Ο Παναθηναϊκός γνώρισε μια ήττα που πονά περισσότερο για τον τρόπο παρά για το αποτέλεσμα. Το 99-104 από την Παρί στο ΟΑΚΑ δεν ήταν απλώς μια βραδιά κακής άμυνας· ήταν ένα παιχνίδι στο οποίο το «τριφύλλι» αποδέχθηκε τον ρυθμό του αντιπάλου και αναγκάστηκε να κυνηγά μέχρι το τέλος.

Γράφει ο Παναγιώτης Ασπρούδης*

Η Παρί μπήκε με ξεκάθαρη ταυτότητα: γρήγορες αποφάσεις, early offense, spacing στις γωνίες και άμεση εκτέλεση. Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε ποτέ να επιβάλει έλεγχο τέμπο. Όταν μια ομάδα σου βάζει 17 τρίποντα με 36 προσπάθειες, δεν είναι μόνο θέμα ευστοχίας – είναι θέμα αμυντικών αποστάσεων, close out timing και επικοινωνίας στις αλλαγές.

Στο πρώτο ημίχρονο το πρόβλημα δεν ήταν επιθετικό. Οι «πράσινοι» σκόραραν, πήραν πράγματα από τον Φαρίντ στο ζωγραφιστό και βρήκαν στιγμές δημιουργίας από τον Σορτς. Το ζήτημα ήταν η αμυντική συνοχή. Transition άμυνα αργή, δεύτερες κατοχές για την Παρί και περιφερειακά σουτ χωρίς πραγματική πίεση στην μπάλα.

Στο δεύτερο μέρος, η διαφορά άγγιξε το -17. Εκεί φάνηκε η αντίδραση. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έπαιξε με προσωπικότητα υψηλού επιπέδου. Επιτέθηκε με αποφασιστικότητα, πήρε επαφές, έβαλε μεγάλα σουτ και έδωσε ενέργεια στην άμυνα. Δεν ήταν απλώς παραγωγικός – ήταν ο παίκτης που έδωσε πίστη στην ανατροπή.

Ο Ρογκαβόπουλος έδωσε αμυντικές κατοχές και ριμπάουντ, ο Σορτς έτρεξε το γήπεδο σωστά στο φινάλε και ξαφνικά το ματς έγινε μία κατοχή. Εκεί όμως, η διαχείριση λεπτομέρειας δεν ήταν ιδανική. Η τελευταία επίθεση δεν βγήκε με ισορροπία, η άμυνα στην επόμενη κατοχή δεν είχε φάουλ τακτικής εγκαίρως και η Παρί τιμώρησε από τη γραμμή.

Ο Παναθηναϊκός είχε 25/40 δίποντα και 25/29 βολές. Επιθετικά δεν κατέρρευσε. Το παιχνίδι χάθηκε στην άμυνα περιμέτρου και στο κομμάτι του ελέγχου ρυθμού. Όταν επιτρέπεις σε μια ομάδα που ζει από το spacing και το τρίποντο να νιώσει άνεση, της δίνεις και αυτοπεποίθηση.

Το θετικό; Η αντίδραση. Η ομάδα δεν παράτησε το παιχνίδι.

Το ανησυχητικό; Ότι χρειάστηκε να βρεθεί στο -17 για να ανεβάσει την ένταση.

Με το ντέρμπι στο ΣΕΦ να ακολουθεί, το συμπέρασμα είναι σαφές:

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να ξεκινά τα παιχνίδια με αμυντική ταυτότητα και όχι να τη θυμάται όταν το σκορ πιέζει.

Στην EuroLeague δεν αρκεί το ταλέντο. Χρειάζεται πειθαρχία από το πρώτο λεπτό.

*Ο Παναγιώτης Ασπρούδης είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης, με εμπειρία σε Α1 και Α2, υπεύθυνος ακαδημιών του ΒΑΟ Άρτας και αρθρογράφος με έμφαση στην αγωνιστική ανάλυση της EuroLeague

Σχετικά άρθρα