Παρακολουθούμε τον Ολυμπιακό σε όλα τα χρόνια που συμμετέχει στην Ευρωλίγκα, αλλά αυτό που συμβαίνει φέτος είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ, κι όχι για… καλό λόγο. Πρόκειται για την πιο αυτοκαταστροφική ερυθρόλευκη ομάδα που έχουν δει τα μάτια μας και δεν είναι υπερβολή. Για να εξηγούμαστε…
Πριν από λίγο καιρό μιλούσαμε για τετράδα και το πρόγραμμα ήταν τουλάχιστον “βατό” για έναν φυσιολογικό Ολυμπιακό, όμως αρχικά το στραπάτσο από την Μπαρτσελόνα στο ΣΕΦ και η κατρακύλα που ακολούθησε, άλλαξαν τα δεδομένα. Με 8 ήττες στα τελευταία 10 ματς, η ομάδα του Πειραιά πλέον έχει γίνει αουτσάιντερ για την όγδοη θέση και χρειάζεται συνδυασμό αποτελεσμάτων για να περάσει στα προημιτελικά κι ακόμα κι αν γίνει αυτό δεν δείχνει σφυγμό για να διεκδικήσει με αξιώσεις είσοδο στο Final-4.
Υπάρχουν σίγουρα τραυματισμοί και προβλήματα, με αποκορύφωμα την απουσία του Βασίλη Σπανούλη από τα τελευταία παιχνίδια, όμως αν συνοψίσουμε την… κατάρα που αντιμετώπισε ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και οι προκάτοχοί του όλα αυτά τα χρόνια, δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. Οπότε αυτό το “επιχείρημα” δεν θα πρεπε καν να χρησιμοποιείται.
Να καταλάβουμε τις ήττες από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, την Αναντολού Εφές, την Ρεάλ Μαδρίτης, όμως τα δύο τελευταία αποτελέσματα δεν “χωνεύονται” με καμία δύναμη και η ευθύνη του Ντέιβιντ Μπλατ είναι τεράστια. Δεν γίνεται να τα χεις κάνει “μαντάρα” τον τελευταίο καιρό και να θέλεις το “τρία στα τρία” με κατώτερους αντιπάλους σου και να ξεκινάς την τελική ευθεία με πρωταφανλη συντριβή από μια από τις χειρότερες ομάδες της διοργάνωσης, Γκραν Κανάρια και στη συνέχεια να “αυτοκτονείς” μέσα στην έδρα σου με τη Ζαλγκίρις, δεχόμενος σερί 14-0, αντί να… καθαρίζεις όταν η διαφορά ήταν στο +12. Τώρα, ποιος μπορεί να τον εμπιστευτεί ότι θα νικήσει την Νταρουσάφακα που τον είχε κερδίσει στην Τουρκία;
Το γράψαμε και στην αρχή. Ο φετινός Ολυμπιακός είναι ο πιο αυτοκαταστροφικός που έχουμε δει, καθώς αυτή η κατάσταση είναι παρατεταμένη. Καταρχάς, σκεφτείτε πως έχασε σχεδόν όλα τα παιχνίδια που έχουν κριθεί στο… καλάθι, κι αυτό υποδηλώνει πως έχει χαθεί σε σημαντικό βαθμό και το μέταλλό που υπήρχε.
Από το 2012 και μετά, χαρακτηριστικό στο DNA του Ολυμπιακού ήταν να κερδίζει τα ματς που κρίνονταν στο τέλος. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι αυτό γινόταν συνήθως “δράστες” τον τραυματία αυτή τη στιγμή Σπανούλη και τον ντεφορμέ, Γιώργο Πρίντεζη.
Θυμάστε το 2002, επί ημερών του αειμνήστου Αλφόνσο Φορντ, όταν χρειαζόταν ο Ολυμπιακός είχε τις διαφορές με Παναθηναϊκό και μια απλή νίκη επί της Ολίμπιας Λιουμπλιάνα και “κατάφερε” να χάσει, δωρίζοντας την πρόκρισης και το… τρίτο αστέρι στον “αποκλεισμένο” Παναθηναϊκό; Ή το Black-out στο τέλος το 1994 στο Τελ Αβίβ στον αλήστου μνήμης τελικό με την Μπανταλόνα; Αυτές ήταν κάποιες χαρακτηριστικές “αυτοκτονίες”, όμως αυτό που συμβαίνει φέτος δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά παρατεταμένο κι αυτό είναι το ανησυχητικό.
ΥΓ: Η διαρροή του ηχητικού έκανε, πάντως, καλά τη δουλειά της, εξυπηρετώντας τους ύπουλους σκοπούς του… μέσου αναπαραγωγής του. Έκανε άνω-κάτω την ομάδα και “έκαψε” τον Γιώργο Πρίντεζη, ο οποίος είναι λογικό πλέον να κλείνετε στο “καβούκι” του.
Σχετικά άρθρα
