Θα μπορούσε μια All Star ομάδα όπως αυτή των Λος Άντζελες Λέικερς της περιόδου 2003-2004, με παίκτες-θρύλους όπως οι Κόμπι Μπράιντ, Σακίλ Ο Νιλ, Καρλ Μαλόουν και Γκάρι Πέιτον να κινδυνεύσει με ήττα από τους San Antonio Spurs, δίχως την παρουσία των Τιμ Ντάνκαν και Τόνι Πάρκερ στο ρόστερ; Αν έχεις «Manudona» προφανώς όλα γίνονται…

Στις 6 Νοεμβρίου του 2003, ο Μανού Τζινόμπιλι συστήθηκε επισήμως με δόξα και τιμές ως… All Star στο ΝΒΑ. Μπορεί να μην ήταν η πρώτη του χρονιά στη λίγκα – είχε, άλλωστε, μεσολαβήσει το πρώτο του πρωτάθλημα με τους Σαν Αντόνιο Σπερς μόλις έναν χρόνο πριν – ήταν όμως σίγουρα το «πρώτο αίμα» μιας καριέρας επιπέδου Hall Of Fame που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τότε. Εξάλλου, με μόλις 7.6 πόντους στη rookie σεζόν του, τα μόνα δείγματα που είχε αφήσει εκείνη την εποχή ο αριστερόχειρας Αργεντινός ήταν αυτά ενός καλού ρολίστα και μόνο.

Γι’ αυτό και στην αρχή της βραδιάς, η ατμόσφαιρα μύριζε διπλό από τα αποδυτήρια… Παρόλο που στο Τέξας θα συγκρούονταν οι δυο ομάδες που μονοπώλησαν τα πρωταθλήματα του ΝΒΑ στο διάστημα 1999-2003, εντούτοις η διαφορά δυναμικότητας μεταξύ τους ήταν εμφανής.

Όχι μόνο γιατί οι Λέικερς των Κόμπι Μπράιαντ και Σακίλ Ο’ Νιλ έμοιαζαν με «Dream Team» έχοντας εντάξει στο δυναμικό τους το προηγούμενο καλοκαίρι τους σούπερ-σταρ, Καρλ Μαλόουν και Γκάρι Πέιτον, αλλά κι επειδή οι Spurs θα παρατάσσονταν στο παρκέ δίχως τον εν ενεργεία MVP του πρωταθλήματος, Τιμ Ντάνκαν, αλλά και τον δεύτερο κορυφαίο παίκτη της ομάδας, Τόνι Πάρκερ.

Αυτό στα χαρτιά. Διότι στην πράξη πραγματοποιήθηκε μια μονομαχία που παρέπεμπε περισσότερο σε ματς έβδομου τελικού της δεκαετίας των 90s παρά σε αγώνα κανονικής περιόδου, με το τελικό σκορ να βρίσκει νικητές τους «Λιμνανθρώπους» με σκορ 120-117 ύστερα από δυο παρατάσεις. Και αποκλειστικός υπεύθυνος γι’ αυτό ήταν ο Αργεντινός από την Bahia Blanca, ο οποίος ούτε λίγο – ούτε πολύ πραγματοποίησε το κορυφαίο ματς της καριέρας του μέχρι τότε, φλερτάροντας με ένα εντυπωσιακό triple-double: 33 πόντοι (9/21 σουτ, με 4/7 τρίποντα και 11/13 βολές), 12 ριμπάουντ και 7 ασίστ.

«Θα ήταν το κορυφαίο ματς της ζωής μου με διαφορά, αν είχα βάλει ένα ακόμα σουτ», δήλωσε μετά τη λήξη του αγώνα ο χαρισματικός γκαρντ, αναφερόμενος στο σουτ που έχασε με το άκουσμα της λήξης της πρώτης παράτασης. Λίγους μήνες μετά θα οδηγούσε την εθνική Αργεντινής στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της Αθήνας…

Σχετικά άρθρα