Ένα από τα πιο βασικά αξιώματα της αγοράς δεν είναι άλλο από το ότι το προϊόν σου πρέπει να το παρουσιάζεις στον πελάτη με όσο το δυνατόν περισσότερο θελκτικό τρόπο. Στον αθλητισμό το σταρ σίστεμ (όσο κι αν φαντάζει -κι εδώ που τα λέμε είναι άκρως υπερβολικό- να μιλά κανείς για σταρ σίστεμ σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων όπως η Ελλάδα) είναι το «α και το ω», απ’ όποια πλευρά κι αν το δει κανείς. Έχεις παικταράδες; Βρίσκεις τρόπους να τους προβάλλεις και στο πιο απομακρυσμένο σημείο.

Δεν έχεις παίκτες που να σκαμπάζουν από το άθλημα; Πολύ απλά τους κατασκευάζεις. Στο ΝΒΑ και ειδικά η «αλεπού» που άκουγε στο όνομα Ντέιβιντ Στερν απέδειξαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο του λόγου το αληθές.

Έχουμε και λέμε λοιπόν… Το καταταλαιπωρημένο ελληνικό μπάσκετ που εδώ και μια δεκαετία χρόνια περίπου έχει δει συχνά-πυκνά τα μεγάλα του αστέρια να… εγκαταλείπουν το «καράβι» σε όχι προχωρημένη ηλικία σε επίπεδο Εθνικής Ανδρών (βλέπε Διαμαντίδη, Σπανούλη τα πιο χαρακτηριστικά ονόματα), έχει να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, τον διαρκή αφελληνισμό της Basket League και πλέον το «λουκέτο» των εθνικών πρωταθλημάτων ελέω κορωνοϊού.

Κάπως έτσι, η σεμνή τελετή για το ελληνικό μπάσκετ μάλλον λαμβάνει τέλος και για τη φετινή σεζόν. Η πανδημία Covid-19 αποδεικνύεται ανίκητη μέχρι στιγμής και -μη γελιέστε- το lockdown μόνο στις ανακοινώσεις θα διαρκέσει έναν μήνα, όπως γνωστοποίησε σήμερα η ΕΟΚ. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι υπάρχει αθλητής στην Α2 ή στη Β’ και Γ’ Εθνική, που θα επιστρέψει 100% σωματικά έτοιμος (το πνευματικά είναι άλλη συζήτηση), έχοντας βιώσει πριν από μερικούς μήνες το πρώτο «στοπ» στις αθλητικές δραστηριότητες.

Τα νέα ταλέντα ψάχνουν να βρουν τρόπο να δείξουν ότι αποτελούν το «αύριο» του ελληνικού μπάσκετ, το οποίο «διψάει» για ονόματα-κράχτες που θα κάνουν τον κόσμο να καθίσει να ασχοληθεί με την «πορτοκαλί θεά». Η έλλειψη παικτών-σταρ είναι ολοφάνερη τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς ο κοροωνοϊός ήρθε να φρενάρει την εξέλιξη του νέο αίματος στο καταταλαιπωρημένο -και κάποτε γεμάτο από αστέρες- ελληνικό μπάσκετ.

Οι ακραιφνώς μπασκετικοί πιθανόν να παραμείνουν πιστοί ακόμα κι αν επιστρατευτούν ο… Κοκολάκης και ο Καμπούρης, όμως τα «φρέσκα κουλούρια» είναι αυτά που θα χτίσουν τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον στο πιο πετυχημένο σπορ στη χώρα μας, που όμως -λόγω κάκιστης συγκυρίας- δεν δίνει κίνητρο στα νέα παιδιά και σε όσους κινούνται γύρω από αυτά.

Ο κόσμος έχει ανάγκη από νέους αστέρες που θα του κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Περισσότερο κι από ένα μετάλλιο με τις εθνικές ομάδες ή μια επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο, που πρόσκαιρα θα στρέψουν τα φώτα πάνω στην «σπυριάρα», αλλά έπειτα θα επέλθει… συσκότιση.

Σε μια εποχή που οι λέξεις «κορωνοϊός» και «κρίση» έχουν αντικαταστήσει το «καλημέρα», αν μη τι άλλο δεν υπάρχει λόγος για την εξαγωγή βιαστικών συμπερασμάτων. Κανείς δεν ξέρει τι να περιμένει και τι θα συμβεί, καθώς ο «αόρατος εχθρός» απλώνει τα πλοκάμια του σε όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου.

Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η Euroleague κάλεσε τις εγχώριες λίγκες σε έκτακτη σύσκεψη. Βρισκόμαστε ενώπιων πρωτόγνωρων εξελίξεων και το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί που θα την πληρώσουν, σε πρώτη φάση, είναι οι αληθινοί «αιμοδότες» του ελληνικού μπάσκετ: όλοι όσοι εργάζονται σε αυτό που αποκαλούμε «εθνικές κατηγορίες».

«Plaudite, amici, comedia finita est!» (Χειροκροτήστε, φίλοι, η κωμωδία τελείωσε!) ήταν τα τελευταία λόγια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αύγουστου (63 π.Χ-14 μ.Χ.) πριν πεθάνει. Ας ελπίσουμε να μη τα γράψουμε στην ταφόπλακα του ελληνικού μπάσκετ.

Σχετικά άρθρα