Σε κάθε της βήμα υπάρχει ρυθμός. Στο βλέμμα της, αυστηρότητα και δικαιοσύνη. Και στην καρδιά της, κόκκινο και λευκό – τα χρώματα του αγαπημένου της Ολυμπιακού. Εκεί όπου ο χορός συναντά την πειθαρχία του αθλητισμού και η τέχνη αγκαλιάζει το πάθος του μπάσκετ, συναντάμε μια ευαίσθητη χαρισματική γυναίκα που δεν φοβάται να ξεχωρίσει, την Βάσια Μαντζανά!
Δασκάλα χορού με έμπνευση και ακρίβεια, κριτής στο μπάσκετ με αντικειμενικότητα και στυλ, και πάνω απ’ όλα, μια φλογερή υποστηρίκτρια των «ερυθρολεύκων» του Πειραιά, τόσο αεικίνητη που… ούτε το VAR δεν την πιάνει!
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η πολυδιάστατη Βάσια αποδεικνύει πώς μπορεί κανείς να μην διαλέγει έναν δρόμο, αλλά να τους ενώνει όλους. Γιατί όταν αγαπάς κάτι βαθιά, δεν σε περιορίζει – σε απελευθερώνει!
Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τον χορό και ποια ήταν η στιγμή που είπες: «Αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου»;
Νομίζω ότι η σχέση μου με τον χορό άρχισε από την… κούνια, να μην πω από την κοιλιά της μάνας μου! Μου είπαν ότι κατά την εγκυμοσύνη της μητέρας μου ήμουν πολύ ανήσυχο μωρό, ότι κλωτσούσα συνέχεια λες και… χόρευα μέσα στην κοιλιά της! Πρόσφατα μάλιστα μου έδειξαν ένα βίντεο απ’ όταν ήμουν δύο ετών στο οποίο με ρωτάνε τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω κι εγώ απάντησα «χορεύτρια»!
Τι σου δίνει ο χορός που δεν βρίσκεις σε καμία άλλη δραστηριότητα;
Για μένα ο χορός, εκτός ότι είναι έκφραση συναισθημάτων, αποτελεί μια τεράστια ψυχοθεραπεία. Όταν τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ για να προλάβεις όλες σου τις υποχρεώσεις, μόλις φτάνει η στιγμή του μαθήματος και αρχίζω να διδάσκω, ξεχνάω την κούραση, φεύγουν όλα τα βάρη από πάνω μου και νιώθω τελείως ελεύθερη. Νιώθω απόλυτα ο εαυτός μου!
Ποιο είδος χορού σε αντιπροσωπεύει περισσότερο και γιατί;
Θεωρώ ότι αυτό που με αντιπροσωπεύει είναι το μπαλέτο. Ενώ όμως ξεκίνησα σαν μπαλαρίνα, κατέληξα ως χορεύτρια λάτιν. Καθώς περνούσαν τα χρόνια και γνώριζα καλύτερα αυτό το είδος χορού, μαγεύτηκα από τους λάτιν ρυθμούς. Έτσι, αποφάσισα να μεταδώσω τη γνώση και την αγάπη μου για αυτό το είδος στους μαθητές μου.
Άλλο ένα είδος που με εκφράζει είναι οι παραδοσιακοί χοροί γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος -δυστυχώς- στην εποχή μας για να συνδεθώ με τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας.
Ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που έχεις ζήσει με μαθητές σου σε παράσταση;
Η πιο συγκινητική στιγμή που έχω ζήσει ήταν την ημέρα που έδινα εξετάσεις (είχα αρχίσει ήδη την διδασκαλία) για το τελευταίο πτυχίο των λάτιν και ευρωπαϊκών χωρών. Είχαν έρθει οι μαθητές μου για υποστήριξη κι ενώ ήμουν τραυματισμένη και γνώριζα ότι δεν έπρεπε να δώσω αυτές τις εξετάσεις, τότε χόρεψα και κι ένας από τους εξεταστές μου είπε ότι «μπορεί το πρόβλημα που έχεις στο πόδι σου να μην σου επιτρέψει να γίνεις μεγάλη χορεύτρια, αλλά σου εγγυώμαι ότι θα γίνεις μεγάλη δασκάλα».
