Η ήττα από την Βραζιλία αποτέλεσε το πρώτο προειδοποιητικό… καμπανάκι, με σημαντικές παράλληλα συνέπειες, για να την Εθνική μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας. Ο Νίκος Βαγγέλης εξηγεί γιατί η νίκη επί της Νέας Ζηλανδίας δεν αρκεί για να επουλώσει τις “πληγές” και επικεντρώνεται στη συνέχεια.

Η Εθνική Ελλάδας θέλει το μετάλλιο, όμως με όσα έχουμε δει στα δύο τελευταία παιχνίδια, αυτό μοιάζει προς το παρόν με κάτι αρκετά… μακρινό. Δεν είμαστε “πολέμιοι” ή “haters” του Θανάση Σκουρτόπουλου, όπως μας κατηγόρησαν ορισμένοι. Ούτε… μετά-Χριστόν προφήτες να κράζουμε μόνο μετά το κακό αποτέλεσμα. Είχαμε εκφράσει ορισμένους προβληματισμούς μας πριν το τουρνουά και δυστυχώς δεν νιώσαμε έκπληξη με τις εμφανίσεις απέναντι σε Βραζιλία και Νέας Ζηλανδία. Το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα και συνήθως παίρνεις ό,τι σου αξίζει. Μόνο σε παιχνίδια πολύ κοντινά στο σκορ καθορίζουν το αποτέλεσμα οι παράγοντες “τύχη” και “διαιτησία”.

Είμαστε της άποψης ότι πιθανότατα υπάρχει παράβαση στην τρίτη βολή του Σλούκα απέναντι στους Βραζιλιάνους και σίγουρα μια νίκη σε εκείνο το ματς θα μας έφερνε με μεγαλύτερη άνεση στα προημιτελικά. Όμως, η ουσία δεν είναι εκεί, αλλά στο τι βλέπουμε στο γήπεδο. Και ακόμα και ο πιο “τυφλωμένος” οπαδός αυτής της ομάδας, δεν… πείθεται από αυτό που βλέπει. Στο άρθρο μας με τίτλο: “Όταν έχεις… πυρηνικά όπλα και τα εγκλωβίζεις”, αναλύσαμε εκτενώς τις σκέψεις μας και τους έντονους πλέον προβληματισμούς μας για ό,τι βλέπουμε.

Πέραν του αναχρονισμού με την άρνηση του Ομοσπονδιακού τεχνικού να παίξει συχνά με δύο γκαρντ (στο σύγχρονο μπάσκετ οι περισσότεροι προπονητές παίζουν με τρία αν υπάρχει το ανάλογο ύψος) και τον παροπλισμό του Βαγγέλη Μάντζαρη, γεγονός που δεν επιτρέπει στους Νικ Καλάθη και Κώστα Σλούκα να έχουν πάντα την απαιτούμενη φρεσκάδα και να κάνουν… όργια στο παρκέ, όταν συνυπάρχουν, θα πρέπει να σταθούμε στο βασικό ζητούμενο στο οποίο επίσης αναφερθήκαμε: στη σωστή αξιοποίηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Ο MVP του ΝΒΑ είναι ο μεγάλος ηγέτης αυτής της ομάδας και είναι κρίμα να “εγκλωβίζεται” από το στυλ παιχνιδιού του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Ο Giannis είναι ένα… ασυγκράτητο θηρίο, που δεν γίνεται να περιορίζεται στο μισό γήπεδο και στο set παιχνίδι, όπου τρώει ξύλο μέχρι θανάτου από τους αντιπάλους του, οι οποίοι σωστά πράττουν και προσαρμόζονται πάνω του. Ο ρυθμός θα πρέπει να ανοίξει κι άλλο, όμως όχι με τέσσερις φόργουορντ και έναν μόνο πλέι μέικερ στην ίδια πεντάδα. Καλάθης και Σλούκας θα πρέπει να παίζουν μαζί για να αναλάβουν τη δημιουργία και να κάνουν άνω-κάτω τις αντίπαλες άμυνες, με τους Μάντζαρη και Λαρεντζάκη να έρχονται από τον πάγκο και να δίνουν ποιοτικές ανάσες με έμφαση στην άμυνα, αλλά και στο καλό μακρινό σουτ που διαθέτει ο τελευταίος. Πώς θα αντιμετωπίσουμε, δηλαδή, τους Αμερικανούς έτσι; Από τη στιγμή που δεν… τσουλάει αυτό το περίεργο σχήμα, καλό θα ναι να υπάρξει η επιστροφή σε κάτι ορθολογικό, με στόχο τη γρήγορη μεταφορά της μπάλας και το εύκολο καλάθι, αλλά και τις σωστές επιστροφές στην άμυνα.

