Όχι! Ο τίτλος δεν παραπέμπει σε ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν αν και εδώ που τα λέμε θα μπορούσε να παραλληλιστεί με το τρίτο (και πιο γλυκό) πρωτάθλημα που πανηγύρισε πριν από δύο χρόνια ο ΛεΜπρόν Τζέιμς!

Η διαφορά ανάμεσα στην ιστορία την οποία μας διηγείται ο μεγάλος Δανός συγγραφέας και στην πορεία του «King» δεν είναι άλλη από το ότι στο παραμύθι ο βασιλιάς γίνεται ρεζίλι μπροστά στους υπηκόους του, αφού βαδίζει γυμνός πιστεύοντας ότι φορά κάποιο ξεχωριστό ένδυμα, ενώ ο «βασιλιάς του μπάσκετ» καμαρώνει πλέον το μανδύα (και πάνω απ’ όλα τα τρία δαχτυλίδια) του πρωταθλητή του ΝΒΑ!

Ο ΛεΜπρόν, που άμα τη επιστροφή του κυνηγούσε τον πολυπόθητο τίτλο -πρώτο στην ιστορία του Κλίβελαντ- τελικά τα κατάφερε! Και τα κατάφερε με τρόπο πέρα για πέρα αναμφισβήτητο: Ολοκλήρωσε το ματς με 27 πόντους, 12 ριμπάουντ και 11 ασίστ πετυχαίνοντας triple-double και αυτός και η παρέα του έγραψαν ιστορία, καθώς νικώντας στο επικό έβδομο ματς των τελικών έγιναν η πρώτη ομάδα που επέστρεψε από το εις βάρος 3-1. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η τελευταία ομάδα που κέρδισε εκτός έδρας σε 7ο τελικό ΝΒΑ ήταν οι Ουάσινγκτον Μπούλετς (πλέον Ουίζαρντς) το 1978 μέσα στην έδρα των Σιάτλ Σούπερσονικς

Θα πει κανείς, βέβαια, πως «σιγά, λες και είναι η πρώτη φορά που ο “βασιλιάς” κάνει… όργια στο παρκέ;». Η απάντηση είναι «σαφώς όχι», αλλά μια και μιλάμε για… παραμύθι, το ότι έσπασε την κατάρα που εδώ και καιρό τυραννούσε το Κλίβελαντ είναι πραγματικά κάτι το μοναδικό! Συν το ότι ένωσε το όνομα του με μερικούς θρύλους του ΝΒΑ, όπως ο Μάτζικ Τζόνσον, ο Τιμ Ντάνκαν αλλά και ο Σακίλ Ο’Νιλ οι οποίοι έχουν αναδειχτεί πολυτιμότεροι παίκτες των τελικών τρεις φορές. Μόνο ο Μάικλ Τζόρνταν το έχει καταφέρει έξι φορές!

Πριν από έξι χρόνια ο ΛεΜπρόν ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής της σειράς των τελικών με τους Θάντερ, έναν χρόνο αργότερα έκανε ξανά… όργια κόντρα στους Σπερς και ήταν αυτός που βροντοφώναξε «παρών», όποτε η ομάδα του τον χρειάστηκε, με αποκορύφωμα φυσικά τον 7ο τελικό όπου με 37 πόντους ουσιαστικά χάρισε το repeat στο Μαϊάμι!

Ναι! Η ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται! Όπως το 2012 ο «βασιλιάς» ανέβηκε θριαμβευτικά στο θρόνο του, κατακτώντας το πρώτο πρωτάθλημα ΝΒΑ στην καριέρα του, επιφυλάσσοντας στον πέμπτο -και τελευταίο όπως αποδείχθηκε- τελικό μια εντυπωσιακή εμφάνιση (σ.σ. τριπλ νταμπλ με 26 πόντους, 13 ασίστ και 11 ριμπάουντ) έτσι και έναν χρόνο μετά έκανε πράξη την υπόσχεσή του να μείνει στην Ιστορία ως ένας από τους πιο σημαντικούς παίκτες όλων των εποχών!

