντ και 6.3 ασίστ -career high και στις τρεις κατηγορίες- στα πλέιοφ). Το ζήτημα πλέον δεν ήταν η δική του απόδοση αλλά των συμπαικτών του, οι οποίοι μοιάζουν ανήμποροι να βοηθήσουν τον αρχηγό και ηγέτη τους όταν η μπάλα «καίει». Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, προχωρούν οι ζόρικοι. Και ο μόνος ζόρικος στην ομάδα του Σκοτ Μπρουκς είναι ο «δολοφόνος» από την Ουάσινγκτον.

Εθνική ομάδα και ανθρωπιστική δράση

Με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 στην Τουρκία (MVP της διοργάνωσης) και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο (2012) και στο Ρίο (2016).

Ένας αθλητής όμως, προκειμένου να θεωρηθεί κορυφαίος, θα πρέπει να διέπεται και από ηθικές αξίες. Ο Ντουράντ δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Αυτό φάνηκε από την οικονομική και -όχι μόνο- βοήθεια που παρείχε στα θύματα του τυφώνα Μουρ (Moore tornado), ο οποίος «χτύπησε» την ομώνυμη πόλη στις 20 Μαΐου του 2013 ( 23 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 377 τραυματίστηκαν). Ο νυν αστέρας των Μπρούκλιν Νετς δώρισε ένα εκατομμύριο δολάρια (το πόσο μπορεί να φαντάζει μικρό για τα δεδομένα του παίκτη, αλλά δεν είναι) στον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό, προκειμένου να απαλύνει -όσο γίνεται- τον πόνο των ανθρώπων που γνώρισαν τη μανία της φύσης.

Σκόρερ ολκής, εξαιρετικός χειριστής της μπάλας, απίστευτα αθλητικός, τρομερός χαρακτήρας. Ό,τι και να πει κανείς για τον Κέβιν Ντουράντ θα είναι πραγματικά λίγο. Όπως έχει πει και ο ίδιος: «όσο περισσότερο ιδρώνεις στην προπόνηση, τόσο λιγότερο ματώνεις στη μάχη».

Σχετικά άρθρα