Του Σωτήρη Γκιουλέκα

Την καλησπέρα μου σε όλους τους ανθρώπους που υπηρετούν αυτό τον μαγικό κόσμο του μπάσκετ!

Με αφορμή την συνεργασία μου φέτος με πολλούς νεαρούς αθλητές, θα ήθελα να εκφράσω την άποψη μου όσον αφορά την μετάβαση των νέων παιδιών από τις ακαδημίες στην ανδρική ομάδα και την εξέλιξη τους μέσα σε αυτή.

Θα πάω αρκετά χρόνια πίσω και θα θυμηθώ ότι από το παιδικό που έπαιζα δεν πήγα απευθείας να παίξω στον Γ.Σ.Λ που αγωνιζόταν στην Α1, αλλά υπήρχε μια θυγατρική ομάδα που λεγόταν Κεραυνός που χρησιμοποιούνταν για να μπορούν να παίξουν παιχνίδια δυνατά, έτσι ώστε η μετάβαση στην Α1 να γινόταν πιο ομαλά.Το ίδιο γινόταν και στην Πάτρα με την Απολλωνιάδα και σε αρκετές ομάδες της πρώτης κατηγορίας.

Επειδή τυγχάνει να προπονώ και ακαδημίες, τα παιχνίδια που κάνουν τα παιδιά είναι πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που κάναμε εμείς στις θυγατρικές ομάδες, οπότε αυτό το μοντέλο βοηθάει πολύ στην εξέλιξη των παιδιών.

Είναι σημαντικό οι παράγοντες να μην κοιτάζουν να δημιουργούν ακαδημίες με πολλά παιδιά, αλλά και να διασφαλίζουν την ομαλή μετάβαση τους στις ανδρικές ομάδες, γιατί έχουν χαθεί πολλά ταλέντα επειδή δεν είναι έτοιμα να διεκδικήσουν την θέση τους στην ανδρική ομάδα, λόγω έλλειψης παιχνιδιών στα πόδια τους.

Τώρα, τα παιδιά που είναι σε μια ηλικία που θέλουν να παίξουν, αυτή είναι κατά την γνώμη μου η ιεραρχία που πρέπει να ακολουθήσουν: α) προσαρμογή στην ομάδα(συμπαίκτες, προπονητής, διοίκηση) β) προσαρμογή στις ανάγκες και συνθήκες της κατηγορίας, γ)συνεχής δουλειά σε όλους τους τομείς γιατί η βελτίωση θα πρέπει να γίνει νοοτροπία (δεν σταματάει ποτέ), δ) διαχείριση νίκης, ήττας, προσωπικής εμφάνισης

Παρουσιάζεται το φαινόμενο τα νέα παιδιά να έχουν δουλέψει να γίνουν καλοί αθλητές, να δουλεύουν στις μπασκετικές κινήσεις μέσα στο γήπεδο για την ατομική τους βελτίωση, αλλά να μην δίνουν έμφαση στην μπασκετική τους ευφυΐα γιατί θεωρούν ότι το καλύπτουν με τα αθλητικά προσόντα. Όμως, για να μπορείς να αλλάξεις επίπεδο, να έχεις διάρκεια στον χρόνο, πρέπει η δύναμη του μπασκετικού σου μυαλού να δυναμώνει και να δουλεύεται καθημερινά, ώστε να γίνει βίωμα.

Θα κλείσω με μια σοφή έκφραση του Πατριάρχη της μεγάλης των «πλάβι» σχολή: «προπόνηση που τελειώνει χωρίς πνευματική κούραση έχει αποτύχει!»
Άτσα Νίκολιτς

Σχετικά άρθρα