Επειδή η υπερβολή συνιστά αναμφισβήτητο ίδιον του λαού μας, οφείλουμε να θέσουμε τα πράγματα πάνω σε μια ρεαλιστική βάση, αναφορικά με την εθνική ομάδα του μπάσκετ.

Δεδομένο πρώτο: η Ελλάδα έχασε από τις ΗΠΑ, διότι οι ΗΠΑ είναι απλώς καλύτερη ομάδα, Μπορεί μεταξύ των δυο ρόστερ ο κορυφαίος παίκτης να φοράει τα γαλανόλευκα (Γιάννης Αντετοκούνμπο), εντούτοις από εκεί και πέρα οι επόμενοι 12 στην ιεραρχία είναι όλοι τους Αμερικάνοι. Προσθέτουμε στο μείγμα τη διαφορά ποιότητας, εμπειρίας και παραστάσεων στο τεχνικό επιτελείο, όπου η κοινή παρουσία των Πόποβιτς και Κερ με τα 7 πρωταθλήματα αθροιστικά στο ΝΒΑ υπερκεράζουν πανηγυρικά τα όποια παράσημα του Σκουρτόπουλου και… έδεσε το γλυκό.

Δεδομένο δεύτερο: Οι παίκτες της εθνικής ούτε κακοί είναι, ούτε ξεπερασμένοι. Ασύμβατοι αγωνιστικά είναι και υπό αυτό το πρίσμα η χημεία που βγάζουν μέσα στο γήπεδο αποδεικνύεται νευραλγική. Διότι όταν έχεις ένα “καθαρόαιμο” μέσα στο γήπεδο (περί Γιάννη Αντετοκούνμπο ξανά ο λόγος) που υστερεί σε ένα μόνο στοιχείο στο παιχνίδι του (βλ. το μακρινό σουτ), οφείλεις να τον απεγκλωβίσεις στρατηγικά παρατάσσοντας μια αγωνιστική… διμοιρία από “ελεύθερους σκοπευτές” τριγύρω του. Πράγμα που ουδείς είναι από το υπάρχον ρόστερ της εθνικής, με μοναδική εξαίρεση -υπό προϋποθέσεις- τους Σλούκα και Λαρεντζάκη.

Δεδομένο τρίτο: Μπουρούσης και Παπαγιάννης είναι ψηλοί που δεν ανήκουν στο μπάσκετ της νέας εποχής, όπου οι κλασικοί “δεινόσαυροι” αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Χρήσιμοι παίκτες μεν, κυρίως στον ρόλο του ρολίστα, όμως στην άμυνα υστερούν αισθητά στην… τελική ταχύτητα των αντιπάλων τους, Οι κακές γλώσσες θα πουν πως αμφότεροι θα μπορούσαν να έχουν δουλέψει στο παρελθόν (Μπουρούσης) ή να δουλέψουν στο μέλλον (Παπαγιάννης) για να καλύψουν τη συγκεκριμένη εγγενή αδυναμία τους. Όμως με τις υποθέσεις δεν παίζεται μπάσκετ…

Δεδομένο τέταρτο: Πάμε και στον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ήτοι τον εν ενεργεία MVP του ΝΒΑ, διάκριση την οποία πολλοί αυτόματα ερμήνευσαν ως ταυτόσημη με τον άτυπο τίτλο του “κορυφαίου παίκτη του πλανήτη”. Για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, ο Πολυτιμότερος Παίκτης του ΝΒΑ σπάνια είναι και ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Κυρίως γιατί το βραβείο προκύπτει βάσει της απόδοσης ενός παίκτη στην κανονική περίοδο της λίγκας και όχι στα playoffs. Κάνοντας ολική αποτίμηση των πεπραγμένων του κάθε σούπερ σταρ στο ΝΒΑ λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε πως ο Γιάννης ναι μεν είναι ένας τεράστιος παίκτης, καθώς κι ένας εκ των 3-4 κορυφαίων αθλητών αυτή τη στιγμή στην υφήλιο, ωστόσο οι Λέοναρντ και Ντουράντ υπερτερούν αισθητά στη ζυγαριά απέναντί του.

Δεδομένο πέμπτο: Συνέχεια εκ του προηγουμένου… Πολλοί ενδεχομένως περίμεναν να αντικρίσουν από τον Αντετοκούνμπο οργιαστικές εμφανίσεις, αντίστοιχες με αυτές που έχουν πραγματοποιήσει στο παρελθόν οι Νοβίτσκι, (Πάου) Γκασόλ, Πάρκερ και Τζινόμπιλι με τις εθνικές ομάδες των χωρών τους. Μια συμβουλή: δώστε χρόνο στο παλικάρι, παιδιά. Το ότι δεν εντυπωσίασε φέτος, δε σημαίνει πως δε θα το κάνει στο μέλλον. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο Γιάννης δεν έχει αγγίξει ακόμα το ταβάνι του, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ειδικά πως ο πήχης των προδιαγραφών του αγγίζει τον ουρανό! Κοινώς, μιλάμε για έναν παίκτη που ακόμα διαμορφώνεται αγωνιστικά και ο οποίος στα 24 του δικαιολογείται να μην έχει αγγίξει ακόμα το πραγματικό Έβερεστ των δυνατοτήτων του.

Σχετικά άρθρα