Δεν είναι η πρώτη αλλά δυστυχώς δεν είναι ούτε η τελευταία φορά που το μπάσκετ και ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δέχεται ένα σοβαρό «πλήγμα». Δυστυχώς, μέσα στα χρόνια από το πόστο του Υπουργού Αθλητισμού πέρασαν πολλοί, όμως ελάχιστοι κατάφεραν να δουν και να σκύψουν με ενδιαφέρον πάνω από τα προβλήματα του ελληνικού αθλητισμού. Η απαστράπτουσα βιτρίνα του ΠΟΚ και των μεγάλων ομάδων της Θεσσαλονίκης αρκούσαν για να θεωρήσει ο εκάστοτε Υπουργός ότι έκανε το χρέος του.

Με μία ανακοίνωση 81 λέξεων και αφού είχε προηγηθεί η απαγόρευση εισόδου στα κλειστά γυμναστήρια από την Πολιτεία, η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΟΚ ανακοίνωσε την αναστολή όλων των διοργανώσεων που τελούνται υπό την αιγίδα της. Το μπάσκετ και ο αθλητισμός γενικότερα βρίσκονται για ακόμα μία φορά στη δίνη ενός κυκλώνα, που εξαπλώνεται γύρω μας και στρέφεται κατά των αδυνάμων. Είτε αυτός είναι ο περιπτεράς που κλείνει μετά τα μεσάνυκτα, είτε ο ερασιτέχνης αθλητής που δίνει μάχη για την επιβίωση, είτε το παιδί του δημοτικού που προσπαθεί μάταια να καταλάβει πως κινδυνεύει στην προπόνηση αλλά όχι στο σχολείο, ο φόβος κι η τρομοκρατία μπορούν να μασκαρέψουν το παράλογο σε λογικό.

Διάολε, ένα γήπεδο δεν είναι εστία διασποράς ιών, αντιθέτως είναι εστία διασποράς υγείας, αναμνήσεων, ψυχικά ισορροπημένων προσωπικοτήτων και αγνών σχέσεων. Πώς στο καλό, κλείνεις τα γήπεδα όταν τηρούν όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα που ΕΣΥ θέσπισες; Πώς τιμωρείς παιδιά, αθλητές, προπονητές και παράγοντες που σε αυτές τις πρωτοφανείς εποχές αναζητούν μία διέξοδο υγείας μέσα από τον αθλητισμό; Πώς καταδικάζεις σε «βασανιστήριο της σταγόνας» ερασιτέχνες που ζουν από αυτό το μεροκάματο κάνοντας καθημερινά πολλές θυσίες και πώς βυθίζεις στην αφερεγγυότητα προέδρους που προθυμοποιήθηκαν να επενδύσουν την περιουσία και τον χρόνο τους με στόχο να δώσουν ένα λόγο συσπείρωσης στην τοπική κοινωνία;

Για να μην παρεξηγηθώ -καθώς διανύουμε μία εποχή που η κοινωνία έχει χωριστεί σε Φουρτουνάκηδες (aka αρνητές) και Βροντάκηδες (aka μασκοφόρους)- δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα στον αθλητισμό και να συνεχίσουμε να πορευόμαστε μέσα σε μία ροζ φούσκα. Αντιθέτως. Αφού το κράτος αδυνατεί να εξασφαλίσει τεστ για να κάνουν όλες οι ομάδες πριν τα ματς, τότε η αναστολή των αγώνων μοιάζει ως φυσικό επακόλουθο, όμως η απαγόρευση προπονήσεων μοιάζει με κακόγουστο αστείο! Σε ένα πρωτάθλημα που οι αυτοί που βρίσκονται εκτός κόκκινων περιοχών προπονούνται κανονικά και οι άλλοι μισοί μένουν άπραγοι, δημιουργείς ξεκάθαρες ανισότητες, αλλοιώνεις την εικόνα των πρωταθλημάτων και οδηγείς εκατοντάδες ανθρώπους σε ανεργία και απληρωσιά.

Τον Κώστα Σορώτο έχω την τιμή να τον γνωρίζω πολλά χρόνια και φυσικά η προπονητική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, όμως αν κάτι τον κάνει να ξεχωρίζει είναι ότι έχει το θάρρος της γνώμης του! Είτε συμφωνείς μαζί του, είτε όχι, δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις ότι έχει λόγο, επιχειρήματα και δεν μένει «κλειδωμένος» σε ένα άγευστο, άχρωμο κι αποστειρωμένο «political correct» προφίλ. Σε ένα από τα τελευταία του ποσταρίσματα έγραψε μία σκέψη που με γέμισε με ανησυχίες και προβληματισμούς.

«Σε αυτά τα γήπεδα , που κλείσατε, χιλιάδες παιδιά βιώνουν τα όνειρά τους, τις φιλίες τους, τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους , την δημιουργία συναισθημάτων, που θα τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους, μέσα από τις παρέες, τις στεναχώριες, τις χαρές, την κοινωνικοποίηση, την ομαδοποίηση και πολλών άλλων ερεθισμάτων που δίνει ο αθλητισμός. Και όλα αυτά είναι υγεία….».

Σε μία εποχή που η μία μελέτη διαδέχεται την άλλη, τονίζοντας τις έντονες ψυχικές επιπτώσεις που έχουν τα παιδιά με όσα πρωτόγνωρα ζούμε, πώς γίνεται να τους στερείς την μοναδική υγιή διέξοδο που έχουν; Όταν στο σχολείο υποστηρίζεις ότι ο ιός δεν κολλάει, πώς γίνεται να λες ότι στο γήπεδο κολλάει; Ειδικά όταν σε ένα γήπεδο περίπου 400 τετραγωνικών μέτρων, σπάνια θα δεις ομάδες να προπονούνται με περισσότερα από 20-25 παιδιά, ενώ στις τάξεις-σπιρτόκουτα στοιβάζεται αντίστοιχος αριθμός παιδιών;

Ακόμα κι έτσι, όμως, κλείνοντας τις ομάδες, ουσιαστικά ωθείς τους νέους είτε σε ψυχολογικό μαρασμό είτε στις πλατείες εκεί που θα μπορέσουν να κοινωνικοποιηθούν, όπως επιτάσσει η ηλικία τους. Κι αν στις πλατείες η ιχνηλάτηση σε ενδεχόμενο κρούσμα είναι δύσκολη, στις ομάδες αρκεί απλά να ζητήσεις από τον έφορο τα δελτία του τμήματος. Κοινώς, οι ακαδημίες όχι μόνο δεν έπρεπε να κλείσουν αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ θα έπρεπε να επιδοτηθούν για να παραμείνουν ανοικτές και να μαζέψουν όσα περισσότερα παιδιά γίνεται αυξάνοντας τα τμήματα τους!

Σχετικά άρθρα