Της Στέλλας Ταμβάκη

Γράφει τη δική του ιστορία στο ΝΒΑ τα τελευταία 12 χρόνια και είναι μια ιστορία μεγαλειώδης, την οποία και συνεχίζει, με έναν πολύ δικό του τρόπο. Ακούραστος ψάχνει το περισσότερο, το αποτελεσματικότερο και συνάμα το ποιοτικότερο. Προφανώς, γιατί το θέλει και σίγουρα, γιατί το μπορεί. Ο Στέφεν Κάρι τα κάνει και τα βιώνει όλα αυτά, με έναν αξιοζήλευτα, ταπεινό τρόπο.

Εντός παρκέ γεύεται το βασικό, απλό… τη Χαρά του παιχνιδιού! Χαίρεται και χαίρεται πολύ, σε κάθε φάση, ακόμα κι όταν δεν σκοράρει. Όταν δημιουργεί τις προϋποθέσεις, όταν ανοίγει χώρους για ετέρους, αφού έχει πλήρη αντίληψη του τι εστί ομάδα. Ή απλά επειδή θα υπάρχει στο παρκέ, έχοντας τρεις ή τέσσερις αντιπάλους επάνω του και τους συμπαίκτες του να σκοράρουν κατά συρροή. Όπως συνέβη με την ομάδα του Τορόντο. Ο ΒανΒλιτ μπορεί να υπερηφανεύεται ότι σταμάτησε τον Κάρι στους 12, αλλά αυτό, επί της ουσίας, κόστισε και την νίκη που δεν πλησίασαν ποτέ οι Ράπτορς.

Εκτός παρκέ είναι η προσωποποίηση της ταπεινότητας. Κάτι που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους Α-level παίκτες της λίγκας, του παρελθόντος αλλά και του παρόντος. Με τη συνέπειά του, έχει κάνει και τους αμφισβητίες να παραδέχονται ότι είναι ο κορυφαίος σουτέρ στην ιστορία του αμερικανικού μπάσκετ. Από τους πρώτους που πρόσφατα μετανόησε, ο Σακίλ Ο΄Νιλ, το είπε εν τέλει, χαρακτηριστικά… πολύ απλά: “Ο Στεφ είναι εκεί ψηλά, αποκλειστικά μόνος του, ως ο καλύτερος σουτερ που υπήρξε ποτέ.”

All time Τρίποντα. All time ακρίβεια

Απόδειξη αυτού; Σ΄αυτόν τον πρώτο μήνα δράσης, ο 3 φορές Πρωταθλητής της του ΝΒΑ εκθρόνισε τον Ρέι Αλεν από την κορυφή των περισσότερων εκτελεσμένων τριπόντων στη λίγκα, σε κανονική διάρκεια και πλέι οφ μαζί. Χρειαζόταν δύο τρίποντα στον αγώνα με τους Μπουλς. Εκείνος σημείωσε 40 πόντους! Το αναπόφευκτο συνέβη πολύ γρήγορα, σχεδόν αβίαστα, απέναντι στον Άλεξ Καρούσο και μάλιστα σε 585 λιγότερα παιχνίδια από αυτά που αγωνίστηκε ο Άλεν (3,358) για να κατακτήσει την πρώτη θέση, που πλέον είναι δεύτερη.

Την τελειότητα στην ακρίβεια, ψάχνει ο Κάρι.
Ο Κάρι εξέλιξε το παιχνίδι. Το άλλαξε. Κυρίως αλλάζει, συνεχώς, το δικό του παιχνίδι. Αποζητά την ακρίβεια και το αποδεικνύει. Ωστόσο, όλα ξεκινάνε εντός τειχών. Τα φετινά ποσοστά, είναι προϊόν μίας ακόμα αλλαγής που αποφάσισε μαζί με τον πρόπονητή του, Μπράντον Πέιν, σε αυτή την τελευταία οφ σίζον του.

Όπως εξήγησε ο Πέιν: “Το να επιχειρεί κάθε είδους σουτ στην προπόνηση δεν ήταν πλέον αρκετό. Έχουμε καθιερώσει ότι θα κάνει πολλά σουτ στις προπονήσεις και το κάνει αυτό συνεπέστατα. Οπότε, πλέον χρησιμοποιήσαμε την τεχνολογία ώστε να πετύχουμε μεγαλύτερη ακρίβεια.

Πλέον, κάθε φορά που ο Κάρι εκτελούσε ένα σουτ, με μία ειδική τεχνολογία εντόπιζαν την κίνηση της μπάλας, την κλίση της και το πόσο βαθιά βυθιζόταν η μπάλα στο στεφάνι. Αν η μπάλα δεν περνούσε ακριβώς μέσα στο κέντρο του στεφανιού, Κάρι και Πέιν θεωρούσαν την προσπάθεια ως αποτυχημένη. Το ίδιο έκαναν και όταν ο παίκτης επιχειρούσε σουτ πάνω στην κίνηση. Μια προσέγγιση που υιοθέτησε για να μιμηθεί την εκτέλεση του σουτ απέναντι σε περισσότερους αμυντικούς, που εκ των πραγμάτων συγκεντρώνονται σαν σμήνος γύρω του.

Ο ίδιος ο Κάρι περιέγραψε τη διαδικασία: “Ήταν μια πνευματική πρόκληση να προσπαθήσω να είμαι τόσο τέλειος, όσο αυτό είναι εφικτό. Αν κάνω 10 σουτ και αυτά εκτός αυτής της συνθήκης και μετά πρέπει να κάνω 10 επιπλέον για την συγκεκριμένη άσκηση, τότε γίνεται μια άσκηση εξοικείωσης αν δεν τα πετύχω νωρίτερα” και συνέχισε ως προς τις απαιτήσεις: “Οπότε πρέπει να μείνεις “κλειδωμένος” και συγκεντρωμένος. Αυτό δημιουργεί μια προσομοίωση του αγώνα, με την ανάλογη πίεση” και κατέληξε με χαρακτηριστικό τρόπο: “Δεν θες να είσαι όλη μέρα εκεί έξω και να αισθάνεσαι κουρασμένος σαν σκυλί γιατί δεν μπορείς να κερδίσεις το σουτ αυτής της άσκησης.”

Ο Στέφεν Κάρι αποτελεί ήδη τον παίκτη φόβητρο, αλλά αυτό δεν έδειξε ποτέ να του αρκεί. Παραδέχεται ότι τα πράγματα δεν είναι ποτέ εύκολα και “κάποιες φορές μπορεί να είναι και σκληρά” αλλά αυτό τον εξιτάρει, με αυτό περνάει καλά, περιμένει τον Κλέι Τόμπσον για να βρει ξανά τον “αδερφό” του και παράλληλα βρίσκεται σε κρυφή αποστολή. Ανοίγει το μονοπάτι και το οδηγεί.

Διανύει την 13η σεζόν του στο ΝΒΑ. Εμφανίζεται αμετανόητα υπερηχητικός και ακόρεστος. Δημιουργεί καταστάσεις στις οποίες ούτε και ο ίδιος δεν πιστεύει ότι ευστοχεί. Οι άμυνες δεν δείχνουν ικανές να τον αναχαιτίσουν και το έχει αποδείξει απέναντι σε πρώην αντιπάλους που θεωρήθηκαν το -πλέον- αντίπαλο… δέος. Απολαμβάνει την κάθε στιγμή και σε κάθε αντίπαλο γήπεδο ακούει το όνομά του ή αλλιώς MVP! Διόλου σύνηθες εκτός της Chase Arena και γιατί όχι;!

Σχετικά άρθρα