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη ζωή σου με μια χορογραφία, τι ύφος θα είχε;
Ένα medley λάτιν χορών: ξεκινώντας τη ζωή μου από ένα παιχνιδιάρικο τσα-τσα, ενηλικιώνομαι μέσα από μια απαιτητική σάμπα. Τα ωραιότερα μου χρόνια, αλλά και τα πιο δημιουργικά-κουραστικά, χορεύοντας αλλά και παλεύοντας τις δυσκολίες της ζωής σ’ ένα δυναμικό paso doble, που ακολουθείται από ένα γρήγορο κι ένα άκρως απολαυστικό jive. Για το υπόλοιπο της ζωή μου θα ήθελα να με κατακλύζει στην καθημερινότητα μου -όποτε είναι εφικτό γιατί οι ρυθμοί είναι ξέφρενοι- η απελευθερωτική rumba.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν διδάσκεις χορό σε παιδιά;
Είναι όταν έρχονται παιδάκια που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την κοινωνικοποίηση τους στο σχολικό τους περιβάλλον και η επαφή με το χορό, την άσκηση και την ομαδικότητα τούς δίνει τη δυνατότητα να ανοιχτούν περισσότερο και να δημιουργήσουν περισσότερες φιλίες. Μέσα στο μάθημα είμαστε ομάδα! Δεν πρέπει ποτέ να γίνονται διακρίσεις, ιδιαίτερα στις τρυφερές ηλικίες από 6-12 ετών.
Έχεις κάποιο ιδιαίτερο μότο που λες στους μαθητές σου για να τους εμπνέεις;
Ναι, έχω! Το τατουάζ μου, που γράφει «Ζήσε, αγάπησε, χόρεψε»!
Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τη γραμματεία στο μπάσκετ;
Από μικρή λάτρευα το μπάσκετ. Και ως παίκτρια και ως απλός θεατής. Όμως αν και ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου ήταν να ασχοληθώ με την αθλητική δημοσιογραφία, η ζωή με οδήγησε σε άλλα επαγγελματικά μονοπάτια. Έτσι -κάλλιο αργά παρά ποτέ- αποφάσισα να επιστρέψω στα μπασκετικά γήπεδα μέσω άλλης οδού.
Ένας φίλος μου με ενημέρωσε ότι στον ΣΥ.Κ.Κ.Ν.Α. (Σύλλογος Κριτών Καλαθοσφαίρισης Νοτίου Αττικής) γίνονται ταχύρρυθμα μαθήματα για πιστοποίηση. Έτσι, μέσα σε μια νύχτα αποφάσισα να ακολουθήσω κι αυτό το όνειρο!
Τι απαιτεί περισσότερη συγκέντρωση: η σωστή καταγραφή ενός αγώνα ή μια παράσταση χορού; Επειδή είμαι νέα στο χώρο των κριτών, περισσότερη συγκέντρωση απαιτεί το φύλλο αγώνα. Έχοντας 17 χρόνια πορείας ως δασκάλα χορού, η παράσταση χορού είναι για μένα άλλος ένας τρόπος να αποτυπώσω την αγάπη μου για το χορό και να φανεί η δουλειά – και ο κόπος ο δικός μου και των μαθητών μου.
Έχει υπάρξει στιγμή που ένιωσες… «χορευτική» ακόμα και καθισμένη στο τραπέζι της γραμματείας;
Ναι! Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη μου για το χορό, που πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει τα παρκέ ως… αίθουσα χορού και νοητικά να εκτελώ χορευτικές φιγούρες!
