Φοβερά πράγματα συμβαίνουν στην Εθνική Ομάδα και ορισμένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ψεύτικη… ασπίδα, που μόνο κακό κάνει στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Ο εγωισμός του Γιώργου Βασιλακόπουλου δεν επέτρεψε την επιστροφή του Παναγιώτη Γιαννάκη στον πάγκο της Εθνικής μας. Ο “Δράκος” ήταν ο άνθρωπος που το 2004 είχε “καθαρίσει” αυτούς που έπρεπε από τη “γαλανόλευκη” και είχε δώσει τα… κλειδιά στους Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Ζήση. Οι επιτυχίες που ακολούθησαν τα “λένε” όλα, όμως ο πρόεδρος της ΕΟΚ αποφάσισε ότι… εκείνος έφερε τις επιτυχίες.

Έκτοτε, όλες οι επιλογές του με εξαίρεση τον Γιόνας Καζλάουσκας ήταν πολύ άστοχες και η Εθνική ομάδα βιώνει μια παρατεταμένη παρακμή, που μας κάνει να σκεφτόμαστε, αν τελικά το βαρέλι έχει πάτο. Ειδικά μετά το φετινό καλοκαίρι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως χειρότερα δεν γίνεται και είναι κρίμα γιατί υπάρχει καλό υλικό.

Ο κ.Βασιλακόπουλος άφησε τη χρονιά να περάσει χωρίς να κλείσει προπονητή και ξεκαθάριζε ότι “έχουμε παίκτες”. Τι σημαίνει αυτό κύριε πρόεδρε; Όταν οι άλλες ομάδες ξεκινούσαν προετοιμασία, άρχισε… σιγά-σιγά να ασχολείται πιο ενεργά με το θέμα και αφού δέχτηκε αρκετές δικαιολογημένες “χυλόπιτες”, τελικά κατέληξε στον Κώστα Μίσσα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η συγκεκριμένη απόφαση αποδείχτηκε λανθασμένη, κάτι που ξεκίνησε από το κλίμα στα αποδυτήρια και στο… ξενοδοχείο της ομάδας. Προσωπικά, δεν θεωρούμε ότι ο κόουτς Μίσσας πρέπει να αποκαθηλώνεται. Ο άνθρωπος είναι ΚΥΡΙΟΣ και δεν φταίει που άλλοι τα έκαναν… μπάχαλο!

Όταν κλήθηκε να αναλάβει τα ηνία δεν μπορούσε να πει “όχι”, γιατί εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν περιθώρια για κάτι άλλο και το ήξερε. Σαν καλός στρατιώτης ρίχτηκε στη μάχη και μπορεί τα αποτελέσματα να μην τον δικαιώνουν, όμως ξέραμε όλοι πως δεν ήταν η θέση του εκεί. Πρόκειται για έναν αξιοσέβαστο άνθρωπο και μεγάλο δάσκαλο του μπάσκετ, ο οποίος υπηρετεί ιδανικά εδώ και χρόνια τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα. Ωστόσο, η εθνική ανδρών είναι κάτι διαφορετικό.

Στο ματς με τη Σλοβενία χάθηκε μια ακόμη μεγάλη ευκαιρία. Πλέον, δεν υπάρχουν περιθώρια. Η ομάδα δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Ο κόουτς είναι φιλότιμος και προσπαθεί, όπως και ορισμένοι παίκτες, όμως η εικόνα είναι τραγική, βάσει και του διόλου ευκαταφρόνητου ρόστερ. Σίγουρα, με αυτούς τους παίκτες δεν παίρνεις χρυσό, αλλά αν είχες και τον Γιάννη, διεκδικούσες κάλλιστα ένα μετάλλιο.

Να δούμε πόσο θα συνεχιστεί η… κατηφόρα!

Σχετικά άρθρα