Η διαδοχή στην ηγεσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ), με τον Άγγελο Παπανικολάου να αναλαμβάνει τα ηνία μετά την παραίτηση του Βαγγέλη Λιόλιου, επαναφέρει στο προσκήνιο μια γνώριμη αλλά πάντα ευαίσθητη συζήτηση γύρω από τον θεσμικό ρόλο των αθλητικών παραγόντων.

Η ανάληψη των καθηκόντων του συνοδεύτηκε σχεδόν ακαριαία από την επαναφορά στη δημοσιότητα παλαιότερων αναρτήσεών του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τοποθετήσεις της περιόδου 2014-2015, με έντονο οπαδικό χρώμα και εκφράσεις όπως «Τρία τα μπαλάκια! Άντε και του χρόνου γαβράκια!», προκαλούν εύλογο προβληματισμό, καθώς αφορούν πλέον τον άνθρωπο που καλείται να εκπροσωπήσει το σύνολο του ελληνικού μπάσκετ.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Παπανικολάου είχε διεκδικήσει την προεδρία της Ομοσπονδίας και το 2021, αποτελώντας την πρόταση της πλευράς του Γιώργου Βασιλακόπουλου, καταλαμβάνοντας τότε την τρίτη θέση στην εκλογική διαδικασία, πίσω από τους Βαγγέλη Λιόλιο και Παναγιώτη Φασούλα.

Στο σημείο αυτό αναδύεται ένα διαχρονικό δεοντολογικό ζήτημα: Κάθε παράγοντας διατηρεί αναφαίρετο το δικαίωμα στις προσωπικές του συλλογικές προτιμήσεις και την ελεύθερη έκφρασή τους. Ωστόσο, η μετάβαση στον προεδρικό θώκο μιας Εθνικής Ομοσπονδίας μεταβάλλει άρδην τους όρους. Ο πρόεδρος της ΕΟΚ υποχρεούται εκ του ρόλου του να εγγυάται την απόλυτη ισονομία και την ισότιμη μεταχείριση όλων των συλλόγων, αφήνοντας οριστικά στο παρελθόν οποιοδήποτε οπαδικό παρελθόν.

Ασφαλώς, οι αναρτήσεις του παρελθόντος δεν συνιστούν εκ των προτέρων απόδειξη μεροληψίας στις διοικητικές αποφάσεις που πρόκειται να ληφθούν. Θέτουν όμως ένα ουσιαστικό διοικητικό και επικοινωνιακό ερώτημα: Με ποιον τρόπο η νέα ηγεσία θα διασφαλίσει την αδιαμφισβήτητη εμπιστοσύνη του συνόλου των ομάδων –και δη του Ολυμπιακού– σε μια περίοδο που το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη από μέγιστη δυνατή συσπείρωση και θεσμική σοβαρότητα.

Σχετικά άρθρα