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν είσαι υπεύθυνη για το σκορ, τα φάουλ ή το χρονόμετρο σε έναν κρίσιμο αγώνα; Θεωρώ ότι πιο σημαντικό είναι το σκορ, γι’ αυτό και αυτός που είναι υπεύθυνος για το φύλλο αγώνα, κάθε φορά που μπαίνει καλάθι, το επικοινωνεί στους συναδέλφους του γιατί πρέπει να υπάρχει ταύτιση απόψεων. Διαφορετικά, πρέπει να γίνει διόρθωση επί τόπου. Σίγουρα και η δουλειά του χρονομέτρη είναι πολύ υπεύθυνη θέση, αλλά το λάθος εκεί μπορεί να «καλυφθεί».
Υπάρχουν στιγμές που ο παλμός του παιχνιδιού σου θυμίζει ένταση παράστασης;
Επειδή είμαι νέα στο χώρο, σίγουρα δεν έχω φτάσει επίπεδο Ευρωλίγκας που η αδρεναλίνη φτάνει στο κόκκινο! Αλλά υπήρχαν αγώνες στη μέχρι τώρα πορεία που η εναλλαγή του σκορ δε μας αφήνει να προκαταλάβουμε το νικητή.
Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για τον Ολυμπιακό;
Από δύο χρονών ο παππούς μου και ο θείος μου, φανατικοί οπαδοί και ο δύο, μου έβαζαν ερυθρόλευκο κασκόλ και παρακολουθούσαμε μαζί αγώνες μπάσκετ κυρίως. Επίσης, για πολλά χρόνια πηγαίναμε με τον θείο μου στο ΣΕΦ και στο «Καραϊσκάκης». Η απώλεια αυτών των δύο πολύ αγαπημένων μου ανθρώπων, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα με συνδέει πάντα με τα χρώματα και την κουλτούρα του Ολυμπιακού.
Ποια είναι η πιο έντονη στιγμή που έχεις ζήσει ως οπαδός;
Είναι το πεταχτάρι του Πρίντεζη. Θυμάμαι ότι ήμουν στο παλιό μου σπίτι και έβλεπα των τελικό με την ΤΣΣΚΑ. Τα συναισθήματα από ναδίρ στο ζενίθ ήταν απίστευτα γιατί φαινόταν να είναι χαμένο το ματς (19 πόντοι), ο Ολυμπιακός με την τεράστια ανατροπή έκανε όλη την Ελλάδα, μαζί κι έμενα, να κλαίω από χαρά.
Αν μπορούσες να «χορογραφήσεις» μια ιστορική στιγμή του Ολυμπιακού, ποια θα ήταν και τι μουσική θα διάλεγες;
Για μένα, τα 100 χρόνια του Ολυμπιακού που είχα την τύχη να ζήσω από κοντά τη φετινή φιέστα στο «Καραϊσκάκης» ως σεκιούριτι (σ.σ. στο ματς με τον ΠΑΟΚ) και η στιγμή που είδα τον εαυτό μου στην οθόνη στο ντοκιμαντέρ για τα 100 χρόνια του συλλόγου με τη Μελίνα Μερκούρη υπό τους ήχους από «Τα παιδιά του Πειραιά». Επομένως, πιστεύω ότι θα χορογραφούσα αυτό το μυθικό τραγούδι για τα 100 χρόνια του Ολυμπιακού!
Έχεις σκεφτεί ποτέ να ενώσεις την αγάπη σου για τον Ολυμπιακό με τον χορό, π.χ. μέσω μιας performance με θέμα την ομάδα;
Πριν από χρόνια μου είχε γίνει πρόταση να γίνω cheer leader στον μπασκετικό Ολυμπιακό, αλλά αποφάσισα να φύγω στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους. Αν τώρα μου δινόταν η ευκαιρία να κάτι αντίστοιχο θα ήθελα στον τελικό αγώνα κυπέλλου στο ΟΑΚΑ με τον ΟΦΗ να μπορούσα εγώ μαζί με την ομάδα μου και τους μαθητές μου να χορογραφήσουμε «Τα παιδιά του Πειραιά» και με αυτό το τραγούδι να σηκώσει η ομάδα το νταμπλ!
