Το διαιτητικά σφάλματα είναι ένα συνηθισμένο και επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στον επαγγελματικό αθλητισμό. Ειδικά στο μπάσκετ, όπου οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μιας και η ταχύτητα του παιχνιδιού δε συγχωρεί την έλλειψη συγκέντρωσης, τα ατοπήματα των διαιτητών, τόσο σε διασυλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, μπορούν όχι μόνο να κρίνουν την έκβαση μίας αναμέτρησης, αλλά και να καθορίσουν τον πρωταθλητή σε οποιαδήποτε διοργάνωση.

Ποια είναι όμως η «πηγή του κακού»; Πότε ξεκίνησε αυτός ο φαύλος κύκλος που, μέχρι και σήμερα, δε δύναται να αντιμετωπιστεί; Το Basketworld.net αποκαλύπτει.

Είναι 6 Νοεμβρίου του 1969 και οι Chicago Bulls αντιμετωπίζουν τους Atlanta Hawks για τη 10η αγωνιστική του πρωταθλήματος. Η αναμέτρηση σπάει καρδιές, ενώ το θέαμα έχει αποζημιώσει -στο έπακρο- τους φιλάθλους που κατέκλυσαν το Chicago Stadium. Κάτι λιγότερο από μισό λεπτό απομένει για την ολοκλήρωση του παιχνιδιού και τα «Γεράκια» προηγούνται με μόλις δύο πόντους (124-122).

Οι Bulls, μην έχοντας άλλη επιλογή, δοκιμάζουν ένα «σουτ της απελπισίας», προκειμένου να στείλουν το ματς στην παράταση. Η μπάλα βρίσκει τη στεφάνη, όμως ο Tom Boerwinkle (center των «Ταύρων»), σαν άλλος Tim Duncan, σπρώχνει τη μπάλα στο διχτάκι, ισοφαρίζοντας τον αγώνα και ενώ απέμενε μόλις ένα δευτερόλεπτο για την ολοκλήρωση.

Το καλάθι όμως δε μέτρησε. Γιατί; Μα επειδή ο άρχων της αναμέτρησης, Bob Rakel, θεώρησε πως άκουσε (!) την κόρνα της λήξης. Αμέσως, οι Dick Motta (φωτ. αριστερά) και Pat Williams (προπονητής και γενικός διευθυντής των Bulls) άρχισαν να ωρύονται, απολύτως δικαιολογημένα, στο διαιτητή, τονίζοντας πως η προσπάθεια του Boerwinkle ήταν εμπρόθεσμη, δείχνοντας του παράλληλα και το χρονόμετρο, το οποίο δεν είχε μηδενιστεί.

Παρ’ όλο που ο Rakel είχε κάνει ένα απίστευτο λάθος, δεν άλλαξε την απόφασή του, κατοχυρώνοντας το ροζ φύλλο υπέρ των Hawks. Οι Bulls όμως δεν είχαν σκοπό να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια και διαμαρτυρήθηκαν εντόνως για αυτή την αδικία.

Οι σωστοί χειρισμοί του συλλόγου, με μπροστάρη τον Williams, έπιασαν τόπο. Ο Walter Kennedy (κομισάριος του ΝΒΑ από το 1963 έως το 1975) επιλήφθηκε του θέματος, δικαιώνοντας τους Bulls.

Η απόφαση όριζε τη συνέχιση της αναμέτρησης, με το χρονόμετρο να δείχνει ένα δευτερόλεπτο και το παιχνίδι ισόπαλο στο 124-124. Ο αγώνας, (ολοκληρώθηκε τρεις μήνες μετά, στις 8 Φεβρουαρίου του 1970) οδηγήθηκε στην παράταση και εκεί οι Hawks έκαμψαν την αντίσταση των «Ταύρων» με 142-137.

Η ήττα μπορεί να μην αποφεύχθηκε, όμως το καμάρι του Σικάγο, αν και έχασε (αυτή τη φορά δίκαια) το ματς, αποκόμισε πολλά περισσότερα, κυρίως για όλες τις ομάδες από το κορυφαίο πρωτάθλημα της υφηλίου, καθώς η συγκεκριμένη υπόθεση εξελίχθηκε σε φάρο για οποιαδήποτε σύλλογο αντιμετώπισε η θα αντιμετωπίσει παρόμοιο πρόβλημα.

Σχετικά άρθρα