Η φετινή του μετακόμιση στο Λος Άντζελες για λογαριασμό των Λέικερς, απλά επιβεβαίωσε το προφανές: είναι ο κορυφαίος κι ας προέρχεται από δύο σερί χαμένες σειρές τελικών.

Οι εποχές που ο ΛεΜπρόν… ξεβρακωνόταν σε τόσο σημαντικούς αγώνες έχουν πια περάσει ανεπιστρεπτί. Μετά την ανάδειξή του σε ΜVP των τελικών (για δεύτερη συνεχόμενη φορά) το 2013 είχε πει πως αισθάνεται «ευλογημένος». Μετά τις παραμυθένιες εμφανίσεις του στους τελικούς του 2016 (αλλά και στους φετινούς) κόντρα στους Ουόριορς απέδειξε ότι το δικό του «παραμύθι» είχε διαφορετικό τέλος από αυτό του Άντερσεν. Ή μάλλον μια «άνω τελεία», αφού η έλευσή του στο L.A. γεννά μεγάλες προσδοκίες για την κατάκτηση νέων τίτλων.

Προσωπικά, δεν μπήκα ποτέ στο τρυπάκι να συγκρίνω τον ΛεΜπρόν με τον Τζόρνταν, τον Κόμπε ή οποιοδήποτε άλλο μεγαθήριο του μπάσκετ. Όλοι τους έχουν γράψει τη δική τους ιστορία και με εξαίρεση τον άφταστο -κατ’ εμέ- «Air», όλοι οι υπόλοιποι διαθέτουν το δικό τους στυλ και έδρασαν ή εξακολουθούν να δρουν σε εποχές διαφορετικές από αυτή που μεγαλούργησε ο κατά πολλούς κορυφαίος αθλητής όλων των εποχών.

Ούτε έκρινα αρνητικά την απόφαση του Τζέιμς να φύγει από εκεί όπου λατρευόταν σαν Θεός (Κλίβελαντ) για να διεκδικήσει το πρωτάθλημα του ΝΒΑ. Φευ! Ο καθένας ξέρει τι είναι καλύτερο να πράξει για τον εαυτό του και θαρρώ πως ο «King» είχε συνειδητοποιήσει ότι στο Μαϊάμι -όπως τώρα στο Λος Άντζελες- θα έβρισκε τη «Γη της Επαγγελίας» του.

Μου έκανε, μάλιστα, μεγάλη εντύπωση η δήλωσή του, αμέσως μετά την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος, το 2012, ότι «Η ήττα στους τελικούς (σ.σ. από τους Ντάλας Μάβερικς του φοβερού και τρομερού Ντιρκ Νοβίτσκι) με έκανε πιο ταπεινό και αποφασιστικό». Η κριτική που είχε ασκηθεί στον Τζέιμς, τέτοιον καιρό πριν από επτά χρόνια, ήταν καθόλα καυστική και σκληρή. Οι Χιτ είχαν γίνει εύκολη βορά στις ορέξεις των αντιπάλων τους και ο ίδιος φάνταζε… νάνος μπροστά στον εκπληκτικό οίστρο του μεγάλου Γερμανού. Έχει, ωστόσο, ο καιρός γυρίσματα! Ο «βασιλιάς» δεν το έβαλε κάτω, δούλεψε ακόμα πιο σκληρά και οι κόποι του ανταμείφθηκαν!

Στο παρελθόν πολλά είναι τα παραδείγματα αθλητών, οι οποίοι, με το που απέκτησαν αυτό που μανιασμένα κυνηγούσαν, «απογειώθηκαν» και η καριέρα τους γέμισε από νέους τίτλους και ατομικές διακρίσεις.

Αν ο ΛεΜπρόν, αυτός ο μπασκετμπολίστας με τα τρομακτικά αθλητικά προσόντα, που έχει προ πολλού πετάξει από πάνω του το μανδύα του «looser», προστεθεί στη σχετική λίστα, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ μέχρι που μπορεί να φτάσει, ειδικά τώρα που θα τον απολαμβάνουμε με τη φανέλα των Λέικερς! Και μην ξεχνάμε ότι δεν έχει κλείσει τα 33 του χρόνια…