Πόσο συχνά πηγαίνεις στο γήπεδο; Προτιμάς τα ελληνικά ή ευρωπαϊκά ματς;
Ως κριτής η σεκιούριτι στα γήπεδα είμαι 4 φορές την εβδομάδα σε αγώνες μπάσκετ ή ποδοσφαίρου. Για μένα ο αθλητισμός, όπως και ο χορός, είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μου. Δεν εξαρτάται από μένα αν το ματς στο οποίο θα πάω θα είναι για την Ελλάδα ή την Ευρώπη. Ανάλογα λοιπόν που θα με τοποθετήσουν.
Έχεις κάποιον αγαπημένο αθλητή ή στιγμή από την ιστορία της ομάδας που σε συγκίνησε;
Αγαπημένος μου αθλητής είναι ο Γιώργος Πρίντεζης! Πρότυπο, όχι μόνο ως αθλητής, αλλά και ως άνθρωπος με «α» κεφάλαιο! Γνήσιος Ολυμπιακός, δεν πρόδωσε ποτέ την ομάδα.
Αν μπορούσες να διδάξεις μια χορογραφία σε παίκτες του Ολυμπιακού, τι στυλ θα επέλεγες;
Επειδή η φετινή ομάδα του μπασκετικού Ολυμπιακού απαρτίζεται από πολλούς ξένους κι επειδή γνωρίζω την αγάπη του Φουρνιέ για την Ελλάδα, θα τους δίδασκα χασάπικο και συγκεκριμένα το τραγουδά «Η θάλασσα του Πειραιά». Στο τέλος θα μοίραζα σε όλους σουβλάκι, έτσι για να… μυρίζει λίγο ακόμα Ελλάδα!
Πώς ισορροπείς τη δημιουργικότητα του χορού με την ακρίβεια και την πειθαρχία του ρόλου σου στο μπάσκετ;
Θεωρώ ότι και ο χορός είναι άθλημα, ειδικά το να κάνεις αγωνιστικό λάτιν. Έτσι και στο μπάσκετ και στο χορό απαιτείται πειθαρχία, θυσίες, σίγουρα ταλέντο, αλλά πάνω απ’ όλα μεράκι.
Τι σε κάνει να χαμογελάς έστω και στις πιο απαιτητικές μέρες;
Οι νίκες του Ολυμπιακού! Τίποτα άλλο!
Αν είχες ένα μικρόφωνο και μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα στους μαθητές σου, στους συναδέλφους και στους φίλους του Ολυμπιακού ταυτόχρονα, τι θα έλεγες;
Θα τους έλεγα «Μην τα παρατάτε ποτέ»! Η ζωή είναι απαιτητική και πρέπει να μάθεις να τη χορεύεις σωστά. Είτε βρίσκεσαι στα μπασκετικά τερέν είτε του χορού.
Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;
Μαχήτρια, αγρίμι, ασυμβίβαστη!
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις κάθε πρωί και τι ρόλο παίζει αυτό στην ημέρα σου; Κάθομαι και ενημερώνομαι για οτιδήποτε έχει να κάνει με αγωνιστική δραστηριότητα σε όλα τα τμήματα του Ολυμπιακού. Τι άλλο; (σ.σ. γέλια)
Καμιά ιδιαίτερη προτίμηση; Ξανθοί, μελαχρινοί, γεροδεμένοι ή με λίγο κοιλίτσα;
Επειδή η γυμναστική είναι τρόπος ζωής για μένα, προτιμώ τους γυμνασμένους άντρες. Ο μοναδικός για τον οποίο θα έκανα εξαίρεση -αν είχε λίγο κοιλίτσα- είναι ο Γιώργος Πρίντεζης!
