Οι εκλογές της ΕΟΚ ολοκληρώθηκαν με μεγάλο… χαμένο τον (μη) υποψήφιο Γιώργο Βασιλακόπουλο, ο οποίος είδε τον εκλεκτό του να χάνει με διαφορά. Η Ομοσπονδία οφείλει πολλά στην ηγεσία του με εξαίρεση τα… δέκα τελευταία χρόνια.

Ο Βασιλακόπουλος πρόσφερε πολλά στο μπάσκετ, συνέβαλε στην απογείωση του αθλήματος, αλλά πάντα είχε ένα ελάττωμα. Αρνιόταν να δεχτεί ότι οι διοικούντες θα πρέπει απλά να είναι οι… αφανείς ήρωες. Γιατί οι αληθινοί πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες και ο προπονητής. Δεν είναι θέμα εγωισμού, αλλά πραγματικότηας. Επίσης, αρνήθηκε να δεχτεί ότι οι οπαδικές προτιμήσεις θα έπρεπε να μείνουν στην άκρη.

Γενικά την τελευταία δεκαετία, χάθηκε η μπάλα εντελώς. Ο εκσυγχρονισμός δεν ήρθε ποτέ, η τοξικότητα έδινε κι έπαιρνε, με το καράβι να φαντάζει ακυβέρνητο, παρότι ο καπετάνιος είχε τεράστια εμπειρία και αναμφισβήτητες διοικητικές ικανότητες. Όμως, το αξίωμα αυτό είναι αιρετό. Η καρέκλα του Προέδρου δεν είναι… Ισόβια. Και για έναν άνθρωπο με τέτοια προσφορά, είναι κρίμα να γράφεται τόσο άσχημος και έως έναν βαθμό ντροπιαστικός επίλογος.

Το ελληνικό μπάσκετ οφείλει πολλά στον απερχόμενο πρόεδρο, όμως κι ο ίδιος οφείλει μια τεράστια συγγνώμη για την άρνησή του να αποδεχτεί πως εδώ και χρόνια είχε φτάσει η ώρα να αποχωριστεί τον θρόνο του.

Σχετικά άρθρα