Είναι γεγονός πως ο μπασκετικός Ολυμπιακός βιώνει μια κρίση που σε πολλούς ξυπνούν τους εφιάλτες της προ Αγγελόπουλων εποχής. Ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, με παίκτες «άδειους», χωρίς πάθος, χωρίς ενέργεια και χωρίς το ασίγαστο πάθος και την άρνηση να χάσουν, όπως συνέβαινε τα τελευταία χρόνια στο «ερυθρόλευκο» στρατόπεδο.

Αλλοίωση του DNA της ομάδας; Ίσως, αν αναλογιστεί κανείς ότι η πλειοψηφία των δομικών της συστατικών είτε λείπει είτε έχει φθαρεί με το πέρασμα του χρόνου. Αυτό το γαϊτανάκι αποχωρήσεων που συμβαίνει εδώ και λίγες ημέρες πραγματικά δεν έχει προηγούμενο. Η αβεβαιότητα χτυπάει… κόκκινο κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού. Με τόσα που ακούγονται δεξιά και αριστερά, για απλήρωτους παίκτες που φτάνουν στο σημείο να ζητάνε εξηγήσεις από τα «αφεντικά» του συλλόγου, για κακό κλίμα, ακόμα και για σενάρια περί αποχώρησης από την Α1 και συμμετοχής στην Αδριατική Λίγκα, είναι φανερό πως επικρατεί μεγάλη τρικυμία στο λιμάνι του Πειραιά.

Η φετινή χρονιά είναι 100% αποτυχημένη. Όχι επειδή ο Ολυμπιακός για τρίτη σερί σεζόν δεν καταφέρνει να εμπλουτίσει την τροπαιοθήκη του, αλλά γιατί δεν μπορεί να αφήσει παρακαταθήκη για το μέλλον. Καθώς ο ελληνικός κορμός έχει… μπαγιατέψει με Σπανούλη-Πρίντεζη να μην έχουν (λογικότατα και… νομοτελειακά) τη φρεσκάδα του παρελθόντος, τον Μάντζαρη να είναι φάντασμα του παλιού καλού του εαυτού, τον Αγραβάνη να προέρχεται από πολύμηνη απουσία λόγω τραυματισμού, τι μένει; Ο Παπανικολάου και ο Βεζένκοφ, με τον τελευταίο πάντως να μην μπορεί να κάνει τη διαφορά. Από πίσω έρχεται ο Ποκουσέφσκι με εξαιρετικές συστάσεις, όμως, προφανώς, είναι ανέτοιμος να αναλάβει τον ρόλο του ηγέτη.

Οι επιλογές των ξένων η μία χειρότερη από την άλλη. Η ευθύνη του Μπλατ είναι μεγάλη γιατί δεν μπόρεσε να πάρει από παίκτες που ήταν επιλογές του έστω ένα μέρος των δυνατότήτων τους. Η περίπτωση του Τίμα που… σερνόταν με την ερυθρόλευκη φανέλα, αλλά διαπρέπει με αυτή της Χίμκι είναι η πλέον χαρακτηριστική.

Τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα; Πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία. «Κανείς δεν σκόνταψε ξαπλωμένος» λέει μια γιαπωνέζικη παροιμία και στον Ολυμπιακό πρέπει να την βάλουν καλά στο μυαλό τους. Οφείλουν να παλέψουν και να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους με νέο «αίμα» κι αν ακόμα ξανασκοντάψουν να ξέρουν ότι έχουν γίνει διαφορετικά πράγματα χωρίς εμμονές σε τακτικές που αποδεδειγμένα απέτυχαν. Με πρώτη αυτή που θέλει ακόμα τον Σπανούλη ηγέτη της ομάδας. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την προσφορά του «Kill Bill» στο σύλλογο. Αυτή είναι προφανής κι όποιος το αρνείται πιθανόν να επιβεβαιώνει τη συνωμοσιολογία περί… ψεκασμών. Άλλο τόσο προφανές όμως είναι ότι δεν μπορεί, δε γίνεται βρε αδερφέ, στα 37 του να είναι το «α και το ω» του Ολυμπιακού. Πριν έρθει ο Μπλατ, πολλοί καταλογιζαν στον Σφαιρόπουλο ότι η ομάδα «ζει και πεθαίνει με τον Σπανούλη». Μήπως είδε κανείς να αλλάζει κάτι επί Μπλατ; Ε, λοιπόν, enough is enough! Το παραμύθι ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη με τον Σπανούλη «πρώτο βιολί» πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει. Δε χρειάζεται να γίνει… Μπαρτσελόνα επί Ναβάρο στα τελευταία του η ομάδα του Πειραιά, αλλά Μπαρτσελόνα σα την φετινή.
Ο Σπανούλης -αν μένει κάτι τελευταίο να αποδείξει- είναι πως μπορεί να παραμερίσει τον εγωισμό του για το καλό της ομάδας. Δε λέει κανείς να αποχωρήσει. Αλλά να αφήσει χώρο αναγκαίο να ανασάνει ο Ολυμπιακός στο δημιουργικό και εκτελεστικό κομμάτι. Πράγμα που σημαίνει πως πλέον θα παίρνει λιγότερο αλλά πιο ποιοτικό χρόνο συμμετοχής. Διαφορετικά, η επιθετική λειτουργία, με εκείνον σε πρώτο πλάνο, θα παραμένει προβλέψιμη και εν τέλει αντιμετωπίσιμη, όπως δηλαδή συμβαίνει εδώ και (τουλάχιστον) δύο σεζόν, καθώς ο αρχηγός των «ερυθρολεύκων» είναι εμφανώς πιο αργός.

Επίσης, πρέπει να σταματήσουν οι πειραματισμοί να παίζει η ομάδα με έναν ουσιαστικά σέντερ. Ένας Μιλουτίνοφ δε θα φέρει καμία άνοιξη, όταν τα μπακ απ του είναι οι «σοφτ» Αγραβάνης και Μπόγρης. Δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο, όσο καλό κι αν είναι το βασικό της «πεντάρι»- και ο Σέρβος είναι πραγματικά πολύ καλός- που να μπορεί να βγάλει ολόκληρη σεζόν με τρικ στο «ζωγραφιστό». Μακάρι για τον Ολυμπιακό να μείνει ο Μιλουτίνοφ γιατί το κενό του μοιάζει να είναι δυσαναπλήρωτο.

Τώρα, θα μου πείτε, «λεφτά υπάρχουν για να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές ή και… παραμονές;». Εννοείται ότι βασική συνθήκη για να υπάρξει μέλλον είναι η ύπαρξη «ρευστού». Προφανώς χωρίς «καύσιμο» το σέρβις που χρειάζεται ο Ολυμπιακός θα είναι ελλιπές, όμως η ουσία είναι πως χρειάζεται ριζική ανανέωση τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε φιλοσοφία. Χειρότερο και από τις ήττες και από την έλλειψη τίτλων είναι η απουσία ελπίδας για το μέλλον. Κι όσο περνάνε οι μέρες και όλοι και περισσότεροι εγκαταλείπουν το πλοίο, η ανάγκη για ανάταση σε όλα τα επίπεδα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

ΥΓ: Όταν αποφασίζεις να τραβήξεις το σχοινί με τη διαιτησία, δε χρειάζεται να περιμένεις να κοπεί, αλλά είναι φρονιμότερο να το αφήνεις να φύγει. Ο νοών νοείτω…