Ο Γιάννης είναι ο σταρ και όλοι τον έχουν αποδεχτεί. Στο παιχνίδι με τη Νέα Ζηλανδία έκανε το πρώτο του ξέσπασμα. Όσο έρχονται τα πιο κρίσιμα ματς θα βγει μπροστά. Αυτό μην το φοβάστε. Το θέμα είναι να μπορέσει να έχει την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα. Ο Γκρεγκ Πόποβιτς τον ξέρει καλά και με τους αθλητικούς παίκτες που διαθέτει, θα προσπαθήσει να του κάνει τη… ζωή πατίνι. Αν το τεχνικό τιμ δεν βγάλει σωστή αντίδραση και χάσει κατά κράτος τη μάχη του όπως κόντρα στη Βραζιλία, τότε… ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ και όλοι θα μιλάμε για τι θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει.

Δεν είμαστε απαισιόδοξοι για τη συνέχεια, αλλά ούτε και αισιόδοξοι. Αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά με εσωτερικές “αλχημείες” ίσως να μην μπούμε καν στην οκτάδα κι αυτό θα ναι παταγώδης ατυχία. Η κριτική γίνεται καλοπροαίρετα και χωρίς συγκεκριμένο στόχο. Η Εθνική Ελλάδας έχει το υλικό να φτάσει πολύ ψηλά, αλλά με διαφορετικό μόνο προφίλ. Ελπίζουμε στην υπέρβαση κόντρα στους Αμερικανούς και να μην επιδιώξει ο κόουτς το… 5 εναντίον 5, φοβούμενος το transition των αντιπάλων του, όπως με τη Βραζιλία. Το είπαμε και επιμένουμε. Στο γρήγορο ρυθμό δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν. Δεν θα ταν υπερβολή να πούμε πως θα έχουμε και το πλεονέκτημα αν υπάρξει σωστό αμυντικό transition και ισορροπία. Αντίθετα, στον αργό ρυθμό, χωρίς πολλούς σουτέρ και με έναν, άντε δύο πλέι μέικερ δύσκολα θα υπάρξει σωτηρία, χωρίς να αποκλείουμε και τον παράγοντα “καλή μέρα” που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες.

ΥΓ: Στο ματς με τη Νέα Ζηλανδία η επίθεση δούλεψε… ρολόι, εν αντιθέσει με την άμυνα, όπου είδαμε πράγματα που δεν μας άρεσαν. Οι 97 πόντοι παθητικό ήταν πολλοί. Ναι μεν παίξαμε πιο γρήγορα, αλλά η λέξη ισορροπία δεν υπήρχε και πολλές φορές βλέπαμε… αλαλούμ όταν χάναμε ένα γρήγορο σουτ. Για να μπορέσεις να τρέξεις στην επίθεση, θα πρέπει να υπάρχει και ο μηχανισμός να έχεις γρήγορη αντίδραση στο αμυντικό κομμάτι. Αλλιώς, πάει στράφι η ενέργεια και η όλη προσπάθεια.

Σχετικά άρθρα