Ο Παναθηναϊκός πέτυχε μια νίκη που ξεπερνά το τελικό 93-82 απέναντι στη Χάποελ, καθώς προήλθε μέσα από σωστές αγωνιστικές αποφάσεις και ξεκάθαρη προπονητική κατεύθυνση. Απέναντι σε μια ομάδα με ταλέντο και αθλητικότητα, οι «πράσινοι» επέβαλαν τον ρυθμό τους μέσα από την άμυνα και όχι από το σκορ.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Το βασικό στοιχείο ήταν η πίεση στην μπάλα και η γρήγορη επιστροφή, που περιόρισαν το transition της Χάποελ και την ανάγκασαν να παίξει σε σετ παιχνίδι. Εκεί, τα close-outs ήταν ελεγχόμενα και οι αλλαγές στην αδύνατη πλευρά έβγαλαν εκτός ρυθμού τους περιφερειακούς της ομάδας του Ιτούδη, κάτι που αποτυπώνεται και στα 13 λάθη των φιλοξενούμενων.

Επιθετικά, ο Παναθηναϊκός δεν βιάστηκε. Έψαξε mismatches με τον Ναν και τον Όσμαν, χρησιμοποίησε σωστά το παιχνίδι στο low post όταν υπήρχε πλεονέκτημα και έβγαλε κρίσιμες αποφάσεις στο τέλος της τρίτης περιόδου, με τον Σλούκα να λειτουργεί ως προέκταση του προπονητή μέσα στο παρκέ. Τα 8 συνεχόμενα δικά του σημεία άλλαξαν την ψυχολογία και έδωσαν ξεκάθαρη κατεύθυνση στην επίθεση.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το δίδυμο Φαρίντ – Γιούρτσεβεν, που έδωσε σκληράδα, δεύτερες κατοχές και προστασία του ζωγραφιστού, επιτρέποντας στους περιφερειακούς να παίξουν πιο επιθετικά στην μπάλα.

Η νίκη αυτή δείχνει μια ομάδα που αρχίζει να αποκτά ταυτότητα: άμυνα με κανόνες, επίθεση με υπομονή και ξεκάθαρο decision making στα κρίσιμα σημεία.

Ολυμπιακός – Βιλερμπάν: Ρυθμός, κυκλοφορία και σωστές αποστάσεις

Ο Ολυμπιακός απέναντι στη Βιλερμπάν παρουσίασε μια εικόνα που έλειπε το τελευταίο διάστημα: έλεγχο ρυθμού και καθαρή επιθετική δομή. Το τελικό 107-84 ήρθε ως φυσική συνέπεια του τρόπου που έπαιξαν οι «ερυθρόλευκοι» και όχι απλώς από την ευστοχία.

Από το πρώτο δεκάλεπτο, οι Πειραιώτες στόχευσαν στις σωστές αποστάσεις στο παρκέ, με γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και σωστή εκμετάλλευση του pick-and-roll. Οι 25 ασίστ για μόλις 9 λάθη δείχνουν ομάδα που διάβασε σωστά το παιχνίδι και δεν παρασύρθηκε σε ατομικές επιλογές.

Ο Ντόρσεϊ λειτούργησε ιδανικά ως off-ball απειλή, τιμωρώντας τις βοήθειες, ενώ όταν χρειάστηκε πήρε αποφάσεις με την μπάλα. Παράλληλα, η παρουσία του Βεζένκοφ στις σωστές γωνίες και το διάβασμα του Φουρνιέ έδωσαν διαρκώς πλεονέκτημα στην επίθεση.

Καθοριστική ήταν και η άμυνα στο ζωγραφιστό, με τον Μιλουτίνοφ να ελέγχει το καλάθι και να επιτρέπει επιθετικά close-outs στην περιφέρεια. Ο Ολυμπιακός δεν κυνηγούσε τα κλεψίματα, αλλά έκλεινε χώρους, αναγκάζοντας τη Βιλερμπάν σε βεβιασμένες επιλογές και 16 λάθη.
Αυτή η εμφάνιση αποτελεί οδηγό: όταν ο Ολυμπιακός παίζει με αρχές, σωστές αποστάσεις και υπομονή, μπορεί να ελέγξει οποιοδήποτε παιχνίδι ανεξαρτήτως αντιπάλου.

* Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης,  έχοντας παραστάσεις από Α1, Α2 σαν βοηθός και σαν πρώτος προπονητής και είναι υπεύθυνος των ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας, μια ακαδημία – πρότυπο στην βορειοδυτική Ελλάδα.
Αρθρογραφεί για την Euroleague και το ελληνικό μπάσκετ με έμφαση στην ανάλυση και την αγωνιστική εικόνα.

Σχετικά άρθρα