Κοντεύουμε να μπούμε στο 2021 και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πόσο στραβό ήταν το 2020. Μία χρονιά όλεθρος, στην… καλύτερη. Στο αθλητικό κίνημα ζήσαμε πολλά πρωτόγνωρα και είδαμε μεγάλους οργανισμούς να αποδεικνύουν τους λόγους που λογίζονται μεγάλοι, καθώς τα αντανακλαστικά κι η εφευρετικότητα τους έδειξε τον δρόμο.

Την ώρα που το ΝΒΑ δημιουργούσε φούσκες και η FIBA υιοθετούσε, στην Ελλάδα ακόμα παλεύουμε να δούμε και να κάνουμε τα αυτονόητα. Οι αναχρονιστικοί κανονισμοί και η δυσκαμψία ενός συστήματος που παλεύει να αναγνωρίσει τις προκλήσεις της εποχής φέρνουν σε απόγνωση δεκάδες επαγγελματίες, όμως ακόμα δεν έχει χαθεί το… στοίχημα.

Διάβασα με προσοχή την επιστολή που έστειλαν σε ΠΣΑΚ – ΕΟΚ οι Σιγκούνας, Καραμπάτσος, Κεχρής, Κώστας και πραγματικά ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι όταν κατάλαβα ότι σε τέτοιες δύσκολες εποχές ακόμα προσπαθούμε να διαπραγματευτούμε τα αυτονόητα. Σε μία αγωνιστική σεζόν που δεν θυμίζει σε τίποτα το παρελθόν, δεν σκέφτηκε κανείς ότι θα πρέπει οι κανονισμοί να αναθεωρηθούν.

Η αρτηριοσκληρωτική διαχείριση τέτοιων κρίσεων δεν αρμόζει σε μία Ομοσπονδία που κάποτε αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση. Η ΕΟΚ αν δεν πάρει τώρα γενναίες αποφάσεις τότε θα είναι σαν να αρνείται το DNA της που την έκανε παράδειγμα προς μίμηση σε όλη την μπασκετική «οικογένεια». Αν τώρα που έχουν έρθει τα ζόρια, η Ομοσπονδία δεν σκύψει πάνω από τα προβλήματα των αθλητών, των προπονητών και των ομάδων, τότε κινδυνεύει να χάσει πολύτιμους εργάτες αλλά το κυριότερο να χάσει τον σεβασμό των ανθρώπων του χώρου. Το στοίχημα της ΕΟΚ είναι τώρα και θα πρέπει να αποδείξει αν θα μείνει απαθής να κοιτάει τις εξελίξεις να την προσπερνούν ή αν είναι έτοιμη και ευέλικτη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Το να ζητάει ένας αθλητής το δικαίωμα να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπά και να στέλνει επιστολές για να συνεχίσει να βιοπορίζεται μέσα από το μπάσκετ είναι λυπηρό. Από τη στιγμή που οι αθλητές μπορούν να βρουν ομάδες/εργοδότες σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, τότε δεν νοείται στη χρονιά του COVID να υπάρχουν κανονισμοί που τους κόβουν το δρόμο!

ΥΓ: Κάτι άσχετο με τα αθλητικά και το μπάσκετ, όμως δεν άντεχα να μην το μοιραστώ. Γενικά μου αρέσει το διάβασμα βιβλίων και ειδικά εν μέσω καραντίνας έχω βρει την ευκαιρία να αφιερώσω ακόμα περισσότερες ώρες ξεφυλλίζοντας. Η τελευταία μου ανακάλυψη, όμως, με συγκλόνισε και γι΄ αυτό τη μοιράζομαι μαζί σας. Τον συγγραφέα Σπύρο Πετρουλάκη τον είχα ακουστά, όμως δεν είχε τύχει ποτέ να διαβάσω κάποιο από τα έργα του. Μόλις διάβασα το μυθιστόρημα «Σασμός», όμως, είδα έναν νέο «κόσμο» να ανοίγεται μπροστά μου. Το βιβλίο πραγματεύεται μία παλιά βεντέτα που έρχεται και πάλι στην επιφάνεια ανοίγοντας ένα νέο κύκλο αίματος, όμως υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να φέρει τη συμφιλίωση, τον πολυπόθητο… Σασμό. Ανατροπές, ζωηρή γραφή και γρήγορη πλοκή με κράτησαν καθηλωμένο, «αφυπνίζοντας» συναισθήματα που είχα καιρό να ζήσω μέσα από ένα βιβλίο. Ο Σπύρος Πετρουλάκης μπήκε άμεσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς και ήδη παρήγγειλα τη «Νύχτα της Αλήθειας» και την «Εξομολόγηση». Φιλική συμβουλή, λοιπόν, προς… βιβλιοφάγους μην αφήσετε τον χρόνο να σας φύγει χωρίς να διαβάσετε κάποιο από τα έργα του.

Σχετικά άρθρα