Τι πρέπει να προσέξουν οι επίδοξοι κυνηγοί σου πριν επιχειρήσουν να σε πλησιάσουν;
Σιχαίνομαι το ψέμα και το γλοιώδες πέσιμο. Είμαι ακατάλληλη για αντι-Ολυμπιακούς! Η έξυπνη ατάκα, το πνευματώδες χιούμορ θα με ελκύσουν.
Τι ψάχνεις σε έναν άντρα;
Να σέβεται την προσωπικότητά μου και τα θέλω μου. Να έχει ήθος και αρχές -κάτι που εκλείπει στις μέρες μας- κι αν δεν είναι αθλητής στο επάγγελμα, να είναι αθλητής της ζωής.
Πες μια πρωινή και μια βραδινή σου συνήθεια.
Το πρωί ξεκινώ την ήμερα μου με γυμναστική και την τελειώνω με… λιώσιμο στο Netflix!
Είσαι πεισματάρα ως γυναίκα;
Η αλήθεια είναι πως αν βάλω κάτι στο μυαλό μου, ο κόσμος να χαλάσει, θα τα καταφέρω! Δεν τα παρατάω εύκολα, ακόμα κι αν όλα είναι εναντίον μου. Ο αθλητισμός και ο χορός με έχουν βοηθήσει στο να κυνηγάω όλους τους στόχους μου και να μην επαναπαύομαι.
Πες μου το πιο ακραίο πράγμα που έχεις κάνει.
Στα 19 μου είχα μια σχέση που δούλευε σεζόν στην Πάρο. Ήμουν για διακοπές με την οικογένειά μου στη Σάμο και το καράβι σταματούσε για λίγα λεπτά στο λιμάνι της Πάρου. Ε, δεν το πολυσκέφτηκα! Κατέβηκα, έτρεξα γρήγορα στο μαγαζί που δούλευε για να του δώσω κάτι συμβολικό, το οποίο έγραφε «μια ματιά σου μόνο φτάνει αεροπλάνο να με κάνει» γιατί όντως έγινα… αεροπλάνο! Γυρίζοντας πίσω στο πλοίο, βρήκα τον καπετάνιο και τους γονείς μου έντρομοι να μου λένε ότι όλο το καράβι περιμένει την… Πατουλίδου! Όταν ανέβηκα και με είδαν, ξέσπασαν όλοι σε χειροκροτήματα! (σ.σ. γέλια)
Αν η ζωή σου ήταν ένα τραγούδι, ποιο θα ήταν ;
Θα ήταν το τραγούδι του Τερζή «Ο δικός μου ο δρόμος»
Τι ρόλο παίζει η πειθαρχία στη ζωή σου, ως δασκάλα, κριτής και φίλαθλος;
Νομίζω ότι είναι το «α και το ω»! Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να ξεφεύγει, αλλά πάντα βρίσκω τον τρόπο να «επιστρέφω».
Ποιο είναι το πιο τρελό όνειρο που έχεις και δεν έχεις πει ακόμα σε κανέναν; Θα ήθελα να γυρίσω όλο τον κόσμο και σε κάθε μου στάση να χορεύω τον Ζορμπά!
Tι θα σε έκανε χαρούμενη αυτό το διάστημα;
Μα τι άλλο; Να πάρουμε την Ευρωλίγκα!
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ
Ομάδα: Ολυμπιακός
Χρώμα: Κόκκινο
Αριθμός: 7
Ταινία: Notebook
Ηθοποιός: Τζουντ Λο
Βιβλίο: «Το μυστικό»
Ταξιδιωτικός προορισμός: Βουδαπέστη
Τηλεοπτική σειρά: Maestro
Ποτό: Αμαρέτο Λεμόνι
Φαγητό: Μουσακάς
Τραγούδι: Στα υπόγεια είναι θέα
Μουσική: Όλα τα είδη ανάλογα τη διάθεση και την παρέα, εκτός από τραπ